افکار عمومی وعده کاندیداها را قبول نمی کند

dir="RTL" style="text-align:right">آنچه سبب شده که به رغم شعارها و وعده های رنگارنگ نامزدهای انتخاباتی، افکار عمومی آن را باور نکند، در وهله نخست برخی وعده‌هایی نیست که از کمترین استدلال منطقی، علمی و واقعی برخوردارند. تجربه ادوار انتخابات گذشته چنین آموخته است که شرط لازم و کافی برای امید بستن به هر یک از نامزدهای این دوره از رقابت ها برای کسب کرسی ریاست دولت، باورپذیر شدن و بودن ظرفیتی است که خواست، توان و اراده لازم را برای اجرای برنامه هایی که وعده داده می شود، در بضاعت آنان دریابند. به عبارت روشن، نزد افکار عمومی این پرسش و خواست مطرح است که با وجود به رسمیت شناختن همه مشکلات جاری کشور از سوی همه طرف های رقیب، آیا اراده لازم برای تشکیل دولتی قدرتمند که قادر به عبور از همه موانع کلیدی پیش پای دولت‌های گذشته، ایجاد شده است؟ آیا قرار است دولت آینده تنها در اندازه کارگزاری عمل کند و به رفع و رجوع مشکلاتی مشغول شود که آن را مانند دولت های گذشته دچار روزمره گی های معمول کند؟ در این صورت دیر نخواهد بود که دولت آینده با هر ماهیت و رویکرد سیاسی – اقتصادی به همان سرنوشتی دچار شود که اسلاف آن دچار شدند.نخستین مناظره تلویزیونی هفت نامزد گزینش شده شورای نگهبان، به رغم حملات تند و تیز آنان به یکدیگر و اعلام هشدارها و نهیب هایی درباره خطرات احتمالی پیش روی کشور، اگرچه نتوانست شور لازم را میان مردم برای رغبت حضور فعال در انتخابات پیش رو فراهم کند،اما حاوی اشاراتی مهم از سوی هریک از نامزدها در چرایی دولت ضعیف بود. این اشارات،هر چند گذرا و پنهان در دعوای سیاسی، انگشت خود را متوجه جنبه هایی کرد که مدعیان کرسی ریاست دولت دهم برای کسب اعتبار و مشروعیت نزد افکار عمومی، لازم است مختصات برنامه های خود را در این باره به روشنی تبیین کنند.

سوء مدیریت؛ لزوم عبور از تنگناهای اقتصادی؛ فقدان برنامه در تعقیب اهداف رشد پایدار اقتصادی؛ تورم افسار گسیخته؛ بیکاری؛ بحران مسکن؛ ناتوانی در بهره گیری از ظرفیت‌های اقتصادی کشور از جمله کم رنگی و انفعال سرمایه داران کلان و خرد ملی؛ توقف در عدم بهره‌گیری از فرصت های تجاری – صادراتی با همسایگان؛ عدم حضور فعال در محیط اقتصاد جهانی؛ سقوط ارزش پول ملی؛ خطر یکی شدن اقتصاد کشور با مدل های ونزوئلایی و کره شمالی و سرانجام فقر محبوبیت، اعتبار علمی، دانش تجربی نامزدهایی که آن را به دیگری نسبت می دهند، موارد مهم و استراتژیکی بود که نامزدهای رقیب در نخستین مناظره خود نزد افکار عمومی به آن اشاره کردند. این اشارات البته واقعی است اما هیچ یک از نامزدها به چرایی و چگونگی این تصویر و تعریف ارایه شده آنان از اوضاع کشور نپرداختند؛ تصویری که در هر دوره از انتخابات ریاست جمهوری به شکل تشدید شده و بغرنج تر از گذشته، وسیله تبلیغات نامزدهای انتخاباتی قرار گرفته ، دارد و یحتمل خواهد داشت.

جلال خوش چهره - روزنامه ابتکار