پس از وقایعی که در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ سئول رخ داد و استعفای ۱۴ بازیکن ملی‌پوش شکل گرفت، ساختار ورزشی ایران در آن زمان پشت سر مرحوم پرویز دهداری ایستاد و از او خواست که سیاست جوانگرایی را بدون حضور ستارگان مستعفی پیاده‌سازی کند.

دهداری با این حکم، به‌نوعی فرصتی اجباری برای جوان‌سازی تیم ملی به‌دست آورد و شروع به کار در این زمینه کرد تا بتواند یک تیم ملی جدید را برای رقابت‌های انتخابی المپیک ۱۹۸۸ سئول فراهم کند. تلاش‌های سرمربی آن زمان منجر به انتخاب بازیکنان ناشناخته‌ای شد که به‌زودی در عرصه فوتبال ایران به ستاره‌های شناخته‌شده‌ای تبدیل شدند. از احمدرضا عابدزاده و جواد زرینچه شروع کرده و تا مجتبی محرمی، صمد مرفاوی، مهدی فنونی‌زاده و دیگران ادامه یافت.

با این حال، نگاهی که امروز به این فرآیند تولید ستاره داریم با دیدگاه جامعه فوتبال ۴۰ سال پیش در مورد این ماجرا کاملاً متفاوت است. امروز از دهداری به‌عنوان مربی که نسل جدیدی را به فوتبال ایران معرفی کرد یاد می‌شود، در حالی که در آن زمان بخش زیادی از اهالی فوتبال و رسانه‌ها او را فردی می‌دانستند که باعث دور شدن ستارگان محبوب فوتبال از تیم ملی شده است.

تیم ملی ایران در اسفند ۱۳۶۵ در حالی به قصد رقابت با کویت عازم قطر شد که به‌عنوان عجیب‌ترین و ناشناخته‌ترین تیم در تاریخ فوتبال کشورمان شناخته می‌شد، چراکه حتی تعدادی از خبرنگاران نیز با چهره و سوابق برخی از ملی‌پوشان جدید دعوت‌شده به خوبی آشنایی نداشتند. مردانی که امروز اکثر آن‌ها به‌عنوان پیشکسوتان شناخته‌شده شناخته می‌شوند.

بیشتر بخوانید: حرف‌های تلخ مهاجم سابق تیم ملی؛ خانه‌نشین هستم و کسی به من توجهی نمی‌کند