ترس از فردای مبهم، دغدغه اصلی کارگران

کارگر در لغت به معنای کار کننده و کسی است که در کارخانه یا کارگاه کار می‌کند و مزد می‌گیرد و در مقابل کارفرما قرار دارد.

از نظر حقوقی نیز کارگر کسی است که به هر عنوان در مقابل دریافت حق‌السعی اعم از مزد، حقوق، سهم سود و سایر مزایا به درخواست کارفرما کار می‌کند.

روز جهانی کارگر یادمان شورش کارگران آمریکائی در اول ماه مه ۱۸۸۶ در شیکاگو است که هر سال در بسیاری از کشورهای جهان جشن گرفته می‌شود.

در بسیاری از کشورهای جهان این روز را با برگزاری تظاهرات و راهپیمائی‌های خیابانی برگزار می‌کنند.

دهها سال است که به این مناسبت در این روز، در کشورهای مختلف مراسم ویژه برگزار می‌شود.

در ایران نیز ۱۲ اردیبهشت ماه به عنوان روز کارگر و یک هفته قبل از آن نیز به عنوان هفته کارگر نامگذاری شده است.

هر ساله در این روز برنامه‌ها و مراسم هایی در نظر گرفته می شود که به عنوان اقدامی در راستای تقویت فرهنگ کار و تجلیل از خدمات و تلاش‌های کارگران تلقی می شود.

با توجه به اینکه مهمترین سرمایه هر کشوری، نیروی انسانی است، جلب رضایت کارگران و تجلیل از خدمات آنان به عنوان قشری که نقش ارزنده‌ای در این عرصه ایفا می کنند، ضروری است.

۱۷۰ هزار کارگر جامعه کارگری استان را تشکیل می دهند

احمد رشیدی، مدیرکل اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی کردستان روز شنبه (۵ اردیبهشت) در نشست خبری که به مناسبت هفته کارگر برگزار شد، اظهارکرد: صیانت از نیروی کار، حفظ اشتغال موجود، رعایت قانون کار و فراهم کردن شرایطی برای مصون ماندن کارگران از جمله وظایف اداره کار است.

وی افزود: هدف از نکوداشت این هفته، تبدیل کار به سنبل پیشرفت و توسعه، معرفی الگوهای برتر خلاقیت و ابتکار در جامعه کار و تولید، تقویت فرهنگ کار و تجلیل از خدمات و تلاش‌های کارگران میهن اسلامی است.

رشیدی ذکر کرد: بر اساس سند آمایش استان، در حال حاضر ۴۲۸ هزار نفر دارای شغل هستند که ۱۷۰ هزار نفر را جامعه کارگری تشکیل می‌دهند.

مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی کردستان به استفاده دو هزار و ۷۷۹ نفری از مقرری بیمه بیکاری در استان اشاره کرد و افزود: سال گذشته در راستای حفظ اشتغال موجود کمیته صیانت از واحدهای تولیدی تشکیل و ۲۰ جلسه آن برگزار شد که به رفع مشکل ۵۰ واحد تولیدی اقدام کردیم.

رشیدی همچنین به فعالیت ۱۶ شورای اسلامی کار در استان اشاره و تصریح کرد: یک کانون هماهنگی شورای اسلامی کار، ۱۷ انجمن صنفی کارگری، یک کانون انجمن‌های صنفی کارگری و ۳۸ انجمن صنفی کارفرمایی مشغول فعالیت هستند.

وی با اشاره به فعالیت ۱۰۳ مجموعه تشکل فعال در استان کردستان، بیان کرد: حوزه رفاه اجتماعی این اداره نیز در زمینه‌های مختلف رفاهی، آموزشی، فرهنگی و ورزشی به انجام فعالیت مشغول است.

تجمع کارگران در میادین اصلی شهر، سیمای ناخوشایند شهر سنندج

اما در میان مجموع کارگران، قشری فراموش شده اند که کارگر بودن را بیش از بقیه تجربه کرده اما در زمره کارگران به شمار نمی آیند.

این افراد کسانی هستند که ساعات اولیه صبح تا پایان روز را در میادین شهرها به انتظار کارفرما و دستورات او ایستاده‌اند.

آنها افرادی هستند که هیچگاه آسودگی خاطر بابت دائمی بودن کار و درآمد خود نداشته‌اند و آفتاب سوزانی را که باید در محیط کار تحمل می‌کردند، در محیطی غیرکاری و با دغدغه‌های روحی و روانی تحمل می کنند.

ساعات ابتدایی هر روز در سنندج می توان افرادی را مشاهده کرد که در میادین اصلی شهر سنندج به صف ایستاده و در پی کار می گردند.

دیدن وضعیت نابه سامان این کارگران که هر روز با وسایل کار خود و به امید به تن کردن آن در میادین اصلی شهر ظاهر می شوند، هر انسانی را متاثر می کند اما این مسئله سالهاست که در این شهر وجود دارد و اقدامی برای ساماندهی این افراد صورت نگرفته است.

با شنیدن گلایه‌های این افراد می توان دریافت تنها خواسته آنان، بهره‌مندی از حداقل حقوق و مزایا و به ویژه داشتن بیمه کار و حق دریافت بیمه، امنیت شغلی و یافتن راهی برای از بین بردن دغدغه‌ای است که هر روز با آن مواجه اند.

فرجی، کارگر ۶۳ ساله سنندجی که هر روز خود را با حضور در میدان آزادی این شهر آغاز می‌کند، در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) منطقه کردستان اظهارکرد: هر روز ساعات اولیه صبح، از یکی از محله‌های سنندج که با این میدان هم فاصله زیادی دارد، به امید یافتن کار به اینجا می آیم.

وی افزود: فصل زمستان که تقریباً فصل کار نیست، یک روز در هفته پیش می آمد که کار پیدا کنم و گاهی دو هفته یک روز این اتفاق می افتاد، اما با آغاز فصل بهار وضعیت کار ما هم کمی بهتر می شود.

این کارگر سنندجی عنوان کرد: هر روز که از خانه بیرون می‌آیم، آرزو می کنم کاری پیدا کنم که چند روز تداوم داشته باشد تا هر روز را با ترس بیکاری شروع نکنم.

فرجی، ضمن انتقاد از مسئولین به دلیل نادیده گرفتن آنها و در حالی که بسیار با عصبانیت و ناراحتی پاسخ می داد، اظهار کرد: هیچکس وضعیت نامطلوب ما را نمی بیند و یا می بینند و نادیده می گیرند، کسی نمی داند هر روز صبح با چه دغدغه‌ها و نگرانی‌هایی بیرون می آییم و وقتی شب را با دست خالی به خانه برمی گردیم، چه حسی به ما دست می دهد.

وی افزود: وقتی می بینیم فرزندانمان منتظر ما هستند و نمی توانیم هیچ کاری برای آنها انجام دهیم، سرافکنده می شویم و این مسئله هر روز بیش از روز قبل ما را می آزارد.

وی عنوان کرد: روزانه افراد زیادی بی تفاوت از کنار ما می گذرند و نمی دانند در دل ما چه می گذرد، کسی نمی داند تنها نگرانی ما نداشتن کار نیست بلکه بسیاری مشکلات دیگر نیز ناشی از بیکاری داریم که قابل حل نیستند.

نداشتن بیمه مهمترین مشکل ماست که آینده ما را نیز تحت تاثیر قرار می دهد

این کارگر سنندجی که دارای تحصیلات ابتدایی است، ذکر کرد: نداشتن بیمه مهمترین مشکلی است که موجب شده نه تنها ترس از بیکاری داشته باشیم بلکه باید امروز را هم با دغدغه و نگرانی بابت آینده خود و فرزندانمان بگذرانیم.

وی با اشاره به اینکه برای یافتن کار به هر حقوقی راضی هستیم، خاطرنشان کرد: افرادی هم که کارگر نیاز دارند و به این میدان برای یافتن کارگر مراجعه می کنند، افراد جوان را انتخاب می کنند و با نگاه به ما فکر می کنند که توانایی انجام کار را نداریم.

وی در پایان در پاسخ به این سوال که اگر با مسئولی حرف بزنی چه درخواستی از او داری، یادآور شد: اگرچه با مشکلات زیادی در زندگی خود مواجه هستیم اما داشتن بیمه و امیدواری برای دریافت مقرری برایم کافیست.

گله این کارگران درحالیست که بسیاری از مسئولان هدف از برگزاری مراسم های مختلف در هفته کارگر را تجلیل از خدمات کارگران می دانند، اما کسی از کارگرانی یاد نمی کند که با این رنج ها دست و پنجه نرم می کنند.

بر اساس صحبتهای این کارگران علاوه بر نداشتن امنیت شغلی، بی بهره بودن از حداقل مزایا و ترس از تداوم بیکاری آنها را آزرده کرده است.

اگرچه تلاش‌های زیادی برای جلب رضایت کارگران و افزایش حقوق و مزایای آنها توسط مسئولان صورت گرفته اما بیان چنین گلایه‌هایی از سوی کارگران نشان دهنده نارضایتی این قشر از وضعیت موجود است.

همچنین سایر کارگران حاضر در این میدان نیز مشکلات خود را کارفرمایان سودجویی می دانند که حقوق کارگران را نادیده گرفته و تنها انتظار خود از کارگران را مطرح می کنند.

درحالیکه وضعیت معیشتی بسیاری از کارگران در حد متوسط است اما کارگرانی که در میادین شهر جمع می شوند و هر روز را در انتظار مراجعه کارفرما می گذرانند، قشری هستند که بسیار مظلوم واقع شده اند.

امید است این افراد در روزی که با نام روز کارگر نامگذاری شده، مورد توجه مسئولین قرار گرفته و با ساماندهی وضعیت آنان روزنه‌ای از امید برایشان گشوده شود و ترس از فردای مبهم آنان را نیازارد.