دولت از طرف دیگر با تمدید تحریم ها مواجه است و با گزافه گویی در باره میزان صادرات نفت انتظارات مردم را بالا برده و این پرسش را ایجاد می‌کند که اگر دلاربیشتری گیر دولت می آید پس چرا وضعیت بهتر نمی‌شود. سیاست تثبیت نرخ دلار به ریال ایران موجب شده دولت در باره تجارت خارجی تصمیم‌های سخت بگیرد و وضعیت خود را بدتر کند. کار اصلی و کارآمد برای نهادهای قدرت این است که نهاد حکومت راهی برای رفع تحریم پیدا کند تا از فشار بی‌وقفه این عنصر خلاص شود. از سوی دیگر باید حد و اندازه تاب‌آوری اقتصاد و شهروندان در برابر ادامه وضعیت موجود اندازه‌گیری شود و به همین نسبت نیز مقاومت صورت پذیرد. اما اگر این کار در حال حاضر ناممکن است و مصلحت این است که در برابر فشار بیرونی ایستادگی شود دست‌کم باید در داخل اجماعی سیاسی باشد تا اقتصاد از زیر ضرب بیرون آید. در این صورت است که می‌توان دنبال طرح‌های تازه در حوزه اقتصاد بود. اقتصاددانان باور دارند که می‌توان و باید با تخصیص بهینه ارز که تابعی از قیمت‌های بازار است کار تجارت خارجی را نیز سامان داد. اگر دولت نیاز به ریال بیشتر دارد می‌تواند اجازه دهد نرخ ارزهای معتبر در وضعیتی قرار گیرند که نرخ واقعی کشف و دلار یا یورو به همان قیمت فروخته شده و ریال مورد نیاز فراهم شود. دولت می‌تواند با این کار راه را بر ثبت سفارش‌های غیرواقعی و رانت‌جویانه سد کند و کاری کند که شماری از رانت‌جویان که در وضعیت فعلی اقدام به ثبت سفارش کرده و ارز ارزان می‌گیرند از بازار خارج شوند. نجارت را زیر پای دلار تثبیتی سر نبرید. دولت می‌تواند و باید با مردم صحبت کند و دلایل هر کار و هر اقدامی‌را توضیح دهد و مردم را متقاعد کند که چرا تصمیم به افزایش تعرفه واردات گرفته است یا چرا می‌خواهد برای صادرات کالاها عوارض بالا وضع کند. دولت دوازدهم اما این اصل را اجرا نمی‌کند و تصور می‌کند تنها با اعمال محدودیت می‌تواند کار را پیش ببرد. آن‌طور که برخی نشانه‌ها می‌گویند احتمال تشدید تحریم‌ها و طولانی شدن آن وجود دارد و باید با لحاظ کردن این اصل در معادلات اقتصادی و تجاری عمل کرد.