نرگس حسینی‌نیا در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به رواج عادت غذا خوردن در مقابل تلویزیون در سال‌های اخیر، توضیح داد: این رفتار را نمی‌توان صرفاً یک عادت غذایی ساده به حساب آورد؛ بلکه باید به‌عنوان نشانه‌ای از تغییرات عمیق در سبک زندگی خانواده‌ها نگریسته شود. در دنیای شلوغ و پرمشغله امروز، زمان کمتری برای تجمع اعضای خانواده کنار هم وجود دارد و تلویزیون به بخشی جدایی‌ناپذیر از زمان‌های استراحت و فراغت روزانه تبدیل شده که در نتیجه، زمان غذا خوردن به‌گونه‌ای با تماشای برنامه‌ها ترکیب می‌شود.

وی در ادامه بیان کرد: تلویزیون به دلیل اینکه یک محرک جذاب و دائم است، توجه افراد را به خود جلب می‌کند و به همین دلیل، افراد بر این باورند که تماشای تلویزیون، تجربه صرف غذا را دلپذیرتر و راحت‌تر می‌سازد.

این روانشناس هشدار داد: مشکل زمانی جدی می‌شود که این رفتار به یک الگوی ثابت تبدیل می‌گردد؛ به این معنا که تمام اعضای خانواده به صورت معمول، صرف غذا را با روشن بودن تلویزیون انجام می‌دهند.

آیا تلویزیون به‌عنوان پناهگاهی برای فرار از تنش‌های خانوادگی عمل می‌کند؟

حسینی‌نیا افزود: روشن بودن تلویزیون در حین صرف غذا می‌تواند به‌گونه‌ای به‌عنوان یک «مکانیسم فرار» از تعارضات نهانی خانوادگی عمل کند. هرچند نمی‌توان این موضوع را به تمامی خانواده‌ها تعمیم داد؛ اما در خانواده‌هایی که برقراری گفت‌وگو دشوار است یا با تعارضات حل‌نشده‌ای مواجه هستند، تلویزیون می‌تواند به یک نوع راه‌حل یا مکانیسم تبدیل شود.

این روانشناس ادامه داد: زمانی که اعضای خانواده عمداً از برقراری ارتباط با یکدیگر پرهیز می‌کنند، فرصت‌های حل مسائل و ترمیم روابط کمتر می‌شود. بنابراین برای تشخیص اینکه آیا تلویزیون فقط یک عادت است یا یک نوع مکانیسم فرار، باید الگوی کلی ارتباطات خانواده را مورد بررسی قرار داد، نه تنها به روشن بودن تلویزیون توجه کرد.

آسیب‌های نهان تماشای تلویزیون در زمان وعده‌های غذایی

وی در پاسخ به این سوال که انتقال تمرکز اعضای خانواده از یکدیگر به صفحه‌نمایش چه آسیب‌های عاطفی بلندمدتی به همراه دارد، تاکید کرد: اگر تماشای تلویزیون به‌طور مداوم جایگزین تعاملات میان‌فردی شود، جدی‌ترین آسیب از دست دادن فرصت‌های طلایی برای ارتباطات روزمره خواهد بود. روابط خانوادگی فقط در گفت‌وگوهای جدی شکل نمی‌گیرد؛ بخش قابل‌توجهی از صمیمت در این تعاملات ساده روزمره مانند گفت‌وگو در مورد وقایع روز، شوخی کردن و درک حالات یکدیگر نهفته است.

حسینی‌نیا افزود: وقتی توجه اعضای خانواده مدام معطوف به تلویزیون باشد، این تبادلات ظریف و کوچک کم‌رنگ می‌شوند و در نهایت ممکن است اعضای خانواده در حالی که فیزیکی در کنار هم حاضرند، از نظر ارتباطی در دسترس یکدیگر نباشند.

کاهش پیوند عاطفی زوجین در سایه تلویزیون

این روانشناس با تشریح اینکه تماشای تلویزیون در هنگام صرف غذا چگونه می‌تواند صمیمیت کلامی و پیوند عاطفی میان همسران را تحت تأثیر قرار دهد، بیان کرد: صمیمیت در رابطه زناشویی به‌طور قابل توجهی از تعاملات کوچک و روزمره ناشی می‌شود. وعده‌های غذایی یکی از بهترین زمان‌ها برای آگاهی از حال یکدیگر و تجربه حضور همسر به شمار می‌آید. هنگامی که این لحظات به‌طور مداوم با تماشای تلویزیون جایگزین شود، کیفیت تعاملات کاهش می‌یابد و به‌خصوص اگر زوج‌ها فرصت دیگری برای گفت‌وگو در طول روز نداشته باشند، به تدریج فاصله عاطفی بیشتری را تجربه خواهند کرد. به همین خاطر، بهتر است برای ایجاد فرصت‌های تعاملی فعالانه تلاش کنیم.

انتهای پیام