در صحنه‌ لیگ ما، برخی رویدادها به طور مکرر رخ می‌دهد که به قدری شگفت‌انگیز است که در هیچ کجای جهان نمونه‌اش یافت نمی‌شود. برای مثال، تکرار حوادث یک مسابقه خاص در دو فصل متوالی در یک ورزشگاه مشخص، جزو این عجایب فوتبال ما به شمار می‌رود.

در فصل گذشته، در تاریخ یکشنبه ۳۰ شهریور و در چارچوب هفته چهارم، سپاهان میزبان تراکتور در همان ورزشگاه نقش جهان بود. این دو تیم، که هرکدام مدعی قهرمانی و نماینده ایران در عرصه آسیا به حساب می‌آیند، با ترکیبی از ملی‌پوشان و لژیونرهای بازگشته، یک جدال حساس را رقم زدند. این بازی با دبل امیرحسین حسین‌زاده در دقایق اضافی نیمه اول و نیمه دوم، و یک گل از محمد مهدی لطفی در دقیقه ۶۱، با نتیجه ۲-۱ به نفع تیم مهمان به پایان رسید.

البته، هر نتیجه‌ای دلایل خاص خود را دارد که در آن زمان به آن پرداخته شد. مراقبت نکردن سپاهان از بهترین بازیکن تیم حریف در دقایق تلف شده هر دو نیمه و ضربه‌ای که از این ناحیه متحمل شد، محور اصلی انتقادات کارشناسان بود. این موضوعی بود که انتظار می‌رفت تحت توجه کادر فنی سپاهان و محرم نوید کیا قرار گیرد. اگر فرض کنیم که کادر فنی سپاهان تغییر می‌کرد یا دروازه‌بان این تیم عوض می‌شد، و یا اینکه به جای حسین‌زاده، بازیکن دیگری با لباس تیمی متفاوت مقابل سپاهان حاضر می‌شد، در آن صورت نیز انتقادات به زردها ادامه می‌یافت، چه برسد به اینکه تمامی جزئیات عیناً تکرار شود.

در این فصل، دوباره دور رفت سپاهان میزبان تراکتور بوده و بار دیگر در ورزشگاه نقش جهان دو گل از امیرحسین حسین‌زاده -این بار در دقایق پایانی نیمه دوم- دریافت کرد. ضمن اینکه موفق به ثبت گل مشابه فصل گذشته نیز نشد. این تکرار، نشان‌دهنده یک پروسه است نه صرفاً یک اتفاق و نیاز به بررسی دارد. حتی اگر محرم نوید کیا، مانند فصل گذشته که بعد از دو شکست خانگی و دو تساوی خارج از خانه، از هفته پنجم سری پیروزی‌ها را آغاز کرده و با ۱۱ برد قهرمان نیم فصل شد، موفقیت‌های مشابهی را تجربه کند، باز هم امر واقعی تغییر نخواهد کرد و سپاهان مجدداً از ناحیه‌ای خاص و یک بازیکن ضربه خواهد خورد.