یادداشتی از بهزاد فراهانی

مریم کاظمی معمولا گرایشی به تئاتر کودکان دارد و الحق در آن جنس از کار توانی والا دارد و حالا به دیدن «رام کردن زن سرکش» می روم، با انتظار غریبی که هم از شکسپیر دارم و هم سایه سنگین فیلم بر دوشم سنگینی می کند. کار را دیدم و شادمانی ماندگاری فرا چنگ آوردم.
اینکه چرا موسیقی بومی ما در کار شکسپیر؟؟ پاسخ روشنی دارد. به من چه که کارگردان چرا از دفینه هنرملی در القای لحظه های خود بهره گرفته. مهم آن است که چقدر در انتقال معنی موفق است که هست.
نسل جوان جاری شده در کار ، پرشور و با طراوت ، گریخته از نق زدن های ممیزی، رایحه خوش نمایش را می پاشد و می رقصد و بر دل می نشیند.
و نسل میانسال در تمام لحظه ها خود را در این شور و خلسه سهیم می کند و نوع نگاه دیگر مریم بانو را به بزرگواری به صحنه می نشاند.
و سپاس از سر گروه موسیقی و دختر توانای همراهش که در حفظ ضرب آهنگ این کار نجیب هرگز کم نمی گذارند. از مریم کاظمی ، حسین عزیزم و کاظم و همه گروه پرانرژی ، خوش آهنگ و دوستان جوان گروه پس و پشت صحنه سپاس که در میدان اندیشه خوش خرامیده اند.