تیم فوتبال امید ایران، تحت سرپرستی حسین عبدی، در حال آماده‌سازی برای شرکت در بازی‌های آسیایی ناگویا است. اما برنامه‌ریزی‌های سازمان لیگ مجدداً نشان‌ دهنده این است که تیم امید در اولویت‌های تصمیم‌سازان فوتبال کشور قرار ندارد؛ امری که می‌تواند به برنامه‌های این تیم برای حضور مقتدرانه در این رویداد آسیایی آسیب جدی بزند.

حسین عبدی روز گذشته اعلام کرد که آخرین اردوی تیم امید، که متصل به بازی‌های آسیایی ناگویا خواهد بود، از تاریخ هفتم شهریور آغاز می‌گردد و اعضای تیم نیز به تاریخ دهم شهریور به اردوی خارجی خواهند رفت. انتظار می‌رفت پس از انتشار این برنامه، سازمان لیگ با توجه به نیازهای تیم امید و اهمیت شرکت این تیم در بازی‌های آسیایی، جدول بازی‌های لیگ برتر را به گونه‌ای تنظیم کند که بازیکنان مورد نیاز عبدی در دسترس تیم ملی قرار بگیرند.

اما کمتر از ۲۴ ساعت پس از این اعلام، سازمان لیگ به ارائه برنامه دیدارهای هفته چهارم تا هفتم لیگ برتر پرداخت؛ برنانه‌ای که به نظر می‌رسد برای تنظیم آن به هیچ‌وجه به شرایط تیم امید توجهی نشده است. این تصمیم در حالی اتخاذ شده که تیم امید به‌دنبال سال‌ها ناکامی در آستانه یک تورنمنت بزرگ آسیایی قرار دارد و فوتبال ایران انتظار دارد که پس از تقریباً سه دهه بتواند دوباره در بازی‌های آسیایی به موفقیت‌های قابل توجهی نائل آید.

اهمیت این موضوع زمانی بیشتر نمایان می‌شود که متوجه شویم تعداد زیادی از بازیکنان تیم امید در لیگ برتر مشغول به فعالیت هستند و طبیعتاً باید در اختیار حسین عبدی قرار گیرند. با این حال، جدول اعلام شده از سوی سازمان لیگ عملاً شرایطی را برای باشگاه‌ها ایجاد می‌کند که بعید است به راحتی راضی شوند تا بازیکنان خود را به تیم امید واگذار کنند؛ به ویژه زمانی که رقابت‌های لیگ برتر با حساسیت هر چه بیشتری دنبال می‌شود و باشگاه‌ها تحت فشار نتایج هستند.

یک مثال روشن در این زمینه استقلال است؛ تیمی که تعدادی از بازیکنان امید را در ترکیب خود دارد و طبق برنامه پیش‌نگری شده، باید در تاریخ ۱۱ شهریور به مصاف پرسپولیس برود. چگونه می‌توان انتظار داشت باشگاهی که یک روز پس از آغاز اردوی تیم امید باید دربی پایتخت را انجام دهد، بازیکنان اصلی و کلیدی خود را بدون هیچ نگرانی در اختیار تیم امید قرار دهد؟
این در حالی است که اگر واقعاً اهمیت آنی حضور تیم امید در مسابقات آسیایی برای فوتبال ایران در نظر گرفته شده، باید از رویه‌های قبلی از مدت‌ها پیش جهت‌گیری و برنامه‌ریزی صورت می‌گرفت. نمی‌توان از یک طرف به اهمیت پیروزی در بازی‌های آسیایی، نیاز به پشتوانه‌سازی برای تیم ملی بزرگسالان و فرایندهای نسلی جدید بازیکنان اشاره کرد و از طرف دیگر در ابتدا، برنامه مسابقات داخلی را بدون در نظر گرفتن نیازهای تیم امید تدوین نمود.

سؤال اصلی که مطرح می‌شود این است که تیم امید کی قرار است برای فوتبال ایران به عنوان یک موضوع اصلی شناخته شود؟ آیا باید منتظر بمانیم که مسابقات آغاز شوند و سپس مسئولین به کمبود زمان آماده‌سازی، عدم حضور بازیکنان اصلی و مشکلات رکوردی بپردازند؟ یا این‌که بهتر است پیش از آنکه دیر شود، تدابیر لازم اتخاذ گردد؟

واقعیت این است که تیم امید برای شرکت در بازی‌های آسیایی ناگویا به چیزهایی فراتر از شعارها و حمایت‌های صرف نیاز دارد. این تیم به بازیکنانی مناسب، اردو، زمان کافی برای تمرین و هماهنگی، و همچنین همکاری باشگاه‌ها نیازمند است. زمانی که برنامه لیگ به شکلی طراحی شود که در بحرانی‌ترین زمان آماده‌سازی، بازیکنان امید در دسترس تیم ملی نباشند، نمی‌توان انتظار داشت که حسین عبدی و شاگردانش با تمام آمادگی راهی این مسابقات شوند.

فوتبال ایران سال‌هاست که به‌خاطر ناکامی در سطح امید و عدم دستیابی به موفقیت در بازی‌های آسیایی و مسیر المپیک آسیب دیده است. اگر قرار است نسل جدیدی از بازیکنان فوتبال ایران در ناگویا به موفقیت برسند، حداقل انتظار می‌رود که مسئولین فوتبال کشور در عمل به حمایت از آنها بپردازند، نه اینکه با اتخاذ تصمیمات متناقض، فرایند آماده‌سازی این تیم را دشوارتر سازند.

تیم امید نباید قربانی بی‌برنامگی فوتبال ایران شود. اگر موفقیت در بازی‌های آسیایی ناگویا واقعاً برای مسئولین فوتبال دارای اهمیت است، اکنون زمان آن است که سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال به بازنگری در برنامه مسابقات بپردازند و راهکاری برای در اختیار گذاشتن بازیکنان تیم امید پیدا کنند؛ در غیر این صورت، صحبت از حمایت از تیم امید به یک شعار تکراری تبدیل خواهد شد.

بیشتر بخوانید: برنامه جدید لیگ برتر اعلام شد؛ دربی استقلال و پرسپولیس ۱۱ شهریور