با‌این‌حال، چالش‌های قابل‌توجهی همچنان در مسیر دو کشور باقی است. با وجود اعلامیه‌های مکرر و تفاهم‌نامه‌های امضاشده، پیشرفت در کریدور شمال - جنوب مدت‌هاست که کند بوده و بی‌ثباتی منطقه‌ای، شکاف‌های مالی و موانع اداری مانع آن شده است.
همچنین، باید تاکید کرد که برای جمهوری اسلامی، تعمیق روابط با روسیه عاری از خطر نبوده است. این رابطه نامتقارن است و نفوذ روسیه در عرصه‌های نظامی، انرژی و دیپلماتیک منطقه رو به افزایش دارد؛ به‌ویژه اینکه مسکو منافع خود را در خاورمیانه، از جمله روابطش با اسرائیل و دولت جدید سوریه و کشورهای حوزه خلیج فارس، که تقریبا همه آن‌ها رقبای منطقه‌ای ایران هستند، متعادل می‌کند.
المانیتور در پایان عنوان کرد: با تمامی این اوصاف، تهران و مسکو نمی‌توانند منتظر تغییرات در سیاست‌های غرب برای شکل‌دهی به آینده اقتصادی خود بمانند. با پیشبرد تعاملات موازی دیپلماتیک و امنیتی، به نظر می‌رسد هر دو طرف قصد دارند در زمینه تثبیت همکاری‌های دوران تحریم قدم بردارند،
طرحی که می‌تواند استقلال استراتژیک، اتصال منطقه‌ای و مقاومت در برابر غرب را در اولویت قرار دهد، حتی اگر پیچیدگی‌های ژئوپلیتیکی در این زمینه مانع‌تراشی کند.
نظرات کاربران