زمانی که ترکیب دو تیم برای دربی اعلام شد و مشخص گردید که هر دو سرمربی با همان ساختار شناخته شده خود به میدان خواهند رفت، پیش‌بینی تعویض‌های آنها چندان دشوار نبود. تارتار و سهراب در مسابقات قبلی همواره به تعویض‌های مشخص و ثابتی پرداخته بودند و روش جابجایی بازیکنان نیز به وضوح معین بود؛ مانند جابجایی بیفوما با عمری یا شهرآبادی با سرگیف و علیپور با اسلامی یا کوشکی!

در دربی نیز به این رویکرد ادامه داده شد، اما با معنایی واضح‌تر؛ سهراب در این فصل به ناچار یک بار به دلیل تنبیه انضباطی کوشکی و بار دیگر به علت مصدومیت آشورماتوف تغییراتی در ترکیب خود اعمال کرد. همچنین تارتار بعد از مصدومیت جلالی، عمری را که در سمت چپ به عنوان زوج او بود، از ترکیب خارج کرد تا به چیدمان جدید تیکدری و بیفوما دست یابد، که این نشان‌دهنده قطعی بودن این جابجایی‌ها در دربی بود.

با این حال، اگر به نام بازیکنانی که در نیمه دوم به عنوان ذخیره به میدان آمدند، نگاهی بیندازیم، مشاهده خواهیم کرد که مهدی تارتار از نتیجه مساوی رضایت نداشت و تعویض‌هایش را به منظور تقویت بخش هجومی تیمش انجام داد. عمری، شهرآبادی، اورونوف و حتی یاسین سلمانی به زمین آمدند تا به هجوم و کسب گل برتری کمک کنند.

در مقابل، سهراب تحقیقاتی کاملاً متفاوت انجام داد و بیشتر تغییرات خود را بر روی سازمان دفاعی تیمش معطوف کرد. نکته دیگر در تعویض‌ها فرق در تجربه بازیکنان جایگزین بود، چرا که سهراب بازیکن با تجربه‌ای مانند روزبه را به میدان فرستاد، در حالی که تارتار جوان با انگیزه‌ای مانند شهرآبادی را در زمین نگه داشت و در نهایت نتیجه ۱-۱ بر روی تابلوی ورزشگاه ثابت ماند، که نشان‌دهنده این بود که استقلال و سهراب به خواسته‌های خود از تعویض‌ها دست یافتند!

بیشتر بخوانید: ۳ بر صفر به سود پرسپولیس؟/ اقدام فوری سرخ‌ها بعد از دربی علیه استقلال