علی بهادری جهرمی سخنگوی دولت گفه است دولت برای کنترل قیمت کالاهای اساسی در بازار و جلوگیری از افزایش قیمت‌ها موافقت کرد، سود بازرگانی کالاهای اساسی صفر باشد و از ابتدای سال هم این محاسبه صفر منظور شود. این دوفلت یا سخنگوی آن به نظر می‌رسد درکی از پیامدهای این تصمصمندارند و نمی‌دانند این صفرشدن کالای اساسی مثل شکر، برنج، روغن و چای و...به معنای نابود کردن تولید داخلی این کالاها است. آیا تولید شکر درایران با توجه به افزایش هزینه‌ای تولید قابل رقابت با شکر دامپینگ شده برزیل یا هند است؟ آیا برنج داخلی که با افزایش هزینه کاشت و داشت وبرداشت روبه روشده است می تواند با برنج هند و پاکستان رقابت کند یا نابود می‌شود؟ دولت سیزدهم از یک سو بر خودکفایی در تولید مواد غذایی اصرارزبانی دارد و می گوید برای امنیت غذایی کشور این راهبرد را ادامه می‌دهد و از سوی دیگر برای اینکه قیمت این کالاها را به سمت پایین بکشد تا محبوبیت سیاسی کسب کند می‌خواهد تعرفه واردات کالاهای اساسی را معادل صفرکند. تعارض منافع میان دهقانان خرده پا و تهیدستان شهری پدیده‌ای است که دهه‌های طولانی درایران برپا بوده و دولت سیزدهم بر ان اصراردارد. یادمان باشد دولت نمی تواند برروی افزایش درامد نفت همانند ماه‌های تازه سپری شده تکیه کند و جیب وارد کنندگان رات از رانت نفتی پرکند.