dir="RTL" style="text-align:right">رهبران چین با رفتارشان درعربستان این پیام را می دهند که می خواهند نیازهای خود به انرژی را در بلند مدت از کشورهایی که مشمول تحریم نیستند ونیز احتمال تحریم شدن آنها بسیار کمتر از ادامه تحریم ایران در فردا و روزهای بعد است تامین کنند. قرارداد 25 ساله با کشور قطر برای خرید یا نوعی مالکیت بر بخش شمالی میدان گازی بزرگ مشترک ایران وقطردرهمین چارچوب می گنجد. عربستان نیز با داشتن ظرفیت مناسب تولید روزانه نزدیک به 11 میلیون بشکه نفت می تواند آسودگی بیشتری به چین دهد تا ایران که بنا به قول وزیر نفت در صورت عدم سرمایه گذاری های کلان وفوری وارد کننده نفت خواهد شد. البته دست ایران از نظر معادلات ونیز روی کاغذ و ذهن برای اینکه کار چین را تلافی کند بسته نیست و ایران می تواند با چرخش تعادل ساز با اروپا ضمن صادرات نفت وگاز خود سرمایه لازم برای توسعه ظرفیت های خود را آماده سازد. رهبران حزب کمونیست چین از تمایلات شهروندان ایران برای آشتی با غرب و نیز دوری از کشورهایی مثل چین را نیک می شناسند و به همین دلیل است که با ایران رفتاری ناجوردارند.

مساله مهم و کوتاه مدت این است که آیا کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس در سفر رهبر چین وعده تامین نفت ارزان تر از نفت ایران وحتی روسیه را به آنها داده اند؟ اگر چنین باشد چین از فشاری که بالای سرش است و مدام از سوی آمریکا تهدید می شود که صادرات ارزان نفت ایران به چین را قطع خواهد کرد آسوده می شود و دیگر لازم نیست ریسک کند. اگر چنین وعده ای داده شده باشد که با توجه به میزان نفت صادرشده ایران به چین و ظرفیت های صادراتی کشورهای عضو شورای همکاری عدد بالایی نیست ، کار برای ایران سخت خواهد شد. این نقطه ای است که می تواند پاشنه آشیل ایران باشد. اگر ایران بخواهد بازهم تخفیف بیشتری بدهد تامین درآمد بودحه 1402 بسیار دشوار می شود.