نتايج گفت‌وگوهاي هسته‌اي ايران و گروه كشورهاي ۱+۵ در لوزان سوييس كه شادي و خرسندي براي مردم ايران به همراه داشت اما درجه همبستگي و اتحاد طيف‌هاي پرشمار جناح سياسي اصولگرايان را باز هم كاهش داد. در صورتي كه حزب موتلفه اسلامي را پايدارترين و ديرپاترين تشكيلات سياسي جناح اصولگرايان بدانيم كه در دهه ۱۳۶۰ رقابتي نفس‌گير با چپ‌هاي مذهبي داشت تلقي كنيم و جبهه پايداري را تازه‌نفس‌ترين گروه سياسي شناسنامه‌دار اين جريان به حساب آوريم، شاهد تفاوت چشگيري در نگاه و رفتار آنها به نتيجه لوزان سوييس خواهيم بود.
اكنون طيف قديمي‌تر اصولگرايان مثل موتلفه، جامعه اسلامي مهندسين و تا اندازه‌اي جامعه روحانيت مبارز رفتارشان بردباري و مداراست و با چشم‌هايي باز و گوش‌هايي تيز هر نوشته و حرف از طرف نهادهاي قدرت درباره نتايج لوزان را رصد مي‌كنند تا بتوانند حرفي بزنند. اما گروه‌هاي تندرو جناح اصولگرايي بدون ترس و بيم از هر اتفاقي، اسب سركش نقد را در ميدان گفت‌وگوهاي هسته‌اي به تاخت وادار كرده و برخي از اعضاي آن حتي حاضرند با دولت دست به يقه نيز شوند. تكه تكه شدن اصولگرايان در مواجهه با نتايج لوزان را مي‌توان در رفتار علي لاريجاني رييس و ابوترابي‌فرد نايب‌رييس مجلس كه از اصولگرايان ميانه و مقايسه آن با رفتار افرادي مثل كريمي قدوسي ديد.
علي لاريجاني از نمايندگان مي‌خواهد كه به جاي نقدهاي تند نخست ابعاد مساله را كالبدشكافي كرده و سپس داوري كنند و خودش معتقد است كه نتايج به دست آمده در لوزان قابل قبول است. تندروهاي اصولگرا كه شاخه‌هاي متعددي در مجلس، در احزاب و در برخي نهادهاي خاص دارند اما باورشان اين است كه دولت از خط قرمزهاي نظام عبور كرده و امتيازهاي قابل توجهي داده و در مقابل چيزي نگرفته است.
تا اينجاي مساله‌اي حاد ديده نمي‌شود و حق منتقدان دولت است كه نقاط ضعف هر فعاليت دولت از جمله نقطه ضعف احتمالي در جريان مذاكرات را نقد كنند، اما آداب نقد نبايد ناديده گرفته شود. يكي از آداب نقد اين است كه اهداف نهايي هر رفتار سياسي از طرف طيف‌ها و افراد و احزاب شفاف‌سازي شود. گمانه‌زني‌هاي انجام شده از طرف فعالان و ناظران سياسي درباره نقدهاي تند طيف راديكال جناح سياسي اصولگرايان اين است كه آنها از پيامدهاي سياسي داخلي صلح لوزان هراس دارند. اگر دولت روحاني بتواند تا پايان تيرماه ۱۳۹۴ كاري كند كه تحريم‌هاي گسترده عليه اقتصاد ايران برداشته شود پيروزي بزرگي به دست مي‌آورد و مي‌تواند در انتخابات مجلس كه امسال برگزار مي‌شود تندروها را از اين نهاد بيرون كند.
واقعيت اين است كه فضاي سياست داخلي و آرايش قدرت با سه سال پيش كه اكثريت نمايندگان فعلي توانستند به مجلس راه يابند تفاوت اساسي كرده و پيروزي‌هاي مقطعي دولت در حوزه سياسي خارجي مي‌تواند راهي براي ورود كساني باشد كه دست‌كم تا اين اندازه با دولت ضديت نشان ندهند. روزي كه باهنر سياستمدار كهنه‌كار محافظه‌كاران تاكيد كرد كه پيروزي ايران در مذاكرات هسته‌اي تركيب مجلس آتي را تحت تاثير قرار مي‌دهد. فرمان آتش را به تندروها داد و يادآوري كرد كه بايد اجازه مانور پيروزي به دولت در اين عرصه داده نشود. طيف‌هاي تندروي منتقد دولت نمي‌خواهند به آساني و راحتي قدرت كسب شده در شرايط ويژه را از دست دهند و با همه امكانات و نيروي پيدا و پنهان خود راه دولت را سد خواهند كرد. هدف اصلي اين است كه دولت نتواند فرصت كافي براي انديشيدن درباره مسايل داخلي به دست آورد و برخي اقدام‌هاي مردم‌پسند انجام دهد.