نقل‌قولی از پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ بیانگر این است که آیت‌الله حائری شیرازی(ره) به نکته‌ای حائز اهمیت در زمینه پرورش عاطفی و اخلاقی کودکان پرداخته و نسبت به پیامدهای ناگوار عادت دادن فرزندان به تحقیر، بی‌توجهی و شنیدن کلمات ناپسند هشدار داده است. او تأکید کرده است که این رفتارها می‌توانند به تدریج موجب بی‌حسی و وابستگی فرزند به شیوه‌های نادرست تربیتی شوند.

بچه باید با لطافت تربیت شود.

برای مثال، شما می‌گویید فرزندم زود از کوره در می‌رود. این یک موهبت است. اگر کودک بی‌احساس و بی‌تفاوت شود، این خود می‌تواند درد بزرگی باشد. آیا معقول است که کسی مدام بر سر او بزند و او نادیده بگیرد، در حالی‌که هیچ احساس خاصی نداشته باشد؟ این کم‌فهمی است.

فرض کنید که یک تکه ریگ داغ سنگک را با دستان خود برمی‌دارید، در اولین بار دستان‌تان می‌سوزد و حتی ممکن است تاول بزند. به مرور زمان، پوست شما به نوعی سخت می‌شود و دیگر نمی‌سوزد. این بدین معناست که حساسیت انسان به تدریج از بین می‌رود و فرد نسبت به دردها بی‌تفاوت می‌شود. برخی به دلیل تکرار مکرر برق‌گرفتن، دیگر نسبت به این احساس واکنشی ندارند. البته نمی‌خواهم کسی این تجربه را امتحان کند!

موضوع اینجاست که انسان به خیلی از مسائل عادت می‌کند. اگر شما به کودک مکرراً حرف بد بزنید، او به آن رفتار عادت کرده و درک می‌کند که هر روز چهارتا انتقاد باید دریافت کند. اگر فقط سه انتقاد به او بگویید، گویا آن پیمانه پر نشده است. زمانی که به او فرمان می‌دهید، اگر سه انتقاد را به جای چهار به او بگویید، کارش را انجام نخواهد داد؛ چرا که سهمش را تمام نکرده‌اید!

تلاش کنید تا کودک نه فقط به کلمات زشت وابسته باشد، نه به التماس. او باید به خودکفایی برسد، به درک و تشخیص خود متکی باشد و احساس وظیفه کند. یعنی باید توانایی تشخیص را در خود پرورش دهد. شما می‌توانید به او یادآوری کنید، اما نباید او را به این یادآوری وابسته کنید. همانطور که شما به عنوان مادر با احساس خود می‌فهمید و برای او نگران هستید، باید بداند که خداوند نیز در او پیامبری نهاده است که اگر او زنده و رشد کند، آن پیامبر درونش او را به راه صحیح هدایت خواهد کرد.

منبع: راه رشد، جلد یک، صفحه ٢٣۶