بیانات حجت کریمی در مراسم معارفه جواد نکونام به عنوان سرمربی جدید تیم تراکتور، بسیاری را به یاد امیر قلعه‌نویی و سبک گفتاری تکراری او انداخت! خواه در زمان فعالیتش در استقلال و دیگر باشگاه‌ها باشد یا اکنون در تیم ملی، به خصوص در زمان جام جهانی و پس از مسابقه با مصر که ایران هنوز امیدی به صعود داشت، او به طرز ناامیدکننده‌ای سخن گفت و به آزمون‌های الهی اشاره کرد. این جمله بعدها باعث بروز مشکلاتی برای او شد و مجبور به توضیح شد که به علت فشار زیاد، دچار لقلقه زبان شده و واژه‌ای نادرست انتخاب کرده است!

اکنون همان نوع ادبیات از سوی حجت کریمی تکرار شده است؛ «پس از بحث‌هایی که انجام دادیم به این نتیجه رسیدیم و این تصمیم را به نفع باشگاه گرفتیم. بدون اجازه خدا حتی یک برگ از درخت نمی‌افتد.» در مورد این نوع بیان به اندازه کافی صحبت شده و احتمالاً باشگاه تراکتور این را به حساب لقلقه کلام خواهد گذاشت، اما سایر بخش‌های این کنفرانس هم نکته‌های جالبی داشت.

مدیرعامل جدید باشگاه تراکتور در مورد قطع همکاری با محمد ربیعی گفت: «نشستی با او داشتیم. برخی مسائل وجود داشت که به این نتیجه رسیدیم ادامه همکاری باعث نتیجه‌گیری نمی‌شود. ما هدفمان گرفتن نتیجه است تا هواداران را شاد کنیم، بنابراین تصمیم به جدایی گرفتیم و مسئله خاصی نبوده است. این تصمیم ناگهانی نبوده و در طی ۱۰ تا ۱۵ روز شکل گرفت و دیشب پس از بازی، به این نتیجه رسیدیم که این تغییر ضروری است و هیئت مدیره نیز با این تصمیم هم‌نظر بود. تراکتور یک باشگاه بزرگ و محبوب است. من نیز در استقلال فعالیت کرده‌ام و با فرهنگ هواداران این تیم آشنا هستم که قهرمانی را می‌طلبند.»

اشاره کریمی به بازی دیروز، به دیدار دوستانه تراکتور با شمس آذر مربوط می‌شود که شایعه‌هایی درباره اختلاف ربیعی با ملی‌پوشان بزرگ به وجود آمد. اما مدیرعامل جدید تاکید می‌کند این تصمیم ارتباطی با این موضوعات نداشته است! حجت کریمی درحالی از ۱۰-۱۵ روز زمان برای اتخاذ این تصمیم سخن به میان می‌آورد که خود ۲۲ تیرماه حکم خود را دریافت کرده است! سوال اینجاست که آیا حجت کریمی پیش از دریافت حکم مدیرعاملی تراکتور در ذهن خود به این تصمیم رسیده بود و این زمان ۱۰ تا ۱۵ روزه را صرف راضی کردن زنوزی و دیگر تصمیم‌گیرندگان تراکتور نموده است؟

یا برعکس، آن‌ها تصمیم خود را گرفته و این زمان صرف راضی کردن حجت کریمی به امضای این تغییر شده است؟! درباره اهمیت گرفتن نتیجه در تیم بزرگ بحثی وجود ندارد، اما با توجه به تجربیات قبلی نکونام و کریمی در استقلال، چقدر می‌توان به موفقیت این دو در تبریز امیدوار بود؟ آیا واقعاً می‌توان این دو را بدون در نظر گرفتن رقابت‌های آبی و قرمز با یکدیگر مقایسه کرد؟