بدون تردید اعمال فشار حداکثری بر ایران بیش از آنکه نتیجه تصمیم گیریهای دولت ترامپ باشد ، مربوط به رفتار جمهوری اسلامی ایران در آینده خواهد بود. اگر قرار باشد دولت ایران در رفتار خود در برخورد باهنجارهای پذیرفته شده ( غلط یا درست) بین المللی تغییری ایجاد نکند ، بطور قطع سیاست فشار حداکثری بر ایران با شروع زمامداری ترامپ شدید تر از گذشته اعمال خواهد شد منتها تفاوت اینبار حمایت دسته جمعی اروپا از اقدامات ترامپ‌ ، میباشد.  

علاوه بر آن این احتمال که روسیه هم باتوجه به امتیازاتی که قرار است در قضیه صلح اکراین به ترامپ بدهد ، به نوعی از سیاست‌های ترامپ در مورد ایران حمایت خواهد کرد. تکلیف چین هم که روشن است ،چین هنوز آماده قطع ارتباط تجاری عظیم خود با آمریکا نیست. مساله دیگر افزایش شدید توان نظامی آسراییل است که می‌تواند بدون دخالت مستقیم آمریکا تهدید کاملی برای زیرساخت‌های ایران باشد. روابط به ظاهر حسنه‌ای که بین ایران و عربستان وسایر کشورهای عربی بوجود آمده یکی از ابزارهای بالقوه ایران را از دست او خارج ساخته است و بالاخره اینکه وضعیت اقتصادی و توان بالقوه ایران چه در زمینه حمایت از نیروهای موسوم به مقاومت و هم برای حفظ یکپارچگی ملی با ۸ سال پیش قابل قیاس نیست و بسیار تحلیل رفته است. 

غلامرضا سلامی صفحه واتساپی‌هاما