عمادالدین باقی، فعال حوزه رسانه، در نامهای به کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل چنین نوشت:
«محترم جناب فولکر تورک؛ کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد
با سلام و احترام
آگاه هستم که در شرایط سیاسی به شدت دوقطبی و نظامیگری فزآیندهای که ناشی از سیاستهای دولت ایالات متحده میباشد، درخواستها برای حمایت از حقوق بشر ممکن است بهطور شایستهای مورد توجه واقع نشوند. با این وجود، انتظار میرود که شما در چارچوب اختیارات خود، برای جامعه جهانی روشن سازید که قربانیان اصلی آنچه که ایالات متحده بهعنوان «تحریمهای بیسابقه و شدید» توصیف میکند، مردم ایران هستند. در مقایسه با دولتها و نهادهای حاکم، شهروندان عادی دسترسی ویژهای به منابع مالی، مسیرهای اقتصادی جایگزین یا ابزارهای دیگر که ممکن است به آنان کمک کند تا از عواقب این اقدامات مصون بمانند، ندارند.
مقامات ایالات متحده بهطور مکرر و صریح بیان کردهاند که یکی از اهداف آنها از تحریمها، وارد کردن فشار و رنج کافی بر مردم ایران بهمنظور ترغیب آنها به خروج از منزل و نافرمانی برای تحقق اهداف سیاسی واشنگتن، یعنی براندازی دولت ایران است.
زمانی که غیرنظامیان بهطور عمدی و با امید اینکه ابزار تغییرات سیاسی شوند، در معرض محرومیت اقتصادی و سختی ویژهای قرار گیرند، مرز میان فشار سیاسی و مجازات جمعی ملت، از نظر حقوق بشر به مسئلهای عمیقاً نگرانکننده تبدیل میشود. نباید با مردم عادی بهعنوان اهرم فشاری برای تحقق اهداف ژئوپلیتیک رفتار شود. هیچ اختلاف سیاسی، حتی اگر شدید هم باشد، نمیتواند سیاستهایی را توجیه کند که بهطور آگاهانه بر دوش تمام جمعیت غیرنظامی بار میگذارد.
به نظر من، این یکی از غیرقابل دفاعترین و زشتترین اشکال رفتار سیاسی در نظام بینالمللی معاصر است. بر این اساس، از دفتر شما خواستارم که به این موضوع نه تنها بهعنوان چالشی در زمینه رقابتهای ژئوپلیتیک، بلکه بهعنوان مسئلهای پراهمیت در حوزه حقوق بنیادین بشر، کرامت انسانی و حمایت از غیرنظامیان توجه کنید. بهطور محترمانه از شما میخواهم که اطمینان حاصل کنید رنج مردم ایران در محاسبات ژئوپلیتیک جایی نداشته باشد و فراموش نشود. حقوق و کرامت آنان باید همواره در کانون گفتمان بینالمللی حقوق بشر قرار گیرد.»
نظرات کاربران