ادامه جنگ به نفع منافع ملی نیست
ساعت 24 -تداوم جنگ برای کشورهایی که در موقعیت ضعیفتری از منظر نظامی-سیاسی قرار دارند، به طور قطع تامینکننده منافع ملی آنها نیست. در واقع، با توجه به عدم تناسب توان و ظرفیتهای نظامی- سیاسی ایران و آمریکا، استمرار جنگ بهضرر منافع ملی ایران خواهد بود و خسارات جبرانناپذیری را بر کشور تحمیل خواهد کرد که ترمیم آن شاید دههها به طول انجامد.
در صورت طولانی شدن منازعه فعلی، احتمال تسری جنگ به بخشهای زیرساختی ایران بسیار بالاست. اگرچه آمریکا تاکنون حمله به اهداف زیرساختی را بهطورجدی در دستور کار قرار نداده است، اما در صورت ورود احتمالی اسرائیل به جنگ، حملات به زیرساختهای حیاتی ایران از سوی این رژیم بسیار محتمل است؛ همانگونه که در جنگ 40 روزه رمضان مشاهده شد، اسرائیل هیچ محدودیتی را در اهداف نظامی برای خود قائل نیست.
برونرفت از شرایط فعلی، با توجه بهتعمیق بیاعتمادیها و عدم انعطاف دو طرف، اندکی دشوار به نظر میرسد. عدم پذیرش پیشنهادهای میانجیهای قطری و پاکستانی از سوی ایران نیز تصدیقکننده این مدعاست. با این وجود، تحرک و پویایی دیپلماسی کماکان باید ادامه یابد. دیپلماسی نیز همانند قدرت نظامی- دفاعی، ابزاری برای تامین منافع ملی، اما از مسیر دیگر، است.
در صورت تداوم شرایط فعلی جنگ، به دلیل همسویی منافع اروپا و آمریکا، و همچنین ناخرسندی کشورهای عربی منطقه از اقدامات نظامی ایران علیه آنها، احتمال شکلگیری یک ائتلاف بینالمللی علیه ایران امر بعیدی به نظر نمیرسد. این نکته را نباید از ذهن دور نگه داشت که برای چند دهه است ایران برای این کشورها یک تهدید بهحساب میآید؛ لذا تداوم منازعه فعلی شاید یک اجماع بینالمللی را برای رفع این تهدید فراهم کند.
در صورت طولانی شدن منازعه فعلی، احتمال تسری جنگ به بخشهای زیرساختی ایران بسیار بالاست. اگرچه آمریکا تاکنون حمله به اهداف زیرساختی را بهطورجدی در دستور کار قرار نداده است، اما در صورت ورود احتمالی اسرائیل به جنگ، حملات به زیرساختهای حیاتی ایران از سوی این رژیم بسیار محتمل است؛ همانگونه که در جنگ 40 روزه رمضان مشاهده شد، اسرائیل هیچ محدودیتی را در اهداف نظامی برای خود قائل نیست.
برونرفت از شرایط فعلی، با توجه بهتعمیق بیاعتمادیها و عدم انعطاف دو طرف، اندکی دشوار به نظر میرسد. عدم پذیرش پیشنهادهای میانجیهای قطری و پاکستانی از سوی ایران نیز تصدیقکننده این مدعاست. با این وجود، تحرک و پویایی دیپلماسی کماکان باید ادامه یابد. دیپلماسی نیز همانند قدرت نظامی- دفاعی، ابزاری برای تامین منافع ملی، اما از مسیر دیگر، است.
در صورت تداوم شرایط فعلی جنگ، به دلیل همسویی منافع اروپا و آمریکا، و همچنین ناخرسندی کشورهای عربی منطقه از اقدامات نظامی ایران علیه آنها، احتمال شکلگیری یک ائتلاف بینالمللی علیه ایران امر بعیدی به نظر نمیرسد. این نکته را نباید از ذهن دور نگه داشت که برای چند دهه است ایران برای این کشورها یک تهدید بهحساب میآید؛ لذا تداوم منازعه فعلی شاید یک اجماع بینالمللی را برای رفع این تهدید فراهم کند
در صورت طولانی شدن منازعه فعلی، احتمال تسری جنگ به بخشهای زیرساختی ایران بسیار بالاست. اگرچه آمریکا تاکنون حمله به اهداف زیرساختی را بهطورجدی در دستور کار قرار نداده است، اما در صورت ورود احتمالی اسرائیل به جنگ، حملات به زیرساختهای حیاتی ایران از سوی این رژیم بسیار محتمل است؛ همانگونه که در جنگ 40 روزه رمضان مشاهده شد، اسرائیل هیچ محدودیتی را در اهداف نظامی برای خود قائل نیست.
برونرفت از شرایط فعلی، با توجه بهتعمیق بیاعتمادیها و عدم انعطاف دو طرف، اندکی دشوار به نظر میرسد. عدم پذیرش پیشنهادهای میانجیهای قطری و پاکستانی از سوی ایران نیز تصدیقکننده این مدعاست. با این وجود، تحرک و پویایی دیپلماسی کماکان باید ادامه یابد. دیپلماسی نیز همانند قدرت نظامی- دفاعی، ابزاری برای تامین منافع ملی، اما از مسیر دیگر، است.
در صورت تداوم شرایط فعلی جنگ، به دلیل همسویی منافع اروپا و آمریکا، و همچنین ناخرسندی کشورهای عربی منطقه از اقدامات نظامی ایران علیه آنها، احتمال شکلگیری یک ائتلاف بینالمللی علیه ایران امر بعیدی به نظر نمیرسد. این نکته را نباید از ذهن دور نگه داشت که برای چند دهه است ایران برای این کشورها یک تهدید بهحساب میآید؛ لذا تداوم منازعه فعلی شاید یک اجماع بینالمللی را برای رفع این تهدید فراهم کند
رضا اختیاری - توسعه ایرانی