dir="RTL" style="text-align:right"> این کاندیداها سوار بر اسب سرکش انتقاد از دولت‌های یازدهم و دوازدهم چنان در میدان می‌تازند انگار نه انگار که اگر بر رقبای غیراصولگرای خود پیروز شوند، باید از اول پاییز آماده شوند به وعده‌های خود جواب دهند. تازه‌ترین آمارهای انتشار یافته از سوی دفتر اقتصاد کلان مجمع تشخیص مصلحت نظام نشان می‌دهد که رشد اقتصادی ایران به ویژه از سال ۱۳۷۸ به بعد بسیار نوسانی بوده است و به همین دلیل تولید ناخالص داخلی ایران حتی از توان بالقوه خود دور شده است. در این آمار می‌توان دید برای مثال اگر از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۹ (به مدت ۱۶ سال) به طور با ثبات در حدود چهار درصد رشد اقتصادی می‌داشتیم، اکنون تولید ناخالص داخلی به قیمت ثابت سال ۱۳۹۰ ما باید در حدود ۹/۲۶۳ هزار میلیارد ریال می‌بود یعنی حـدود ۵۰ درصـد بیشتر از آنچه احتمالا در سال ۱۳۹۹ حاصل خواهد شد و این امر روشن می‌کند رشد پایدار و با دوام بـه چه میزان برای کشور ضروری است. برای کشور در حال توسعه‌ای مثل ایران با این همه توان بالقوه، رشد پایدار در حدود چهار یا پنج درصد کاملا امکان‌پذیر بوده که این فرصت از بین رفت.

متوسط رشد اقتصادی کشور طی سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۳، ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۸ مرتبا بدتر شده است و از ۰۵/۳ درصد به ۱۷/۲ درصد و ۶۳/۰ درصد تقلیل یافته است. وضعیت رشد سرمایه‌گذاری از رشد اقتصادی هم بدتر است و علاوه بر شدیدا نوسانی بودن در سال‌های ۱۳۸۳ به بعد، از سال ۱۳۹۱ به بعد در اکثر سال‌ها منفی بوده است که توان تولید کشور را برای سالیان سال از بین خواهد برد و به اشتغال کشور آسیب جدی وارد خواهد آورد. این در حالی است که تازه‌ترین آمارهای ارائه شده از سوی نهادهای بین‌المللی نشان می‌دهد ایران در مقوله تاب‌آوری نیز در پنج سال تازه‌سپری‌شده به دلایل گوناگون وضعیت بدتری داشته است.اگر توجه داشته باشیم همین بودجه ۱۴۰۰با کسری بزرگ روبه‌رو است و دیگر نمی‌توان به محل‌هایی که در سال‌های اخیر برای دولت تامین درآمد می‌شد مراجعه کرد باید به کاندیداهای ریاست‌جمهوری که همچنان وعده‌های شگفت‌انگیز می‌دهند، گفت جگر شیر دارند یا چشم بر همه چیز بسته و به دنبال رسیدن به ریاست‌جمهوری، چیزی نمی‌بینند.