گلاره ناظمی تصمیم بر آن گرفته تا از دنیای قضاوت خداحافظی کند؛ این تصمیم منعکسکننده سالها تلاش، صبر، تجربه، دشواری و همچنین تحقق آرزوهایی است که در آغازین روزهایی که سوت داوری را به دست گرفت، ممکن است دور از ذهن به نظر میرسیدند.
ناظمی را میتوان یکی از چهرههای به یاد ماندنی در عرصه داوری فوتسال ایران محسوب کرد؛ داوری که از سنین جوانی قدم به این عرصه گذاشته و در طول این سالها از قضاوت در مسابقات داخلی تا بزرگترین رقابتهای بینالمللی پیشرفت کرده است. قضاوت در فینال المپیک جوانان، مشارکت در جام ملتهای فوتسال زنان اروپا، جام باشگاههای جهان و دیگر رقابتهای بینالمللی مردان بخشی از کارنامهای است که نامش را در سطح جهانی غالب کرد. اکنون پس از ۲۵ سال فعالیت در زمینه داوری، ناظمی تصمیم به خداحافظی دارد؛ تصمیمی که پشت آن سالها تلاش، صبر، تجربه و دستیابی به آرزوهایی قرار دارد که در آغاز مسیر، شاید به نظر دست نیافتنی میرسید.
در گفتوگویی صمیمی با روزنامه فدراسیون فوتبال، گلاره ناظمی درباره شروع مسیر قضاوتش، سالهای دشوار، ورود دیرهنگام به لیست بینالمللی، تحقق آرزوهایش و تصمیم به خداحافظی صحبت کرده است.
۲۵ سال قضاوت؛ چه چیزی باعث این خداحافظی شد؟
وقتی به گذشته ۲۵ سالهام مینگرم، احساس میکنم مسیری بسیار طولانی را طی کردهام. من در سن ۱۶ سالگی قضاوت را آغاز کردم و بخش قابل توجهی از زندگیام به قضاوت اختصاص یافته است. شاید در آغاز، تحقق رویدادهایی که به صورت آیندهنگرانه تصور میکردم، بهنظر غیرمحتمل میرسید. تنها آرزوی من در آن زمان این بود که داور باشم، پیشرفت کنم و در بالاترین سطح قضاوت کنم، اما در طول این سالها تجربیات گوناگونی کسب کردم. با چالشها مواجه شدم، منتظر بودم و تلاش کردم و در نهایت به بسیاری از آرزوهای خود دست یافتم. از این رو فکر میکنم زمان مناسبی برای خداحافظی از این مسیر فرارسیده است؛ با شجاعت و با خاطراتی که همواره با من خواهد ماند.
آیا در آغاز داوری فکر میکردید روزی به قلههای عالی برسید؟
خیر، واقعاً نه. در ۱۶ سالگی، حتی تصور آن را هم نمیکردم که روزی حضور در جام جهانی را تجربه کنم یا در فینال مسابقات بزرگ قضاوت کنم. تنها امیدم این بود که پیشرفت کنم، اما اینکه در بالاترین سطح مسابقات جهانی حاضر شوم، موضوعی نبود که بتوانم بهراحتی دربارهاش صحبت کنم. به مرور، که به دنیای حرفهای پا گذاشتم، اهدافم بزرگتر شد. هر مرحله که پشت سر میگذاشتم، به خود میگفتم چرا مرحله بعدی را امتحان نکنم؟ این نگرش مرا از قانع شدن به یک موفقیت بازمیداشت.
یکی از چالشهای مسیر حرفهای شما، ورود دیرهنگام به لیست بینالمللی بود. این موضوع چه تأثیری بر مسیر شما گذاشت؟
تأثیر آن بسیار مشهود است. بیستوپنج سال پیش وضعیت کمیته داوران با امروز به طرز قابل توجهی متفاوت بود. ساختارها، نگاهها و نیز توجه به داوران زن به آن مراتب نبود. من دیر به لیست بینالمللی پیوستم و این به تبع، بر سالهای فعالیتم در بالاترین سطح بینالمللی تأثیر گذاشت. گاهی با خود میگویم اگر زودتر وارد این لیست میشدم، شاید بیشتر از دو جام جهانی را تجربه میکردم و در رویدادهای بیشتری حضور داشتم، اما نمیخواهم به گذشته با حسرت بپردازم. شرایط آن زمان متفاوت از امروز بود و سعی کردم با بهترین عملکردی که ممکن بود، خود را وفق دهم.
در نهایت به بخشی از آرزوهایتان رسیدید.
بله، و این واقعیت برای من بسیار ارزشمند است. در ابتدای مسیر آرزو داشتم روزی در مسابقات بزرگ قضاوت کنم. سپس به جام ملتهای اروپا رسیدم، جام جهانی را تجربه کردم، در جام باشگاههای جهانی مشارکت داشتم و در جام ملتهای آسیا قضاوت کردم. قضاوت در فینال المپیک جوانان نیز یکی از تجارب بسیار مهم در دوران حرفهایام محسوب میشود. حضور در چنین مسابقاتی برای هر داوری باارزش است و برای کسی که از ۱۶ سالگی آغاز کرده، معنای خاصی دارد. در سال ۲۰۱۹، نیز حضور من در اولین دوره جام ملتهای فوتسال زنان اروپا و قضاوت نیمهنهایی میان اسپانیا و روسیه تجربهای ویژه در کارنامهام بود.
کدام مسابقه برای شما بیشتر در خاطر مانده است؟
انتخاب یکی از مسابقات واقعاً چالشبرانگیز است. هر یک از این رویاروییها یک تجربه جدید را برای من به ارمغان آوردهاند. فینال المپیک جوانان، جام ملتهای اروپا، جام باشگاههای جهان و جام جهانی هر کدام خاطرات خاص خود را دارند، اما آنچه برایم از نتیجه هر مسابقه مهمتر است، احساسی است که قبل و بعد از آن تجربه داشتهام. وقتی وارد زمین میشوید، گذشتهتان دیگر اهمیتی ندارد. آن لحظه مهم است که بهترین تصمیم را اتخاذ کنید. این موضوع در داوری واقعاً حیاتی است.
همچنین، قضاوت در مسابقات مردان یکی از رویدادهای ویژه در کارنامهتان به شمار میآید.
بله. وقتی وارد زمین میشوید، نباید جنسیتتان موضوع اصلی باشد. شما فقط یک داورید و میبایست تصمیم درست را اتخاذ کنید. این نگاه همیشه برای من حائز اهمیت بوده است.
چه چیزی را بزرگترین دستاوردتان در این ۲۵ سال میدانید؟
اگر بخواهم فقط یک نکته را انتخاب کنم، میگویم اینکه هرگز از تلاش دست نکشیدم. ممکن است شرایط همیشه به دلخواه ما نباشد. ممکن است فرصتها دیر به دست ما برسند. ممکن است دیگران به سرعت به موفقیتهایی برسند که ما سالها برای آن تلاش کردهایم، اما اگر خودتان به تواناییهای خود باور داشته باشید، باید ادامه دهید. ممکن است بزرگترین دستاورد من این باشد که به خودم نشان دادهام میتوانم بر موانع فائق آیم.
در این مسیر با شکست هم مواجه شدید؟
البته. هیچ مسیر حرفهای بدون شکست نیست. طبیعت داوری بهگونهای است که باید همواره آماده پذیرش اشتباه و اصلاح آن باشید. گاهی تصمیمات شما درست و گاهی نادرست هستند. مهم این است که از هر اتفاقی درس بگیرید. من هم اشتباهات زیادی داشتهام، گاهی ناراحت و ناامید شدم، اما هرگز اجازه ندادم که یک تجربۀ بد بر مسیر شغفم تأثیر بگذارد.
چه بخشی از داوری برای شما دشوارتر بود؟
بنظر من حفظ آمادگی در طول سالهای متمادی چالشی بزرگ بود. داوری تنها سوت زدن در مسابقه نیست؛ باید همیشه از نظر جسمی، ذهنی و روحی آماده باشید. همچنین نیاز دارید که با قوانین آشنا باشید، شرایط مسابقات را شناسایی کنید و بتوانید در کسری از ثانیه تصمیم بگیرید. زمانی که ۲۰ یا ۲۵ سال از عمرتان را به این حرفه اختصاص میدهید، طبیعی است که خستگی هم وجود داشته باشد.
حالا که تصمیم به خداحافظی گرفتهاید، احساس شما چیست؟
احساسی عجیب است. از یک سو خوشحالم که توانستم با کارنامهای که شامل تقریباً تمامی آرزوهای جوانیام است، کنار بروم، اما از سوی دیگر، قضاوت بخش بزرگی از زندگیام بوده است و خداحافظی با آن آسان نیست؛ اما فکر میکنم هر مسیری یک پایان دارد و مهم این است که زمان درست برای تصمیمگیری را بشناسیم. نمیخواهم با حسرت خداحافظی کنم. باید با رضایت خاطر خداحافظی کنم.
آیا از چیزی در مسیر داوری ناراحتید؟
اگر بخواهم به طور صادقانه بگویم، شاید تنها ناراحتی من به این بازمیگردد که فرصتهای بینالمللی دیرتر به من پیشنهاد شد. اگر از سن ۱۶ سالگی که شروع به داوری کردم، زودتر میتوانستم وارد لیست بینالمللی شوم، شاید امروز تعداد بیشتری از مسابقات جهانی و مهمتری را تجربه میکردم، اما نمیتوانم این حسرت را به ناراحتی تبدیل کنم؛ زیرا آنچه به دست آوردهام، نتیجه سالها تلاش بوده است.
پس از خداحافظی چه خواهید کرد؟ آیا از داوری فاصله میگیرید؟
نه، فکر نمیکنم که بتوانم بهطور کامل از داوری فاصله بگیرم. داوری چیزی نیست که بعد از ۲۵ سال به یکباره آن را ترک کنید. من تجربه و دانشی دارم که میخواهم آن را به نسل آینده منتقل کنم. اگر بتوانم به داوران جوان کمک کنم، اگر بتوانم تجربیاتم را به آنها انتقال دهم و راه را برایشان کوتاهتر کنم، این واقعا باارزش خواهد بود.
اگر بخواهید یک توصیه به داوران جوان کنید، چه خواهید گفت؟
اول از همه، صبر کنید. گاهی فکر میکنیم باید خیلی زود به اهدافمان برسیم، اما ورزش حرفهای به زمان نیاز دارد. دوم این که به خودتان اطمینان داشته باشید. اگر کسی به خودش اعتماد نداشته باشد، نمیتواند انتظار داشته باشد که دیگران او را باور کنند و مهمتر اینکه بهخاطر رسیدن به هدفشان کوشش کنند. ممکن است مسیر طولانی باشد و فرصتها دیر بیفتند، اما هرگز نباید هدف خود را فراموش کنند.
اگر به ۱۶ سالگی خود برگردید، آیا باز هم قضاوت را انتخاب میکنید؟
بدون شک. اگر به گذشته برگردم، همانا مسیر را دوباره انتخاب میکنم. با تمام سختیها، فشارها، انتظارها، شکستها و حتی حسرتهایی که در این راه بوده، داوری به من درسهای زیادی آموخت. به من آموزد که مسئولیت تصمیمهای خود را بپذیرم، در شرایط دشوار آرامش خود را حفظ کنم و برای دستیابی به اهدافم پایدار باشم.
چرا اکنون تصمیم به خداحافظی گرفتید؟
به نظر میرسد یکی از مهمترین دلایلی که اکنون تصمیم گرفتم که خداحافظی کنم، مسیر ۲۵ سالهای است که طی کردم. خدا را شکر امروز شرایط برای دختران و زنان بسیار بهبود یافته و آنها میتوانند به آرزوهایشان زودتر از گذشته دست یابند. همیشه به این موضوع فکر کردهام که شاید بتوانم به عنوان عضوی کوچک از جامعه داوری، تأثیری در این تغییرات داشته باشم. شاید خداحافظی من از داوری و فراهم کردن فرصت برای داوران جوانی که آرزوی ورود به لیست بینالمللی دارند، خدمتی به جامعه داوری باشد. آنچه برای من دیر پیش آمد، میتواند برای نسل بعدی سریعتر تحقق یابد.
اگر کنار رفتن من بتواند به یک داور جوان اجازه دهد تا زودتر وارد مسیر بینالمللی شود و به آرزویی که سالها برایش تلاش کرده است، دست یابد، قطعاً این تصمیم برای من ارزشمند خواهد بود. به هیچ عنوان از جامعه داوری فاصله نخواهم گرفت. قطعاً در کنار داوران باقی میمانم و هر اقدامی که از دستم برآید برای داوران جوان انجام میدهم. دوست دارم تجربیات ۲۵ سالهام را به اشتراک بگذارم و کمک کنم تا مسیر آنها کوتاهتر باشد. آرزو دارم نسل جدید داوری را در اوج ببینم و برای موفقیتهایشان تشویق کنم. شاید زیباترین لحظه برای من زمانی باشد که یکی از این داوران جوان در یک مسابقه بینالمللی بزرگ قضاوت کند و من از بیرون زمین با افتخار موفقیتش را مشاهده کنم. این برای من به معنای خداحافظی از داوری نیست؛ بیشتر ناشی از تغییر جایگاه است. تا امروز در زمین تلاش کردم و حالا میخواهم بیرون از زمین برای بالندگی داوران جوان کوشیدم.
و سخن پایانی؟
در ۲۵ سال گذشته، سعی کردهام به اصول و باورهای اولیهام پایبند بمانم. شاید همه چیز درست مثل آن چیزی که در ذهن داشتم پیش نرفت، اما اکنون که به گذشته نگاه میکنم، میبینم بسیاری از آرزوهایم محقق شدهاند. از ۱۶ سالگی شروع کردم و مسیری بسیار طولانی را پیمودم تا به جایی برسیم که قادر به قضاوت در بالاترین سطح مسابقات شدم. به نظرم خداحافظی پایان یک مسیر نیست؛ بلکه آغاز فصلی جدید است. فصلی که امیدوارم بتوانم تجارب و دانستههایم را با جوانانی که در ابتدای مسیری ایستادهاند که من ۲۵ سال پیش آغاز کردم، به اشتراک بگذارم. اگر یک نفر از نسل جدید بتواند با بهرهگیری از تجربیات من زودتر به آرزوهایش دست یابد، یکی از بهترین دستاوردهای پس از خداحافظی برای من خواهد بود. با افتخار از داوری خداحافظی میکنم؛ نه به این دلیل که دیگر آرزویی ندارم، بلکه به این خاطر که به بخش مهمی از آرزوهایم که روزی دستنیافتنی به نظر میرسید، دست یافتم.
بیشتر بخوانید: گلاره ناظمی از دنیای داوری خداحافظی کرد
نظرات کاربران