در حسرتِ بودن با خانواده

جمعی از کارگران ارکان ثالث پالایشگاه‌های گازی پارس جنوبی در تماس با خبرنگار ایلنا، در توصیف شرایط کاری خود گفتند: در ماه یک هفته تعطیلی داریم یا اصطلاحاً رِست هستیم؛ اما مسئله اینجاست که با این هزینه‌های سنگین رفت و آمد چطور خودمان را به خانواده‌هایمان برسانیم. 

این کارگران با بیان اینکه نه تبدیل وضعیت شدیم و نه طرح طبقه‌بندی برایمان اجرا شد؛ افزودند: حتی پول بلیت رفت و برگشت به ما نمی‌دهند؛ این در حالیست که نیروهای رسمی که بسیار بیشتر از ما حقوق می‌گیرند، بلیت هواپیمای رایگان دارند؛ ما با این دستمزد کم و مسافت‌های طولانی نمی‌توانیم یک هفته استراحت را کنار خانواده باشیم. 

یکی از این کارگران که اهل شهر ساری است می‌گوید: قیمت پروازها کمرشکن شده؛ پرواز عسلویه به ساری حدود ۷ میلیون تومان است؛ رفت و برگشت با اتوبوس هم حدود ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان هزینه دارد و باید حداقل ۲۴ ساعت در راه باشیم؛ در واقع دو روز از هفته استراحت را باید در راه باشیم و این اصلاً عادلانه نیست. 

این کارگر اضافه می‌کند: با این شرایط من چطور باید کنار خانواده‌ام باشم؛ چطور ماهی حداقل ۱۰ میلیون خرج رفت و آمد کنم؟ سه ماه است که پیش خانواده نرفته‌ام و از این وضعیت به ستوه آمده ام. 

این کارگر افزود: دولت فقط شعار می‌دهد؛ هیچ کاری برای ما نکردند، مگر قرار نبود تبعیض برچیده شود و وضع ما کارگران ارکان ثالث بهتر شود؛ مگر قرار نبود تبدیل وضعیت شویم و پیمانکاران سودجو حذف شوند؟ پس چه شد؟! 

او در پایان تاکید می‌کند که «همچنان برده داری نوین ادامه دارد؛ ما کارگران انگار دور از خانواده، در اردوگاه کار اجباری هستیم…»