در روزگاری نه‌چندان دور، شیث رضایی، بازیکنی که به‌ندرت نشانه‌های ملی‌گرایی از خود نشان می‌داد، به‌عنوان کاپیتان تیم پرافتخار پرسپولیس انتخاب شد. این انتخاب در مقطعی صورت گرفت که اوضاع این تیم چندان مطلوب به‌نظر نمی‌رسید. در یکی از بازی‌هایی که قرمزها با چهار گل از حریف خود عقب افتاده بودند، او بازوبند کاپیتانی را بر روی مچ خود بست.

به محض به پایان رسیدن بازی، عکسی از این لحظه منتشر شد و ناگهان باخت سنگین پرسپولیس و عملکرد ضعیف آنها تحت تأثیر این اتفاق قرار گرفت. رسانه‌ها، پیشکسوتان و هواداران تیم پرسپولیس به انتقاد از شیث رضایی پرداختند و او را متهم کردند که حرمت بازوبند کاپیتانی را رعایت نکرده است. شیث در فصل بعد پرسپولیس را ترک کرد و به‌نظر می‌رسید که دیگر هیچ بازیکنی جرأت نخواهد کرد تا چنین رفتاری را تکرار کند. اما به‌دور از انتظار، این موضوع به‌قدری تکرار شد که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک حادثه به‌حساب آورد.

در جدیدترین مورد، در هفته دوم لیگ بیست‌وششم، سپاهان در ورزشگاه نقش جهان میزبان تراکتور بود. زردپوشان درست مانند فصل گذشته دو گل از امیرحسین حسین‌زاده دریافت کردند و بازی را از دست دادند. در این حین، عکاسان صحنه‌ای را شکار کردند که احسان حاج صفی، توپ را از درون دروازه بیرون آورد و به‌آرامی به سمت مرکز زمین رفت، در حالی که بازیکنان تراکتور در پس‌زمینه به‌خاطر گلی که زده بودند، در حال جشن و شادی بودند.

نکته قابل‌توجه در این عکس، بازوبند کاپیتانی بود که احسان حاج صفی بر روی آرنج دست راستش قرار داشت. او معمولاً این بازوبند را بر روی بازوی راست خود می‌بندد، اما در این مورد، همانند دیگر کاپیتان‌ها رفتاری مشابه از خود نشان داد. به‌طور کلی، رویدادی که روزی تصور می‌شد هرگز تکرار نشود، اکنون به نوعی سمبل و نماد پذیرش شکست در فوتبال ایران تبدیل شده است؛ نشانه‌ای از شرمندگی یک تیم در برابر هوادارانش، مشابه به رسمی که کشورهای مختلف بعد از وقوع یک وضعیت بد پرچم خود را نیمه‌افراشته می‌کنند.

به‌نظر می‌رسد که پایین آوردن بازوبند، به‌عنوان نشانه‌ای از شرمندگی تیم در پی یک شکست تلخ و ارسال پیامی به هواداران تعبیر می‌شود. واقعاً چه کسی تصور می‌کرد که شیث رضایی روزی به‌عنوان پایه‌گذار این سنت در فوتبال ایران شناخته شود که بعدها توسط احسان حاج صفی -بازیکنی با رکورد بازی در چهار جام جهانی و سه دوره کاپیتانی و همچنین دارنده رکورد سومین تعداد بازی ملی در تاریخ- دنبال شود؟!

بیشتر بخوانید: شمشیر دولبه روی گردن تراکتور؛ اژدهای خفته پشت زیباترین دوئل انفرادی فصل در تبریز!