تیم ملی فوتبال ایران که در خردادماه سال ۱۳۸۴ با کسب نتایجی درخشان مجوز حضور در جام جهانی ۲۰۰۶ را به دست آورد، در بیست و ششمین روز از مرداد همان سال، آخرین دیدار مرحله انتخابی خود را در ژاپن برگزار کرد و با نتیجه ۲ بر یک به میزبانش باخت.

این مسابقه عملاً جنبه‌ای تشریفاتی داشت و برانکو ایوانکوویچ، سرمربی وقت تیم ملی، ترجیح داد از بازیکنان لژیونر فوتبال ایران استفاده نکند. اما درست یک روز پس از آن و در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۸۴، اوضاع برای برانکو دگرگون شد.

گروهی از پیشکسوتان فوتبال کشور و برخی رسانه‌ها به طور قاطعانه اظهار داشتند که برانکو قادر به ایجاد انگیزه لازم میان ملی‌پوشان نیست و باخت مقابل ژاپن نشان داد که او در مواقع حساس نتوانسته است مشکلات تاکتیکی را برطرف کند. بر همین اساس، پیشنهاد شد که یک سرمربی معتبر برای هدایت تیم ملی در جام جهانی ۲۰۰۶ انتخاب شود. این انتقادات به ویژه روز زمانی که برانکو در توکیو حضور داشت و قصد داشت به کرواسی برود، به گوش او رسید. بعضی از انتقادات به شدت تند بود؛ به‌طوری که چند پیشکسوت مطرح کردند که باید در همین ایام مرخصی، تکلیف نیمکت تیم ملی مشخص شود و طوری تصمیم‌گیری شود که دیگر نیازی به بازگشت برانکو نباشد!

پیش از بازگشت کاروان تیم ملی به ایران، محمد دادکان، رئیس وقت فدراسیون فوتبال، به شکل قطعی اعلام کرد که کادر فنی تیم تغییر نخواهد کرد و نه تنها برانکو در جایگاه خود باقی خواهد ماند، بلکه اگر او احساس کند نیازی به دستیار جدید نیست، تغییراتی در این زمینه ایجاد نخواهد شد! دادکان به وعده‌اش پایبند ماند و برانکو تیم ملی را در جام جهانی ۲۰۰۶ هدایت کرد، اما همچنان برخی از کارشناسان بر این باورند که انتخاب یک سرمربی مشهور می‌توانست نتایج ما را در این مسابقات به کلی دگرگون کند.

بیشتر بخوانید: درگذشت سرمربی اسبق پرسپولیس