دنیس اکرت (درگاهی) می‌توانست با درخشش گل‌به‌گل مقابل سرکل بروژ، به چهره اصلی این بازی تبدیل شود؛ همان مهاجمی که هر دو گل استاندارد لیژ را به ثمر رساند. با این حال، او در پایان بیش از هر چیز از «دو امتیازِ از دست‌رفته» افسوس می‌خورد؛ افسوسی که پس از آن‌که تیمش ۲-۱ جلو افتاد، ناخواسته گریبانشان را گرفت.

دنیس اکرت همه چیز را داشت تا برای خودش و تیمش پایان شیرینی رقم بزند. او فصل را با گلزنی دو بار در بازی برابر سرکل بروژ شروع کرد و در میدان هم تاثیرگذار بود؛ اما با گذشت زمان و رسیدن به سوت پایان، حس ناامیدی به شکل محسوسی روی همه چیز سایه انداخت. خودش هم این‌طور توصیف کرد: «خیلی ناامیدم. بازی سختی بود. می‌دانستیم بروژ با پرس شدید و دوندگی زیاد سراغمان می‌آید. بعد از اینکه یک بر صفر عقب افتادیم و برگشتیم، حس می‌کردم کنترل بازی را دست گرفته‌ایم. ولی متأسفانه چند اشتباه خیلی ساده مرتکب شدیم و همین باعث شد به آنها فرصت بدهیم با ضدحملات همچنان در بازی بمانند. نتوانستیم همان‌جا کار را با گل سوم تمام کنیم. فکر می‌کنم اگر در آن لحظه ۳-۱ می‌شد، بازی عملاً تمام شده بود. اما در نهایت باز هم از روی یک ضربه کرنر گل خوردیم. این واقعاً ناامیدکننده است.»

با وجود تلخی نتیجه، اکرت ترجیح می‌دهد نگاهش را به سمت جنبه‌های مثبت مسابقه ببرد و از میانشان، روی موقعیت‌هایی که استاندارد ساخته تاکید کند؛ نقطه‌ای که او آن را نشانه رشد واقعی نسبت به فصل گذشته می‌داند:
«این اتفاق خوبی است. فصل گذشته در هر بازی یک یا دو موقعیت داشتیم و اگر همان موقعیت‌ها به گل تبدیل نمی‌شد، عملاً کارمان تمام بود. امروز اما موقعیت‌های خیلی بیشتری خلق کردیم. ما در پلی‌آف‌های فصل گذشته هم روی همین موضوع کار کردیم و این برایمان نکته مثبتی است.»

اکرت که بعد از یک دوره آماده‌سازی نه‌چندان کامل، در ترکیب اصلی قرار گرفته بود، از اعتمادی که وینسنت اوورار به او نشان داد نیز ابراز رضایت کرد. او گفت: «گل‌ها همیشه به آدم اعتمادبه‌نفس می‌دهند. مربی امروز به من اعتماد کرد. بعد از یک وقفه طولانی، فقط حدود ۱۰ جلسه تمرینی داشتم؛ به همین دلیل خودم هم در طول هفته کمی تعجب کردم که او به من اعتماد کرده است. اما واقعاً خوشحالم از اینکه این اتفاق افتاد.»

اکرت که دو فصل دیگر هم با استاندارد قرارداد دارد، درباره ادامه مسیرش در ورزشگاه سکلین با آرامش و اطمینان حرف می‌زند: «من اینجا هستم، حضور دارم و خوشحالم. این یک باشگاه بزرگ است و بازی کردن در آن لذت‌بخش است. سومین فصل من در اینجا است و باز هم خوشحال‌ام. پنجره نقل‌وانتقالات باز است و همیشه ممکن است اتفاقاتی رخ دهد. من هنوز دو سال قرارداد دارم، فعلاً هم اینجا هستم و خوشحالم. البته اگر رئال مادرید بیاید... آن وقت باید ببینیم چه می‌شود.»

این ملی‌پوش ایرانی به جای اینکه خود را در گیرودار حسرت نگه دارد، تلاش می‌کند این مسابقه را سکوی پرش برای روزهای بهتر در هفته‌های پیش رو بداند: «ترجیح می‌دهم چنین اتفاقی امروز بیفتد تا در هفته سی‌وچهارم؛ چون هنوز می‌توانیم آن را بهتر کنیم. امروز دو امتیاز از دست دادیم و از نظر من این نتیجه خیلی شبیه یک شکست است، چون ما شایسته پیروزی بودیم. اما اگر بعد از یک تساوی حس کنید بیشتر از چیزی که به دست آورده‌اید، از دست داده‌اید، این خودش می‌تواند نشانه خوبی باشد. فقط باید همچنان سخت کار کنیم؛ در کنار هم، با کادر فنی، با تیم و با هوادارها. آن وقت فکر می‌کنم می‌توانیم فصل بزرگی بسازیم.»

او سپس ادامه داد: «آن تابستان جام جهانی برای من خاطره‌ای فراموش‌نشدنی خواهد ماند، حتی اگر حتی یک دقیقه هم بازی نکردم. درست پیش از شروع جام جهانی مصدوم شده بودم و به همین دلیل دو بازی دوستانه آخر مقابل مالی و گامبیا را از دست دادم و طبیعتاً سرمربی تیم ملی هم فرصت پیدا نکرد من را آن‌طور که باید بشناسد. خیلی دوست داشتم در مقابل بلژیک بازی کنم و گل بزنم.»

اکرت در پایان صحبت‌هایش را این‌طور جمع‌بندی کرد: «امیدوارم تا آخر سال دوباره به تیم ملی دعوت شوم و در آنجا بتوانم خودم را نشان بدهم. اما فعلاً اولویت من این است که در استاندارد به روند خوبم ادامه بدهم. هنوز دو سال از قرارداد من با این باشگاه باقی مانده است. اگر بارسلونا یا رئال مادرید درباره جذب من تحقیق و پرس‌وجو کنند، طبیعتاً نمی‌توانم تضمین بدهم که همین‌جا می‌مانم! با این حال، در استاندارد احساس راحتی می‌کنم. فقط حیف است که نتوانستیم فصل را با پیروزی آغاز کنیم. فرصت‌های لازم برای برد را داشتیم و باید خودمان را سرزنش کنیم که در پایان دو امتیاز را از دست دادیم. البته دوست دارم چنین اتفاقی در هفته اول رخ بدهد، چون حالا فرصت داریم آن را جبران کنیم.»

بیشتر بخوانید: پاسخ کوبنده دنیس اکرت/ دبل گلزنی نیمکت‌نشین قلعه‌نویی در جام جهانی +عکس