بر اساس گزارش خبرآنلاین، محسن هاشمی رفسنجانی در مقاله‌ای که در روزنامه اعتماد منتشر کرد، به شرایط بحرانی اشاره کرد که بلافاصله بعد از استقرار رییس‌جمهور منتخب در تهران به وقوع پیوست. او بر این باور بود که اقدام تروریستی هدفمند علیه اسماعیل هنیه پیامی واضح از ضرورت آغاز فعالیت‌های پاستور در میان یک بحران منطقه‌ای جدی دارد.

شرایط بحرانی که در زمان دولت آقای پزشکیان ایجاد شده را می‌توان به سخت‌ترین سال‌های پس از برقراری نظام اجرایی در کشور، به‌ویژه در دوران پرتلاطم ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰، تشبیه کرد. تحلیل تطبیقی این دو بازه تاریخی، شباهت‌های ساختاری قابل توجهی را نمایان می‌سازد.

در اواخر دهه پنجاه، کشور با تهدیدات مرزی، ناآرامی‌های داخلی، چالش‌های شدید اقتصادی و تغییرات جدی در ساختار سیاسی مواجه بود. این وضعیت خاکستری که نه جنگ بود و نه صلح، دولت را مجبور کرد تا بسیاری از چالش‌ها، کمبودها و ریشه‌های اقتصادی را بدون افشای عمومی تحمل نماید. از یک طرف، توضیح شفاف درباره مشکلات و کاستی‌ها ممکن است در قلمرو بیرونی به‌عنوان یک «نقطه ضعف» به حساب آید و از نظر رقبا و دشمنان تلقی شود و از سوی دیگر، سکوت یا کاهش روایت‌ها، جو عمومی را در برابر مشکلات اقتصادی و عدم پاسخگویی به مطالبات مردم در معرض ناامیدی قرار می‌دهد. این شرایط درست مانند ضرب‌المثل «سرخ نگه‌داشتن صورت با سیلی» است؛ جایی که دولت ناچار بوده بار سنگین ناکارآمدی‌های انباشته گذشته و تحریم‌های خارجی را بر دوش بگیرد، در حالی که امکان گفت‌وگوی صریح و روشن با جامعه درباره علل این مشکلات وجود ندارد.

با وجود این چالش‌های بنیادی در حوزه ارز، مالی و امنیت، ارزیابی واقع‌گرایانه از عملکرد این دوره بیانگر آن است که رویکرد عقلانی دولت توانسته کشور را از لبه بحران‌های جدی عبور دهد. پذیرش مسئولیت‌ها و شجاعت در اتخاذ تصمیمات سرنوشت‌ساز، به‌خصوص امضای تفاهم‌نامه‌های استراتژیک در سطح منطقه‌ای و جهانی، یکی از نقاط عطف کارنامه دولت چهاردهم محسوب می‌شود.

در حال حاضر، با ورود به نیمه دوم دوره چهار ساله، احساس نیاز به ورود به مرحله‌ای جدید از حکمرانی به شدت حس می‌شود. برای عبور پایدار از مشکلات معیشتی، کنترل نرخ بالای تورم و ریشه‌کنی فقر، که از تعهدات اصلی رییس‌جمهور برای جامعه به شمار می‌رود، تبدیل فضای تنش‌آمیز به موقعیتی باثبات و آرام ضروری است.

مدیریت‌های روزمره و غلبه بر چالش‌های بروکراتیک اگرچه کشور را پا بر جا نگه می‌دارند، اما برای تحقق یک جهش توسعه‌ای کافی نیستند. برای پیشرفت لازم است که تمامی ارکان حاکمیت به تصمیمات استراتژیک احترام بگذارند، از تضعیف ساختار اجرایی خودداری کنند و اقدامات جدی و مؤثری در عرصه اقتصاد سیاسی اتخاذ نمایند. حفظ دستاوردهای به دست ‌آمده و به ثمر نشستن تفاهم‌نامه‌های حیاتی با امریکا، تنها با حمایت قاطع از تصمیمات اساسی دولت و ایجاد انسجام ملی امکان‌پذیر خواهد بود.

23302