علاوه‌ بر این مدیران درجه یک دولت‌های خاتمی و روحانی، شمار قابل اعتنایی از اقتصاددانان جوان و دانشمند اقتصادی نیز دیگر نمی‌نویسند و نمی‌گویند و ترجیح داده‌اند در گوشه‌‌ وکنارها باشند. چرا چنین سکوت دهشتناکی در نقد سیاست‌های اقتصادی و به ویژه اقتصاد سیاسی از سوی مدیران و اقتصاددانان جوان حاکم شده است؟ یک پاسخ آماده و کلیشه‌ای این است که چرا بنویسیم وقتی کسی حرف ما را گوش نمی‌کند و به توصیه‌های ما عمل نمی‌شود؟ به نظر می‌رسد در این وضعیت دشوار ایران، این هرگز پاسخ قانع‌کننده‌ای نیست.

واقعیت آن است که اگر شمار نویسندگان و منتقدان دلاور و با انصاف و دلسوز به‌این آب و خاک روندی کاهنده را تجربه کند، همان چیزی خواهد شد که افراطی‌ها و خالص‌سازان دنبالش بوده و هستند. بنابراین باید این پاسخ را کنار گذاشت و به پاسخ‌های احتمالی دیگر پرداخت. یک پاسخ دیگر این است که در ایران مسائل اصلی حل نمی‌شوند و تا هنگامی‌که مسائل اصلی حل نشوند، بیان دیگر مسائل فایده‌ای ندارد و تکرار حرف‌های پیشین نیز آزاردهنده است.

این پاسخ درستی است اما کم‌کاری عمدی یا از سر بی‌حوصلگی را برای یادآوری نکردن دردهای کهنه و مسائل حل‌نشده را توجیه نمی‌کند. دردهای کهنه را باید درمان کرد و باید راه‌های تازه و سخنان نو درباره آن‌ها پیدا کرده و با صدای بلند و پرشمار از سوی رسانه‌هایی که برای این کار آماده هستند، بازگو کرد؛ هرچند اگر تکراری باشد. شاید برخی یا کسانی که سکوت کرده‌اند بگویند وضعیت اقتصادی و سیاسی کشور روندی مثبت را تجربه می‌کند و نباید دولت را بیش از این تحت فشار قرار داد که اگر این‌گونه تصوری وجود دارد نیز می‌توان نوشت و گفت و از التهاب‌های فکری و دغدغه فعالان اقتصادی کاست.

شاید خوانندگان ارجمند بپرسند چرا از عباس آخوندی و نهاوندیان در تیتر استفاده شده است؟ دلیل انتخاب این دو نفر حضور نیرومند آن‌ها در نشست‌های دولتی و خصوصی و نیز پرکاری آقای آخوندی در میدان روشنگری بود. وی برای خود سایت شخصی راه‌انداخت و در نشست‌های روشنفکری از ایران‌شهر می‌گفت و در رسانه‌ها نیز پرکار بود و درباره مسائل مهم سیاست داخلی، اقتصادی و فرهنگی می‌نوشت. بنابراین در خود فرورفتن ناگهانی وی کمی ترسناک است. همچنین محمد نهاوندیان در دولت پیشین و پیش از آن در اتاق بازرگانی فردی پرکار بود و در نشست‌های گوناگون حضوری جدی داشت و حرف می‌زد. دیگر مدیران دوران روحانی نیز باید اگر دلشان برای این مرز و بوم می‌سوزد و از واگویی واقعیت‌ها هراس ندارند هرچه را که تشخیص می‌دهند، برای شهروندان بازگویی کنند. روزگار سخت میهن را از یاد بردن به هر دلیل خطای بزرگی است. محمدصادق جنان‌صفت – روز نامه جهان صنعت