در جریان این حملات سنگین و سازمان‌یافته، متاسفانه آسیب‌هایی جدی و جانکاه بر کشور وارد آمد. جمعی از فرماندهان رشید و دانشمندان برجسته‌ هسته‌ای، پژوهشگران حوزه‌ دفاعی، پاسداران فداکار، افسران و سربازان شجاع ارتش و نیز صدها نفر از شهروندان بی‌گناه غیرنظامی به شهادت رسیدند و خانواده‌های بسیاری داغدار شدند. همچنین بخش‌هایی از تاسیسات پدافندی، هسته‌ای، زیربنایی و حتی اماکن مسکونی هدف تخریب قرار گرفت. این ضایعه، سنگین و اندوه‌بار است و باید با صداقت از آن سخن گفت.

در این ایام، دولت نیز با همه دشواری‌ها، تلاش کرد تا کشور را از دلهره‌ تامین نیازهای ضروری دور نگاه دارد. استمرار فعالیت‌های عمومی، حفظ پیوستگی خدمات و تلاش برای تقویت امید اجتماعی، جز با همدلی دستگاه اجرایی و همراهی مردم ممکن نمی‌شد.

ما همچنان باید هوشیار باشیم. بی‌اعتمادی به آنانی که در زبان، صلح می‌جویند اما در عمل، تحریم، تهدید، ترور و تحمیل را پیش می‌برند، ضرورتی ملی است. آمریکا و رژیم صهیونیستی در پی تضعیف اراده‌، همبستگی و اتحاد ملی و تمامیت سرزمینی ما هستند، نه صرفا هدف‌گرفتن زیرساخت‌های ما. این روزها به ما آموخت که تداوم سه پایه جمهوریت، اسلامیت و ایرانیت در گرو هم‌صدایی صادقانه میان مردم، دولت، رهبری و دیگر نهادهای ملی است.

این هم‌صدایی، با گفت‌وگو و گستراندن چتر ملی بر فراز همه آحاد ملت با همه تفاوت‌های قومی و مذهبی و سیاسی، با صداقت در مواجهه با ضعف‌ها و با فاصله‌‌گرفتن از خودکم‌بینی‌ها و خودبزرگ‌بینی‌ها ممکن می‌شود. باید به سخن مردم گوش سپرد، باید جبران کرد، باید بازسازی کرد و باید به فردا اندیشید. ما باید آماده باشیم -نه برای جنگ‌طلبی- بلکه برای صلحی پایدار و مقتدر، که هزینه دارد و با عقلانیت و بازدارندگی و جست‌وجوی عمق استراتژیک در قلب‌ها و ذهن‌های ما ایرانیان حاصل می‌شود، نه با