در برجام بخش خصوصی هم بیحال بود

dir="RTL" style="text-align:right">در روزها و هفته‌های پس از برجام رخدادی شگفت‌انگیز و تازه در سپهر کسب‌وکار ملی در ایران دیده شد. صدها هیات بازرگانی و سرمایه‌گذاری از ده‌ها کشور اروپایی و آسیایی از جمله ژاپن‌، کره‌جنوبی و چین با همراهی یکی از مقام‌های نخست یا تراز اول کشورشان به ایران سرازیر شدند. آن روزها اتاق‌های بازرگانی ایران و شهرستان‌ها هر روز میزبان چند گروه از آرزومندان برای سرمایه‌گذاری در ایران بودند. خبرهای پرشماری از آمدوشد سرمایه‌گذاران به ایران در رسانه‌ها منتشر می‌شد و در آن روزها نوعی هماوردجویی میان دیوان‌سالاران و سرمایه‌داران ایرانی در کشاندن پای سرمایه‌داران آمده به ایران نیز دیده می‌شد.

شوربختانه رخدادهایی در داستان برجام پدیدار شد که آرام‌آرام از شمار گروه‌های آرزومند برای سرمایه‌گذاری در ایران کاست و آنهایی هم که به ایران آمدوشد داشتند رفتند و پشت سر خود را نگاه نکردند. با این همه شرکت‌های کوه‌پیکری که کارنامه‌شان انبوهی از چنین رویدادهایی را نگه داشته بود در ایران ماندند و قراردادهایی نیز برای آوردن سرمایه و فاینانس بستند، اما داستان در جای دیگری نوشته می‌شد و دولت و بخش خصوصی با چشم‌هایی باز و شگفت‌زده دیدند که خانه در آب ساخته‌اند و سرمایه‌گذاران رفتند که رفتند. نگارنده در همان ماه‌های سپری شدن شور سرمایه‌گذاری در ایران از سوی خارجی‌ها به مدیران اتاق ایران یادآور شدم که یک گزارش کارشناسانه سترگ از آمدوشدها و گفته‌ها و آرزوها و نیز چرایی رفتن و برنگشتن صدها گروه سرمایه‌گذاری تهیه شود. حالا که هشت سال از روشن شدن چراغ امید و خاموش شدن آن برای ورود سرمایه خارجی سپری شده است تنها کاری که می‌توان کرد آه کشیدن و حسرت خوردن است. با این همه در سالگرد بسته شدن پیمان برجام و هشت سالی که بیهوده رفت و دیگر برنمی‌گردد می‌توان از مرکز پژوهش‌های اتاق ایران خواست با بررسی آنچه از گفت‌وگوها و نشست‌ها برجای مانده است بی‌حسی را جبران و گزارش کارشناسانه‌ای در این باره تهیه کند و نشان دهد اگر آن پیمان‌ها به بار می‌نشست کسب‌وکار ایرانیان در کدام نقطه ایستاده بود.