وی در این چند ماه تازه سپری شده از دوره ریاستش بر دولت نیز جز فرمان دادن از بالاترین مرتبه نظام اجرایی به معاون اول ونیز سایر معاونان ووزیران دولتش کاری انجام نداده است. او هرگاه ناگزیر شده است در باره برنامه های اقتصادی حرفی دولت حرفی بزند از توسعه صادرات ونیز از گسترش همکار یا با کشورهای همسایه به مثابه یک راهبرد سخن گفته و بر آن اصرار کرده است. بگذریم از اینکه درهمین مدت اتفاق ویژه ای در توسعه تجارت با همسایه ها بهویژه برنامه ای از پیش اندیشیده و بلند مدت وراهبردی رخ نداده است اما حالا با ارایه یک پژوهش کاربردی از سوی رییس مرکز پژوهش های ااتاق ایران معلوم می شود این راهبرد رییس در ابهام ود رمحاق است و باید در باره آن تجدید نظر اساسی شود.
محمد قاسمی، رئیس مرکز پژوهشهای اتاق ایران اعلام کرد: اگر قرار دادن این کشورها بهعنوان اولویت مهم است باید بدانیم که آیا این کشورها هم ایران را در اولویت خود قرار دادند. درواقع باید بدانیم که رویکرد آنها نسبت به ایران چیست. همه کشورهای همسایههای ایران سهم ۶ درصدی در تجارت جهانی دارند؛ اما جایگاهی در مدیریت اقتصاد جهانی ندارند و این روند در ۷۰ سال اخیر تغییری نکرده است. کشورهای همسایه اسناد راهبردی صادراتی بلندمدت خود را منتشر کرده و در هیچکدام از این اسناد، ایران در اولویت تجاری قرار ندارند. به این ترتیب به نظر می رسد درغیاب یکبرنامه کلی از برنامه میان مدت دولت در حوزه اقتصاد که بارها بر ارایه آن تاکید شده اما خبری نیست ، مهمترین برنامه شفاهی اعلام شده رییسی نیز ناقص وغیر کارشناسانه بر زبان جاری شده است. سهم 6 درصدی کشورهای همسایه ایران از تجارت جهانی و دور بودن این کشورها از پیمانهای تجاری مشهور دنیا راهایران را نیز برای پیوستن به پیمانهای تجاری تاریک می کند. دولت سیزدهم برای توسعه تجارت و به ویژه صادرات باید به بالاتر از کشورهای همسایه بیندیشد وخود را در تله کشورهای بی ثبات سیاسی و ضعیف اقتصادی نیندازد.
نظرات کاربران