style="text-align:center">اگرچه در ایران برخی از این شبکه‌های اجتماعی با محدودیت‌هایی روبه‌رو شده و هنوز برخی زیر تیغ قرار دارند اما راه فرار از این محدودیت‌ها نیز باز است. این رخدادی خجسته برای همه انسان‌ها در همه جوامع است که دیگر سایه سیاه انحصارهای دولتی بر رسانه‌ها بالای سرشان نیست. در ایران نیز با همه تنگناهای ساختاری اما روند فزاینده پدیدار شدن رسانه‌های غیرنوشتاری و نیز گستردگی آنها به مرز انفجار توزیع اطلاعات رسیده است. به نظر می‌رسد این جای خرسندی بسیار دارد اما یک مساله بسیار بااهمیت که نباید نادیده گرفته شود این است که این نوشدگی و گسترش رسانه‌های اجتماعی و خبررسانی نباید به فراموشی ژرفای گفت‌وگوها منجر شود. واقعیت این است که در حالی که ایران درگیر دور عجیبی از بحث‌های ناراحت‌کننده درباره پرونده هسته‌ای است شبکه‌های اجتماعی راهی برای ژرف‌تر شدن و چندصدایی شدن بحث‌های کارشناسانه در این زمینه نشده است. این در حالی است که شهروندان ایرانی نیاز دارند در این باره حرف‌های تازه بشنوند و تحلیل‌های راهگشا برایشان ارائه شود.

از سوی دیگر هنگامی که به سطح منازعه میان کاندیداهای احتمالی با هم درباره چگونگی اداره کشور در صورت پیروزی در انتخابات توجه می‌کنیم هیچ حرف تازه‌ای نمی‌شنویم و کاندیداها همان شعارهای کلیشه‌ای و همیشگی را به شهروندان ارائه می‌کنند. هیچ کاندیدایی تاکنون نگفته است برای حل مساله ایران و آمریکا به طور قطعی چه برنامه‌ای دارد و نگفته است آیا روزی این نبود مناسبات می‌تواند جایش را به تعامل عملی بدهد؟ هیچ کدام از کاندیداها با وجود استفاده از انواع رسانه‌های تازه و شگفت‌انگیز بی‌هزینه هرگز نمی‌گویند اگر در انتخابات برنده شدند همین شبکه‌های اجتماعی را از حبس و انحصار بیرون خواهند کشید. نوشدگی رسانه‌ها و زایش رسانه‌های تازه هرگز اما راه را برای ژرف شدن گفت‌وگوها برای مساله مهم شفاف شدن دیدگاه کنشگران سیاسی درباره ماهیت طبقاتی آنها هموار نکرده است. نکته آخر اینکه با زایش رسانه‌های نو و گسترده‌تر شدن آنها اما سخنرانان همان کسانی‌اند که در دهه‌های گذشته سپهر سیاست ایران را پر کرده و هیچ صدای تازه‌ای را نمی‌شنویم. در این باره حتی روزگار بدتر شده و اقتصاددانان و جامعه‌شناسان و اندیشمندان سیاسی که حرف‌های پیشگامانه و خارج از کلیشه‌های همیشگی می‌زدند نیز از میدان بیرون شده‌اند.