dir="RTL" style="text-align:right">نیکوکاری و گرفتن دست پایین‌تر از خود در هر جامعه انسانی بسته به آموزه‌های ملی و میهنی و دینی و قومی روش‌ها و شیوه‌های گوناگونی دارد. به‌طور مثال در غرب به ویژه در آمریکا شهروندان ترجیح می‌دهند منابعی در اختیار کلیساها قرار دهند و از مسیر این نهاد مذهبی به تهیدستان کمک کنند. در ایران نیز شهروندان بسته به موقعیت مالی و درآمد خود راه‌هایی برای نیکوکاری می‌یابند. شهروندان و ناظران آگاه و خیرخواهان باور دارند نیکوکاری خودخواسته کارآمدترین راه دستگیری از گرفتاران است.این داستان در ایران از روزی که غلامرضا تختی پهلوان ایرانی برای زلزله بویین‌زهرا از ایرانیان خواست کمک‌های خود را به او دهند تا به آسیب‌دیدگان از زلزله برساند بیشتر در کانون توجه قرار گرفت.در سال‌های تازه‌سپری‌شده نیز برخی از چهره‌های نامدار و مورد اعتماد شهروندان به مناسبت‌های گوناگون به گرفتاران کمک کرده و می‌کنند که شاید بسیاری از آنها هرگز به گوش شهروندان نمی‌رسد.در خبرهای منتشرشده از سوی خبرگزاری‌ها خبر رفتار جوانمردانه محسن چاوشی هنرمند نامدار موسیقی و آواز در ایران نشان می‌دهد اگر نیکوکاری خودخواسته و غیردستوری راهش باز باشد در این مسیر گام‌های بلندیبرداشته می‌شود.

نیکوکاری خودخواهانه و سرشار از جاروجنجال از سوی هر شهروندی چشمه‌ای است که هرگز خشک نمی‌شود و شهروندان با اراده خود می‌توانند راه‌های کمک به گرفتاران را بیابند و این راه را باز وفراخ کنند.نیکوکاری دستوری عموما بد آهنگ می‌شود و شهروندان نیز شاید راحت نباشند. اجازه دهیم راهی که چاوشی می‌رود از سوی دیگران نیز تکرار شود و شهروندان گرفتار در روزهایی که دولت دستش خالی است در وضعیت بهتری قرار گیرند.