در استان گیلان، سالهاست که اخبار مرتبط با فوتبال رشت در سطح اول لیگ فوتبال ایران به گوش نمیرسد؛ اما هنوز هم شهری وجود دارد که نور فوتبالش خاموش نشده است: بندرانزلی و تیم ملوان.
ملوان تیمی نیست که با پول، نام و امکانات به شهرت رسیده باشد؛ بلکه این تیم با اتکا به خود و حمایت هوادارانش در این بندر تاریخی به رشد و بالندگی ادامه داده است.
زمین زیر پایش استوار است؛
زیرا این تیم ریشهدار است. زیرا قدیمیترها هنوز در کنار آن هستند. زیرا بازیکنان پیشکسوتش در یادها زندهاند. زیرا آکادمیاش را حفظ کرده و سنتهای خودش را فراموش نکرده است و در عین حال، از تحولات فوتبال روز هم عقب نمانده است.
مازیار زارع در کنار این تیم است، پژمان نوری به آن پشت نکرده و در پشت صحنه همه اینها، شهری وجود دارد که برایش ملوان فراتر از یک تیم فوتبال محسوب میشود.
ملوان در روزگار سخت فوتبال ایران، نماینده گیلان است. تیمی که در جنگ برای بقای خود، هرگز تنها نیست.
وقتی بیش از نیمی از بازیکنانش را از دست میدهد، به زودی فرو نمیریزد.
وقتی مشکلات اقتصادی فشار سنگینی به آن وارد میسازد، باز هم ایستادگی میکند و به حرکت خود ادامه میدهد. زیرا پشت این لباس، نماینده یک شهر زنده است.
پشت این پیراهن، طنین سکوهایی است که با وجود تمامی مشکلات هنوز هم به حمایت از تیم میپردازند. پشت این پیراهن، یادگاری از چند نسل وجود دارد. پشت این پیراهن، دریا، بندر، فوتبال و مردمانی هستند که با تمام وجود به ملوان عشق میورزند.
ملوان عاشقانهای نایاب در دنیای فوتبال ایران است؛ تیمی که ممکن است بسیاری از امکانات را نداشته باشد، اما چیزی را در اختیار دارد که بسیاری از باشگاهها مدتهاست آن را گم کردهاند: هویت.
به همین دلیل است که نمیتوان نسبت به ملوان بیتفاوت بود. دیدن پیراهن سفید این تیم آدم را بیتوجه باقی نمیگذارد.
و هرگز نمیتوان نام ملوان را شنید و به خاطر این همه سال ایستادگی، از جا بلند نشد.
*عکس: مصطفی زرجی
بیشتر بخوانید: لیگ برتر در پایان هفته دوم / سه تیم ۶ امتیازی شدند، استقلال و پرسپولیس در جمع مدعیان
نظرات کاربران