dir="RTL" style="text-align:right">دولت آقای رئیسی دولتی نظامی است، نه یک دولت مدنی. مهم این نیست که فردی نظامی در رأس دولت باشد، رفتار و منطق و سیستم تصمیم‌گیری‌اش سیستم حکومت نظامی است و چنین سیستمی قطعا با شرایط امروز ایران و موقعیتش در جهان هیچ سازگاری ندارد. به نظرم اعتراضات در ایران اعتراض به چنین روندی است که ثمره‌اش را در ناکارآمدی در حوزه اجتماع و اقتصاد و سیاست و سبک زندگی نشان داده و مردم را به وضعیت استیصال رسانده است.

آخوندی در پاسخ به این پرسش روزنامه شرق که پرسیده است ارزیابی شما از آینده این اعتراضات چیست و چه چشم‌اندازی برای جامعه ایران می‌بینید؟ چنین گفته است :به نظرم آینده کاملا به دو نهاد بستگی دارد: نهاد نیروهای اصلاح‌طلب و نهاد دین. چون همان‌طور که گفتم ما در وضعیت تعادل ناپایدار قرار داریم. به نظرم اگر اصلاح‌طلبان بتوانند سیاست مؤثری را به سمت صلح اجتماعی ایجاد کنند و چشم‌انداز خوبی روبروی مردم قرار بدهند، می‌توانند مسیر اعتراضات را تغییر بدهند. بنابراین آینده خیلی بستگی دارد به اینکه اصلاح‌طلبان چقدر بتوانند به‌طور مؤثر و با فهم اعتراض نه از مجرای سازشکاری بلکه با اندیشه‌ای نو به‌عنوان "کنش اجتماعی جدید" و "بازتعریف" مفهوم اصلاحات در قالب صلح اجتماعی، چشم‌اندازی ترسیم کنند و این وضعیت تعادل ناپایدار را به سمت صلح پایدار سوق دهند. اگر اصلاح‌طلبان همچنان منفعل باشند و نیروی حاکمیت همچنان بخواهد به‌صورت نظامی-امنیتی با جامعه برخورد کند، قاعدتا به سمت بن‌بست و انسداد بیشتر می‌رویم. نکته مهم دیگر، مسئولیت نهاد دین است. در هر صورت باید بپذیریم یکی از نهادهای مهم و مشروعیت‌بخش به حکومت جمهوری اسلامی دین بوده است. اگر حوزه‌های دینی بخواهند نسبت به آنچه در جامعه رخ می‌دهد همچنان بی‌تفاوت باشند و ورود پیدا نکنند، قاعدتا مسئله مشروعیت‌بخشی و رفتارهای خشن و مشت آهنین زیر سؤال می‌رود و در نهایت نهاد دین در کنار حکومت لطمه می‌بیند. بنابراین رفتار نهاد دین در این مقطع و نقشی که می‌تواند با فاصله گرفتن از اتفاقاتی که رخ می‌دهد و ایجاد یک تقاضای دینی برای تغییر در جهت اصلاح اجتماعی ایفا کند، تعیین‌کننده است.