آقای وزیر ورزش! در خصوص مدیریت ناکارآمد فوتبال نظرات مناسبی دارید، اما انتظار می‌رود که فقط صحبت کردن کافی نیست/ خواهشمندیم اقدامی انجام دهید

دنیامالی با تأکید بر این نکته که ساخت ورزشگاه‌های اختصاصی به عهده دولت نیست، می‌گوید «فوتبال که بودجه کمی ندارد» و در ادامه به نکته مهمی اشاره می‌کند: اینکه مشکل فوتبال تنها به کمبود منابع مالی برنمی‌گردد، بلکه بخشی بزرگی از معضلات این رشته به مدیریت نادرست و ورود افراد حاشیه‌ساز مرتبط است.

این چند اشاره کافی است تا نشان دهد وزیر ورزش به‌خوبی متوجه ریشه مشکلاتی است که سال‌های متمادی به فوتبال ایران آسیب وارد کرده و چه عواملی این رشته را از مسیر درست خود منحرف کرده‌اند.

گوش سپردن به مشکلات از زبان مقامات مسئول، نویدبخش است. بی‌شک اینکه یک مقام رسمی به جای انکار یا عادی‌سازی مشکلات، به بیان آن‌ها بپردازد، یک گام مثبت به جلو به شمار می‌آید، به‌ویژه در فوتبال ایران که معمولاً مسائل و مشکلات از سوی مسئولان و افراد مرتبط انکار می‌شوند و جای تعجب نیست که هر کسی که بخواهد در این زمینه سخن بگوید، از نظر این نگرش مغرض خوانده شود. با این حال، اظهارات وزیر ورزش نشان می‌دهد که هیچ نیت بدی در کار نیست، هرچند اینجا یک «اما» بزرگ وجود دارد.

بدون شک رسانه‌ها و منتقدان فقط می‌توانند مشکلات را به تصویر بکشند یا در نهایت راهکارهایی پیشنهاد دهند، اما وقتی پای وزیری مثل دنیامالی به میان می‌آید، اوضاع به‌کلی فرق می‌کند، زیرا گوش دادن به مشکلات از زبان کسی که اختیار لازم برای حل آن‌ها را دارد نه تنها امیدبخش است بلکه انتظار مطالبه‌گری را نیز به همراه دارد و این ضرب‌المثل «ای که دستت می‌رسد کاری بکن» را به ذهن می‌آورد.

در واقع، وقتی یک مقام مسئول به وجود مشکلات اعتراف می‌کند، به‌طور ناخودآگاه از او انتظار می‌رود که گام‌هایی برای رفع آن‌ها بردارد، چرا که اگر فقط قرار باشد مشکلات بیان شوند، دیگر هیچ تفاوتی بین وظایف رسانه‌ها، منتقدان و مقامات مسئول، از جمله وزیر ورزش وجود ندارد؟

دنیامالی به مواردی اشاره کرده که سال‌ها است رسانه‌ها و منتقدان فریاد زده‌اند، ولی یا نادیده گرفته شده یا انکار شده است. اما دنیامالی با اظهار نظرهایش نشان داده است که به هشدارهای رسانه‌ها اعتقاد دارد. بنابراین، به‌عنوان یک مقام مسئول، امید می‌رود که اقداماتی در راستای اصلاح روند معیوب فوتبال ایران که این رشته را به حاشیه برده، انجام دهد. دست او به‌روشنی بازتر از رسانه‌هایی است که فقط می‌توانند هشدار دهند و مسائل را ثبت کنند.

او می‌تواند نه تنها جلوی روند‌های غلط را بگیرد، بلکه در جهت اصلاح ساختار لازم نیز گام بردارد، به‌ویژه در عرصه‌ای چون فوتبال ایران که شدیداً به اقدام قاطع و عزم راسخ برای حل مشکلات نیاز دارد. اینکه وزیر اظهار می‌کند مشکل فوتبال فقط در کمبود پول نیست، تصریحی بسیار صحیح است، اما از دنیامالی که به وضوح از وضعیت و واقعیت آگاه است انتظار می‌رود گامی در جهت حل این مشکلات بردارد و فوتبال را از چنگ افرادی که موجبات حاشیه‌سازی را فراهم می‌آورند، رها کند.

فوتبال ایران در حال حاضر بیش از هر زمانی نیازمند اتخاذ تصمیمات شجاعانه و دلسوزانه است. این تصمیمات باید شامل اصلاحات، کنار گذاشتن رویه‌های تکراری و مهم‌تر از همه، کوتاه کردن دست افرادی باشد که خود ریشه مشکلات به شمار می‌روند و بخشی از ساختار موجود را تشکیل می‌دهند. چه بسا وزیر ورزش همان فرشته نجاتی باشد که قادر است مشکلات فوتبال را بهبود بخشد.

17302