رفتن به سوی سلاح هستهای یعنی نابودی ایران
ساعت 24 - طرح بحث خروج از آن پی تی از منظر منطقهای و بینالمللی خوانشی جز سوق یافتن ایران به طرف سلاح هستهای نخواهد داشت. اگر هدف طراحی این موضوع نشان دادن موضع بخش شاهینها در حد ارسال پیام به منظور بهرهبرداری سیاسی باشد، شاید بتواند مثمر ثمر باشد.
اما تبدیل این طرح از حرکت تاکتیکی به یک هدف استراتژیکی، نه عامل بازدارنده برای بقای ایران، بلکه عامل انسجام جهانی برای پایان ایران خواهد بود. پرسشی که همزمان با اوجگیری شعلههای جنگ رمضان برای بسیاری مطرح شده این است ایران هستهای و غیر هستهای کدام یک، تامین کننده منافع و بقای ایران است. به نظر منافع و بقای ایران بیش از هر چیزی در بازگشت به نرمهای جهانی است. اگرچه از نگاه آرمانی برخی این نگاه مطلوب نیست، اما این نظر مبتنی بر واقعیت موجود در زمین سیاست بوده است.
اگر به واقعیتهای حاکم بر روابط بینالملل آگاه بودیم، امروز درگیر جنگی نمیشدیم که حاصل این رویکرد بوده است.
مدافعان لزوم رفتن به سوی بازدارندگی هستهای، باید پاسخ دهند که فعالیتهای هستهای صلح آمیز سبب چنین عواقبی شده و اگر فردا روزی دستیابی به سلاح هستهای هدف باشد، چه بر سر این سرزمین و مردمش خواهد آمد. به شخصه بر این نظرم هیچ حکم برخواسته از ملاحظات حکمرانی برای رفتن یا نرفتن به سوی سلاح هستهای از قطعیت برخوردار نبوده و نیست. مانور و اعلام نظرها امری تاکتیکی و وابسته به شرایط و ظرفیتهاست. مصلحت و....می تواند با درک شرایط نظر و استراتژیها را تغییر دهد. در عرصه قدرت و سیاست نگاه ماکیاولی تقریباً عمومیت داشته و دارد.
به برخی از ملاحظات در خصوص موضوع هستهای ذیلا اشاره میشود
یک – عمده کشورهای دارای سلاح هستهای یا در اندازههای قدرت برتر جهانی هستند یا مورد حمایت یکی از آنان بوده و سلاح هستهای آنان نیابتی و برای تنظیم معادلات قدرت است.
دو – ژاپن و آلمان دو کشور شکستخورده در جنگ جهانی دوم، در قامت کشورهای طراز اول دارای سلاح هستهای هستند. این دو کشور به عللی که همه بدان آن واقفند هیچگاه به طرف سلاح هستهای نرفتهاند و امروز ضمن اینکه بر فراز توسعه و رفاه ایستادهاند، اگر گام برداشتن برای سلاح هستهای برایشان توجیه داشته باشد، رسیدن به این هدف برایشان امری آنی خواهد بود. اما آنها تشخیص دادهاند با نرم و سیاستی که در بخش مهمی به آنان تحمیل شده، حرکت کرده و با این کیاست به دستاوردهایی رسیدهاند که با سلاح هستهای و جنگ بدان نمیرسیدند.
سه – در خاورمیانه اسرائیل و در شرق دور کره شمالی سلاح هستهای دارند. این دو بیش از این که تبلور یک کشور باشند، حکم یک پادگان و پایگاه آمریکا و چین را برای تنظیم معادلات منطقهای و جهانی را دارند. برای آمریکا و چین و تا حدودی روسیه، هیچ کشوری در جهان ارزش استراتژیک اسرائیل و کره شمالی را ندارد. این سخن که اسرائیل سلاح هستهای دارد لذا ما نیز باید داشته باشیم در چارچوب این ارزیابی قرار نمی گیرد. در این میان توجه داشته باشیم که اسرائیل نابودی هیچ کشوری را از نقشه جغرافیایی جهان حداقل در سیاست اعلامی، تاکنون مطرح نکرده است.
و.....
نکته آنکه بدانیم و بدانند امروز اتهام تلاش برای دستیابی ایران به سلاح هستهای شرایطی ایجاد کرده است که ایران عزیز با جدیترین خطر تاریخ معاصر خود مواجه شده است.
خروج از انپیتی و رفتن به سوی سلاح هستهای نه عامل بقا، بلکه میتواند عامل فنا و پایان ایران باشد. صادق ملکی -دیپلماسی ایرانی