اظهارات اخیر ظریف در بطن خود حامل این خطر است که عده‌ای آن را به معنای نادیده گرفتن اهمیت قدرت دفاعی تفسیر کنند. امید آن است که ایشان ناخواسته دچار این خطای تحلیلی شده باشند، چرا که نتیجه خواسته یا ناخواسته‌ی چنین گفتمانی همسو شدن با پروژه مخالفان استقلال ایران و دشمنان این مرز بوم است. همان‌هایی که سال‌هاست سعی دارند با ایجاد دوگانه‌های کاذب – نظیر توسعه‌ی اقتصادی یا توان دفاعی، تعامل بین‌المللی یا مقاومت منطقه‌ای کشور را در دوراهی‌های دروغین قرار دهند و از این طریق سد مقاومت و بازدارندگی ایران را تضعیف کنند.

امروز در شرایطی هستیم که فشارهای خارجی همچنان پابرجاست؛ از تلاش مجدد دشمن برای فعال‌سازی مکانیسم ماشه و تشدید تحریم‌ها گرفته تا شعله‌ور بودن بحران‌های منطقه‌ای و آتش‌بس‌های موقت و ناپایدار از سوی رژیم صهیونیستی. بدیهی است که در چنین وضعیتی، کاهش توان دفاعی و موشکی کشور یک خطای راهبردی جبران‌ناپذیر خواهد بود.

اگر خدای‌ناکرده روزی این آخرین سد بازدارندگی فرو بریزد، هیچ تضمینی برای حفظ تمامیت ارضی و حاکمیت ملی باقی نخواهد ماند. قدرت موشکی ایران، تضمین‌کننده امنیت مردم و کشور است؛ همان اهرم قدرتمندی که هر متجاوزی را از فکر تجاوز بازمی‌دارد. ملت ایران به خوبی درس گرفته است که امنیت ملی را نمی‌توان قربانی ژست‌های رسانه‌ای کرد و فریب دوگانه‌سازی‌های فکری را نباید خورد.

در نهایت، راه درست آن است که مطالبات مردمی برای بهبود اقتصادی و معیشتی را در کنار تقویت بنیه‌ی دفاعی و موشکی پیش ببریم. این‌ها نه تنها متضاد هم نیستند بلکه با یک مدیریت راهبردی می‌توانند هم‌افزا باشند.

تجربه نشان داده هرجا کشور در مسیر مقاومت مقتدرانه گام برداشته، نتایج مثبت آن در عرصه‌ی پیشرفت و آبادانی نیز ظاهر شده است. از این رو، استقلال و رفاه ایران در گرو حفظ توان بازدارندگی و اتکاء به قدرت مردم هر دو باهم است. هر صدایی که یکی را علیه دیگری علم کند، خواسته یا ناخواسته در زمین دشمنان استقلال ایران بازی کرده است. مهر