به گزارش خبرآنلاین حمیدرضا گودرزی عضو فراکسیون مستقلین مجلس در روزنامه ایران نوشت: 

تأکید ایشان بر وحدت و انسجام، صرفاً دعوتی اخلاقی برای پرهیز از اختلاف نیست؛ بلکه ناظر به یک ضرورت سیاسی و اجتماعی است. جامعه‌ای که در معرض فشارهای بیرونی، تهدیدهای امنیتی و جنگ روانی قرار دارد، بیش از هر زمان دیگری به سرمایه‌ای به نام انسجام نیازمند است؛ سرمایه‌ای که اگر تضعیف شود، هزینه‌های اختلاف تنها به عرصه سیاست محدود نمی‌ماند و می‌تواند به جامعه نیز سرایت کند.
طبیعی است که مجلس محل طرح دیدگاه‌های متفاوت باشد و نمایندگان نیز حق دارند عملکرد دولت، وزرا و دیگر بخش‌های حاکمیت را نقد کنند. اساساً نقد و اختلاف‌نظر، لازمه فعالیت سیاسی و یکی از کارکردهای طبیعی مجلس است. اما میان «نقد» و «تفرقه‌افکنی» تفاوتی اساسی وجود دارد. نقد، اگر مسئولانه و معطوف به حل مسأله باشد، به اصلاح امور کمک می‌کند؛ اما هنگامی که اختلاف‌نظر با ادبیات تحریک‌آمیز، اتهام‌زنی یا دامن زدن به شکاف‌های اجتماعی همراه شود، دیگر نمی‌توان آن را صرفاً در چارچوب رقابت سیاسی تعریف کرد.


اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که رهبرانقلاب در پیام خود، وحدت را صرفاً راهکاری برای عبور از یک مقطع خاص ندانسته، بلکه آن را «سنگ بنای اصلی» دستیابی به تمدن اسلامی دانسته و برای تحقق آن از اتحاد، دفاع متقابل، همکاری و هم‌افزایی سخن گفته‌اند. بنابراین وحدت، دراین نگاه، یک ضرورت مقطعی برای روزهای بحران نیست؛ بلکه بخشی از مسیر حکمرانی، پیشرفت و اقتدار کشور است.
از این منظر، مسئولیت حفظ وحدت تنها برعهده اکثریت جامعه نیست؛ نخبگان سیاسی و مسئولان بیش از دیگران باید مراقب ادبیات و رفتار خود باشند. جامعه از سیاستمداران می‌آموزد که اختلاف را چگونه مدیریت کند. اگر مسئولان اختلاف نظر را به دشمنی تبدیل کنند، جامعه نیز به‌تدریج همین الگو را بازتولید خواهد کرد.


با وجود همه این تأکیدها، متأسفانه همچنان شاهد هستیم که اقلیتی پرسر و صدا و پرحاشیه با برخی اظهارات و اقدامات خود بر طبل اختلاف و تفرقه می‌کوبند و به ایجاد دودستگی و التهاب در جامعه دامن می‌زنند. این درحالی است که در شرایط کنونی، بیش از هر چیز به آرامش، عقلانیت و همدلی نیاز داریم و نباید اجازه دهیم هیاهوی یک اقلیت، فضای سیاسی و اجتماعی کشور را تحت تأثیر قرار دهد.