چرا اینهمه تاخیر؟
حال به پایان بهمن رسیدهایم و هنوز قطار مذاکرات مزدی به اولین ایستگاه خود نرسیده است. آنهم در شرایطی که امسال برای اولین بار در دهههای اخیر، تورم نقطه به نقطهی خوراکیها از ۵۰ درصد فراتر رفته است، آنهم وقتی برای اولین بار در دهههای گذشته، دلار در ظرف زمانی حدود یک ماه از ۲۵ هزار تومان به ۴۵ هزار تومان رسیده است.«چرا اینهمه تاخیر»؛ کارگران مدام این سوال را مطرح میکنند؛ در حالیکه باید امسال چانهزنیهای مزدی جاندارتر و محکمتر از همیشه باشد، به نظر میرسد همه چیز به روزهای آخر سال موکول شده است، بدون توجه به اینکه افزایش ۵۷ درصدی دستمزد سال جاری، در ماه اول یا دوم سال بعد از حذف یارانهها و گرانیهای سبد خرید خانوار، از میان رفت و غافل از اینکه، وزارت کار به طور رسمی خط فقر تهرانیها را حدود ۱۵ میلیون تومان اعلام کرده و محاسبات مستقل نشان میدهد که سبد معیشت خانوار مرز ۲۰ میلیون تومان را پشت سر گذاشته است.
اعضای کارگری شورایعالی کار از تاخیر در برگزاری نشستهای رسمی انتقاد دارند؛ دبیر شورا، وزیر کار است و هماهنگیهای نشست و صدور دعوتنامهها با این وزارتخانه است اما از این نهاد متولی صدایی بیرون نمیآید که چرا جلسات مزدی برگزار نمیشود و چرا اینهمه تاخیر افتاده است؟ بیست و ششم بهمن ماه، علی خدایی (عضو کارگری شورایعالی کار) میگوید: هنوز هیچ دعوتنامهای صادر نشده و همچنان منتظریم....
نگرانیهای کارگران
نگاه کارگران به مساله، یک نگاه توام با نگرانیست؛ در حالیکه کارگران تشکلهای قدرتمند و حق چانهزنیِ معطوف به نتیجه ندارند، باید منتظر باشند سه نماینده رسمی در شورایعالی کار با آن ساختار ناکارآمد، از حقوق مزدی آنها دفاع کنند؛ اختیار این شورا نیز در دست دولت است و میتواند برای برگزاری نشستها تعلل کند و کار را به امروز و فردا کردن بگذراند.وقتی کارگران قدرت چانهزنی جمعی ندارند، آیا این تاخیر به معنای این نیست که تنظیمکنندگان شورا میخواهند در آخرین روزها، در واقع در لحظهی آخر، به پای میز بیایند و با بهرهگیری از ساختار ناعادلانهی شورا – شش نماینده دولت و کارفرما در مقابل سه نماینده رسمی کارگران- با یک قیام و قعود ساده، عددهای مورد نظر خود را تصویب کنند. به خوبی میدانیم ۲۰، ۳۰، ۴۰ یا حتی ۵۰ درصد افزایش دستمزد، در شرایط تورمی فعلی پاسخگوی معیشت عقبافتادهی کارگران کشور نیست و باید روی افزایش ریالی دستمزد کار شود؛ این خواسته را بارها فعالان کارگری مطرح کردهاند اما هر سال با تاکید دولتیها و کارفرمایان بر درصدهای صوری مواجه شدهاند.آنچه اهمیت دارد «سبد معیشت» است؛ نرخ آن امروز حداقل ۲۰ میلیون تومان است و دستمزدِ کمتر از ۷ میلیون تومانی، فقط یکسوم آن را پوشش میدهد. در این شرایط، تاخیر در برگزاری مذاکرات مزدی نگرانکننده است.
نظرات کاربران