به نقل از خبرآنلاین، اگرچه نخستین هدف از راه‌اندازی این قطار آزمایشی، بررسی فناوری‌های متنوع شامل پیشران‌های الکترومغناطیسی، سیستم‌های معلق‌سازی، مکان‌یابی و ترمزهای با سرعت بالا بوده است، اما متخصصان بر این باورند که کارایی این زیرساخت صرفاً به حمل و نقل ریلی محدود نمی‌شود و می‌تواند مبنای مناسبی برای ساخت سامانه‌های پرتاب الکترومغناطیسی در حوزه‌های هوافضا و تجهیزات نظامی قرار گیرد.

برخلاف قطارهای سنتی که به تماس چرخ‌ها با ریل وابسته هستند، این قطار به واسطه نیروهای مغناطیسی معلق می‌شود؛ این ویژگی موجب می‌شود که اصطکاک بین چرخ و ریل به طور کلی حذف شود. نیروی لازم برای جابجایی این دستگاه از طریق میدان‌های الکترومغناطیسی متناوب که از سیم‌پیچ‌های کارگذاشته شده در امتداد مسیر تولید می‌شود، تأمین می‌گردد. این میدان‌ها امواج مغناطیسی حرکتی تولید می‌کنند که به‌طور کنترل‌شده و مشابه با یک قلاب‌سنگی الکترونیکی، وسیله را به حرکت درمی‌آورد.

حفظ پایداری در چنین سرعت‌های بالایی نیازمند ایجاد زیرساختی با حداقل خطا بوده است؛ به‌نحوی که انحراف مسیر در طول ریل به حداکثر ۰.۵ میلی‌متر رسیده و سیستم کنترل موقعیت لحظه‌ای نیز دقتی در مقیاس میلی‌متر را ارائه می‌دهد.

علاوه بر شتاب بی‌نظیر، این آزمایش موفق به اثبات کارایی سیستم ترمز اضطراری نیز شد. مدل آزمایشی پس از رسیدن به سرعت ۲۲۲ متر بر ثانیه (معادل ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت)، توانست فاصله توقف خود را مدیریت کرده و در مدتی کمی بیش از ۲۰۰ متر کاملاً متوقف شود.

آزمایشگاه استان هوبئی نخستین تست عمومی خود را در ژوئن ۲۰۲۵ میلادی انجام داد؛ جایی که نمونه آزمایشی موفق شد در مدت ۷.۱ ثانیه به سرعت ۱۸۱ متر بر ثانیه (حدود ۶۵۰ کیلومتر بر ساعت) دست یابد و اولین رکورد جهانی در این حوزه را به ثبت رساند. پژوهشگران در ماه ژوئیه همان سال، رکورد سرعت را به ۱۹۴ متر بر ثانیه (۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) افزایش دادند و در آخرین آزمایش، زمان رسیدن به بالاترین سرعت را به طور قابل توجهی کاهش داده و رکورد جدید ۲۲۲ متر بر ثانیه را برقرار کردند.

۵۸۵۸

کد مطلب 2259356