این بررسی که در مجله Cell Press Blue منتشر شده، پژوهش‌های انجام‌شده روی انسان‌ها، موش‌ها، مگس‌ها و دیگر موجودات را بررسی کرده است. نتایج نشان می‌دهد محدود کردن پروتئین می‌تواند بر مسیرهای سلولی مرتبط با سوخت‌وساز، استرس سلولی و روند پیری اثر بگذارد.
کاهش پروتئین چه تأثیری دارد؟
پژوهشگران می‌گویند کاهش مصرف پروتئین در برخی مطالعات با کاهش چربی بدن، بهبود کنترل قند خون و تغییر در نحوه مصرف انرژی همراه بوده است. یکی از عوامل احتمالی در این روند، افزایش هورمون FGF21 است که در تنظیم سوخت‌وساز نقش دارد.
همچنین کاهش پروتئین می‌تواند فعالیت برخی مسیرهای سلولی مرتبط با رشد و دریافت مواد مغذی را تغییر دهد و فرایندهایی مانند اتوفاژی را تقویت کند؛ فرایندی که به پاک‌سازی مواد زائد و آسیب‌دیده درون سلول‌ها کمک می‌کند.
در مطالعات حیوانی، محدودیت پروتئین با کاهش آسیب سلولی و در برخی موارد افزایش طول عمر و کاهش ضعف مرتبط با افزایش سن همراه بوده است. با این حال، بخش مهمی از شواهد مربوط به افزایش طول عمر همچنان از مطالعات حیوانی به دست آمده و این بررسی ثابت نمی‌کند که کاهش پروتئین باعث افزایش طول عمر انسان می‌شود.
سه اسید آمینه مهم
یکی از نکات جالب این پژوهش آن است که شاید موضوع اصلی فقط مقدار پروتئین نباشد، بلکه نوع اسیدهای آمینه موجود در آن نیز اهمیت داشته باشد.
پژوهشگران به‌طور ویژه به سه اسید آمینه ایزولوسین، والین و متیونین توجه کرده‌اند و معتقدند کاهش آنها ممکن است برخی مسیرهای مرتبط با سالمندی و سوخت‌وساز را تحت تأثیر قرار دهد.
آیا همه باید پروتئین کمتری مصرف کنند؟
خیر. متخصصان تأکید می‌کنند که این یافته‌ها به معنای توصیه عمومی برای کاهش مصرف پروتئین نیست.
پروتئین همچنان برای حفظ توده عضلانی، قدرت بدنی و ترمیم عضلات اهمیت زیادی دارد، به‌خصوص در افراد فعال و سالمندان. نیاز هر فرد به پروتئین به عواملی مانند سن، میزان فعالیت بدنی، وضعیت تغذیه و شرایط جسمی بستگی دارد.
به‌ویژه در سنین بالاتر، دریافت ناکافی پروتئین می‌تواند خطر ضعف و تحلیل عضلات را افزایش دهد؛ بنابراین کاهش خودسرانه پروتئین می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.
پروتئین کمتر یا پروتئین مناسب‌تر؟
پژوهشگران می‌گویند پیام اصلی مطالعه این نیست که «پروتئین نخورید» یا مقدار پروتئین را بدون دلیل کاهش دهید. مسئله، پیدا کردن تعادل مناسب بین حفظ عضلات و سلامت سوخت‌وساز است.
همچنین نوع پروتئین اهمیت دارد و برخی شواهد نشان می‌دهد مصرف پروتئین گیاهی می‌تواند با خطر کمتر ضعف مرتبط با افزایش سن همراه باشد.
در نهایت، این بررسی بیشتر یک مسیر جدید برای تحقیق درباره ارتباط تغذیه و طول عمر ارائه می‌دهد تا یک توصیه غذایی قطعی. برای مشخص شدن اینکه کاهش پروتئین یا محدود کردن اسیدهای آمینه واقعاً می‌تواند طول عمر انسان را افزایش دهد، به مطالعات انسانی طولانی‌مدت بیشتری نیاز است.
نظرات کاربران