در روز دوم هفته اول لیگ بیست و ششم، پرسپولیس با قاطعیتی مثال‌زدنی سه امتیاز را از قزوین با خود به تهران آورد. حتی اگر سه رقیب اصلی قبل از این در روز نخست موفق به پیروزی نمی‌شدند، مهدی تارتار همچنان تحت فشار زیادی بود تا با قدرتی ماندگار قدم اول را بردارد و جایگاه خود را در تیم بزرگ تثبیت کند. برای او تنها پیروزی کافی نبود، بلکه باید به مدل مربی دفاعی پایان می‌داد!

پرسپولیس به دلیل اعتبار و تاریخچه‌اش، بازی را با برتری آغاز و به حملات زودهنگام پرداخت و بدین‌ترتیب کنترل و ابتکار عمل را در میدان به دست گرفت و در تمام طول مسابقه به‌عنوان تیم مسلط بر بازی حضور داشت. در این مسابقه، تارتار یک ترکیب تهاجمی را به زمین فرستاد و پس از گذشت یک ساعت از بازی، با سه تعویض همزمان دیگر بازیکنان تهاجمی خود را نیز به میدان آورد تا نشان دهد به برتری دو گله راضی نیست.

این اشتیاق شدید به کسب پیروزی و دستور بازی تهاجمی -حتی در زمین حریف و در بازی نخست- به‌ویژه از سمت سرمربی به بازیکنان منتقل شد و دلیل اصلی موفقیت پرسپولیس به شمار می‌رفت. تیمی که در درون میدان به‌وضوح تکیه‌اش بر سمت چپ بود، جایی که ابوالفضل جلالی محور اصلی حملات را تشکیل می‌داد و مجید عیدی در دفاع راست بیشتر در نقش حامی دفاع بود. در خط وسط نیز محمد عمری در سمت چپ بیشتر به بازیسازی می‌پرداخت و محبی در سمت راست، در پی فرصت برای گلزنی بود.

در نیمه دوم نیز تیکدری و شهرآبادی به میدان آمدند (به‌جای محبی و خدابنده لو) و حتی کاپیتان دوم تیم -علیپور- که در ۵ هفته اول فصل گذشته تنها گلزن قرمزها بود، تعویض شد! جای او را لطیفی فر جوان گرفت تا نشان دهد که دیگر هیچ بازیکنی به‌عنوان نقطه اتکای مربی در پرسپولیس محسوب نمی‌شود. خریدهای جدید نیز به‌خوبی عمل کرده و به‌سرعت شخصیت برنده و روحیه پیروزی‌طلب را به خود پذیرفتند.

اما تمام این نکات -که قطعاً تأثیر قابل‌توجهی در پیروزی پرسپولیس داشتند- یک وجه مشترک داشت. اگر بازیکنان جدید درخشیدند، اگر بازیکن با تجربه‌ای چون علیپور تعویض شد، و اگر هرکس در انجام وظایف خود موفق بود، همه اینها به دلیل وجود نیمکت قدرتمند و نهایتاً یک اسکواد رقابتی است. وقتی مربی می‌تواند به این سادگی تغییرات ایجاد کند، نشان از آرامش خاطر او از توانایی‌های بازیکنان روی نیمکت است.

بازیکنانی که به زمین آمده بودند، به‌خوبی آگاه بودند که یک مدعی جدی روی نیمکت در انتظار نشسته تا با اشاره سرمربی، جای آنان را بگیرد. اگر محبی و عمری در دو سمت خط میانی عملکرد خوبی داشته و گلزنی کردند، به این خاطر بود که نام بزرگ اورونوف را در تعقیب خود می‌دیدند! همانطور که مشاهده کردیم، هر دو تعویض شدند و محمودی -ستاره فصل گذشته که با تیم ملی به جام جهانی رفت- و تیکدری، به میدان آمدند، افرادی که هیچ‌یک برای نشستن روی نیمکت در پرسپولیس ساخته نشده‌اند!

در سمت چپ نیز جلالی تا زمان مصدومیت به‌خوبی در میدان حضور داشت، اما تارتار در تمامی بازی‌های پیش فصل یک جوان را در ترکیب اصلی قرار داده بود تا این تصور که با حضور در استقلال و بازی در جام جهانی، بدون رقیب است، حل شود! قطعاً این نیمکت نزدیک به نفرات اصلی و فضای رقابتی حاکم در پرسپولیس -که هیچ بازیکنی بی‌رقیب نیست- دلیل مشترک تمام موفقیت‌های فنی، روحی و تاکتیکی قرمزها در برابر شمس آذر محسوب می‌شود.

بیشتر بخوانید: پرسپولیس ۲ - شمس آذر ۰/ شروع شیرین تارتار با چشم روشنی عمری و محبی