برخي از اعضاي دولت قبلي، شماري هر چند كم در مقايسه با كل نمايندگان دوره فعلي مجلس، برخي از گروه‌هاي دانشجويي منتسب به نهادهاي عمومي با عبارات و اصطلاحات تند و خارج از عرف مبارزه سياسي مثل دروغگو خواندن مسوولان مذاكره‌كننده در هفته‌هاي گذشته و پس از سكوت نسبي پس از تفاهم لوزان سختگويي منتقدان را برعهده گرفته‌اند. در حالي كه به ۱۱ تيرماه نزديك مي‌شويم و مقام‌هاي سياسي ايران در نيويورك هستند تا كار نگارش توافق جامع را انجام دهند، تشديد حملات به گروه مذاكره‌كننده چه معنايي دارد؟ دو حالت مي‌توان متصور شد. يك حالت اين است كه گفت‌وگوهاي هسته‌اي و رسيدن به نقطه عطف با رويكرد سازگاري كامل و ترك مخاصمه هسته‌اي ميان ايران و امريكا و غرب رسيده است و منتقدان در حال از دست دادن يكي از بهانه‌هاي حمله به دولت قرار دارند. ديدگاهي كه اين حالت را تاييد مي‌كند معتقد است كه تندروهاي منتقد دولت اگر اين سنگر را از دست دهند دستاويزي براي حمله به دولت ندارند و احتمالا به نوعي بيهودگي و سردرگمي مي‌رسند و شايد منافع مادي آنها نيز به خطر افتد.
برخي از گروه‌هاي ذينفع منافع مادي هنگفتي از شرايط تحريم برده و مي‌برند و تمايل ندارند اقتصاد شرايط عادي را تجربه كند و شايد آنها نيز بدشان نمي‌آيد كه منتقدان تندرو در اين حوزه خلع يد نشوند. اين ديدگاه بر اين باور است كه فشار بر نهادهاي رسمي قدرت نيز مي‌تواند از اهداف تشديد حملات باشد. يك گروه ديگر اما باور دارند كه شايد برخي از افراد رده بالاي منتقدان اخبار و اطلاعات پنهان دارند كه شايد مذاكرات در ۱۱ تيرماه به نتيجه نمي‌رسد و مي‌خواهند دست پيش بگيرند و خود را پيشگويان معتبر معرفي كنند.