با این‌حال جریان غربگرا همچنان بر مذاکره با طرفی اصرار می‌کند که بارها زیر میز زده است. این طیف، «صلح» را به معنای «نبود جنگ» تعریف می‌کند، در حالی که در قاموس استکبار، صلح یعنی «پذیرش سلطه بدون مقاومت.» در حقیقت، تقابل دو دیدگاه «بهره‌مندی از مولفه‌های قدرت به منظور چانه‌زنی و امتیازگیری در میز مذاکره» در برابر «چوب حراج زدن به مولفه‌های قدرت پای میز مذاکره»، تفاوت بنیادین تفکر انقلابی با تفکر غربگرا در فهم معنای «دیپلماسی» است. - جریان غربگرا، مذاکره را یک «پناهگاه» می‌بیند. در این نگاه، ما باید امتیاز بدهیم تا خشم دشمن را فرو بنشانیم. این در حالی است که این دیدگاه، تجربیات تلخی در کشورهای دیگر و از جمله لیبی داشته است.  در سوی مقابل، جریان انقلابی مذاکره را «فصل برداشت» می‌بیند.

قدرت در «میدان» (نظامی، علمی، منطقه‌ای) تولید می‌شود و دیپلمات وظیفه دارد این قدرت تولید شده را به «امتیاز سیاسی و اقتصادی» تبدیل کند. در این دیدگاه، میز مذاکره سنگر دوم است؛ اگر در میدان دست‌مان پر نباشد، پشت میز جز امضای بیانیه تسلیم، کاری نمی‌توان کرد. ما مذاکره می‌کنیم تا حقوق غصب شده ملت را «نقد» کنیم، نه اینکه بر سر اصل حقوق، چانه بزنیم. آنچه در سخنان رئیس‌جمهور محترم تحت عنوان «گفت‌وگو با عزت» مطرح شد، فی‌نفسه یک اصل خدشه‌ناپذیر در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است. اما پرسش اساسی اینجاست که تعریف «عزت» در منظومه فکری جریان غربگرا چیست؟ تجربه دهه ۹۰ به ما آموخت که از دیدگاه این جریان، عزت به معنای نشستن در سطحی برابر با دولت‌های غربی نیست، بلکه صرفاً به معنای پذیرش شروط دیکته شده طرف مقابل است.  جمهوری اسلامی ایران هیچ‌گاه از میز مذاکره فرار نکرده است، بلکه این دولت‌های غربی به سرکردگی آمریکا بودندکه با نقض عهد و خباثت، میز مذاکره را ترک و آن را بمباران کردند. بر همین اساس تفاوت دیدگاه انقلابی با دیدگاه غربگرا در این است که ما مذاکره را برای «احقاق حق» و نقدکردن امتیازاتی که در میدان کسب کردیم، می‌خواهیم ولی جریان غربگرا، مذاکره را صرفا در امتیازدهی یکطرفه و اجرای دیکته طرف مقابل می‌بیند. برخلاف روایت رسانه‌های غربی و عبری که تلاش می‌کنند ایران را بازیگری ماجراجو و لجباز نشان دهند، تاریخ معاصر گواهی می‌دهد که ایران همواره به «عهد» خود وفادار بوده است. فتوای حرمت سلاح هسته‌ای و گزارش‌های مکرر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در تایید پایبندی ایران به برجام، تنها بخشی از مصادیق رفتار متعهدانه ایران است. در حال حاضر ایران با تکیه بر انسجام ملی، وحدت میان مردم و مسئولین، اتحادهای جهانی منهای آمریکا، تقویت بنیه دفاعی و بهره‌مندی از نعمت تنگه هرمز، هزینه‌ جنگ را برای دشمن آمریکایی-صهیونی به مراتب بالا برده است. بر همین اساس، این آمریکای حقیر و همپیمانانش هستند که محتاج مذاکره با ایران هستند و چاره‌ای جز آن ندارند. سرمقاله روزنامه کیهان