شوربختانه بايد گفت كسب و كار ايرانيان به درست يا نادرست به زلف مذاكرات هسته‌اي گره خورده است كه يك پرونده فوق‌العاده پيچيده و بغرنج است و تا روزي كه امضاي مقام‌هاي ايراني و طرف‌هاي خارجي پاي توافقنامه حك نشود، عاقبت ان نامشخص است.
افرادي كه دست‌كم ربع قرن است با مسايل و دشواري‌هاي اقتصاد ايران آشنا هستند يك آرزوي بزرگ براي مردم و ميهن عزيز دارند و آن «رشد اقتصادي ملي با نرخ‌هاي بالا و در اندازه‌هاي قابل قبول براي ايران است». اگرچه در دهه ۱۳۷۰ و در اوج مبارزات انتخاباتي ميان دو جناح اصلي سياسي ايران مقوله «رشد اقتصادي» از اهميت افتاد و متاسفانه برخي احزاب مفهوم و معناي آن را به بازيچه گرفته و بر چشم مردم خاك پاشيدند، اما واقعيت اين است كه رشد اقتصادي بالا و شتابان همان كليد امنيت ميلي ايران عزيز است.
رشد اقتصادي ايران در همه سال‌هاي پس از جنگ به مدت ۲۵ سال به طور ميانگين ۴.۲ درصد بوده است. اين ميزان رشد اقتصادي با توجه به نرخ رشد جمعيت كه در اين دوران دست‌كم به طور ميانگين ۱.۵ درصد شده است به طور خالص رقمي ۲.۷ درصد شده است. اين ميزان رشد ناخالص پايين در جايي كه اقتصاد چين و هند در همين دوران رشدهاي بالاي ۸ درصد را به طور متوسط تجربه كرده‌اند و در جايي كه كشورهاي تركيه، كره جنوبي، برزيل، مكزيك، تايوان و ساير كشورهاي نوظهور صنعتي نيز رشدهاي خالص بالاي ۵ درصد در سال را در همين مدت به دست آورده‌اند معنايش اين است كه سهم ايران از كيك توليد جهان به طور مستمر كاهش داشته است. اين ميزان رشد متوسط سالانه در حالي است كه در سال‌هاي ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ رشد اقتصاد ايران منفي شده است. تجربه نشان مي‌دهد رشدهاي پايين، پرنوسان و غيرمطمئن براي هر جامعه‌اي به معناي از دست دادن قدرت اقتصادي در ميان همسايه‌ها، منطقه و جهان و كاهش امنيت آن جامعه است. ايران از اين قاعده بيرون نيست و نمي‌تواند در منطقه‌اي كه قدرت‌هاي اصلي ان مثل تركيه، عربستان و عراق با رشدهاي بالا به مرزهاي تازه‌اي از اقتصاد مي‌رسند درجا بزند. امنيت ملي ايران با رشدهاي پايين حفظ نخواهد شد و هر فرد و گروهي با هر جريان فكري و هر منصب و موقعيتي كه به دست آورده بايد توجه داشته باشد كه خريد اسلحه، تربيت نيروي انساني ورزيده دفاعي و تهاجمي و درس‌خوانده و مهندس و پزشك نياز به پول دارد و پول بيشتر با رشد اقتصادي بالا به دست مي‌آيد الا غير.
ايران در صورتي مي‌توان به دوستان خود مثل حزب‌الله لبنان، بشار اسد رييس‌جمهور سوريه و حوثي‌هاي يمن كمك‌هاي انساندوستانه و دارويي و مالي كند كه رشدهاي بالا داشته باشد و بتواند نيازهاي شهروندان ايراني را برطرف كند و پس از آن به ديگران كمك كند.