در ویدئوها و گزارش‌های پیش از آغاز مسابقه پرسپولیس و ملوان، تعدادی از طرفداران پرسپولیس شروع به سر دادن شعاری کردند که به این شکل بود: «تارتار یادت باشه، اورونوف باید باشه!»

به نظر می‌رسید که این شعار، پاسخی به ناکامی اخیر پرسپولیس در برابر تیم تراکتور بوده و نوعی یادآوری برای سرمربی تیم درباره مسایل فنی محسوب می‌شود.

هیچ شکی نیست که هواداران، نور چشم تیم‌ها و فوتبال ما هستند. احترام به آنان لازم و حضورشان در ورزشگاه‌های کشور ارزشمند است. اما آیا کسی گفته است که هواداران باید تعیین‌کننده سرمربی و ترکیب تیم باشند؟

معنای هواداری این نیست که گروهی گرد هم آیند، نقاط ضعف تیم را بررسی کنند و سپس به صورت هماهنگ، علیه سرمربی شعار دهند و دستور العمل فنی تنظیم کنند به منظور قرار گرفتن یک بازیکن در ترکیب.

فردی که واقعاً با تیم زندگی می‌کند، سرمربی است. آن کسی که تمرینات تیم را هدایت کرده و از وضعیت و شرایط آمادگی بازیکنانش آگاه است، سرمربی نامیده می‌شود.

بدیهی است که سرمربی هیچ تیمی هم کاملاً از اشتباهات در امان نیست. مهدی تارتار نیز ممکن است اشتباهاتی مرتکب شود و خواهد شد؛ اما این که با شعارها و فشار از سکو، برای تارتار یا هر مربی دیگری درباره قرار دادن یک بازیکن در ترکیب تعیین تکلیف کنیم، دیگر به معنای هواداری نیست؛ این ممکن است مقدمه‌ای برای قدرت گرفتن بازیکنان باشد.

با این حال، تارتار به درستی در برابر این حواشی پیش از بازی مهم عکس‌العملی نشان نداد و تحت تأثیر شعارها قرار نگرفت. او در نیمه دوم زمانی که خود احساس کرد، اورونوف را به میدان فرستاد.

اینجا باید خطی را مشخص کرد: هوادار حق بیان نظر دارد؛ اما تصمیمات فنی باید در دست سرمربی باشد.

اگر قرار باشد که ترکیب تیم را تماشاگران تعین کنند، دیگر چه نیازی به مربی هست؟

اینجا ببینید: هواداران پرسپولیس با شعار خود برای تارتار تعیین تکلیف کردند!