زندگی با تحریم ادامه‌دار بو و مزه بدی دارد

البته تا ساعتی که این نوشته تهیه می‌شد تنها خبر امیدوارکننده نسبی این بود که ایران پیشنهادهای خود را به کمیسیون تخصصی ارائه داده است و باید این کمیسیون برنامه ایران را بررسی کند. واقعیت این است که مجادله فرسایشی دو طرف اصلی درباره پرونده هسته‌ای و سایر مسائل ایران و آمریکا، روح و روان شهروندان ایران را که چشم به صلح دوخته‌اند آزار می‌دهد. این درست است که ایرانیان حکومت را در این باره که با کدام برنامه و کدام راهبرد می‌خواهد پرونده را ببندد آزاد گذاشته و فشاری به حکومت از سوی مردم دیده نمی‌شود اما واقعیت این است که کار به همین سادگی هم نیست. حالا اگر شهروندان ایرانی بدانند که رییس سازمان برنامه و بودجه با صراحت می‌گوید بودجه سال بعد را با فرض ادامه تحریم تهیه کرده‌ایم بدون تردید ناامیدتر خواهند شد. ادامه زندگی با تحریم و پیامدهای دشوار و کمرشکن آن برای ایرانی‌ها مزه و بوی ناخوشایندی دارد و شاید زندگی برایشان سخت‌تر شود. ایرانیان از دولت تازه انتظار دارند سد تحریم را به هر ترتیبی که ممکن است از سر راه زندگی و کسب‌وکار آنها بردارد و اجازه دهد دست‌کم برای یک دوره کوتاه نفس تازه کنند تا بتوانند با بردباری بیشتر بار سنگین تحریم را بر دوش نحیف خود نگه دارند. ایرانیان نباید به بو و مزه ناخوشایندی که پیامدهای ادامه تحریم دارد عادت کنند و این راهی است که باید از سوی نهادهای قدرت هموار شود. اگر دولت سیزدهم می‌تواند دخل و خرج کشور با همین وضعیت و ادامه تحریم‌ها که سختگیرانه‌تر نیز خواهد شد را به تعادل برسانند زودتر به مردم اعلام کنند. شاید لایحه بودجه ۱۴۰۱ که دستپخت تمام‌عیار جناح سیاسی اصولگرایان است و هیچ اصلاح‌طلب یا اقتصاددان لیبرالی هم در تهیه آن سهم و نقش نداشته است بتواند از برنامه دولت پرده‌برداری کند. باید میزان فشار وارد شده بر شهروندان در صورت ادامه تحریم اندازه گرفته شود و ببینیم که جسم و جان ایرانیان آمادگی کشیدن این بار را به مدت نامعلوم دارد یا نه؟