به نقل از ایسنا، باکتریهایی که در ذرات گرد و غبار موجود در کلاسها وجود دارند، میتوانند سلامت ریوی کودکان حاضر در آن محیطها را به مخاطره اندازند.
طبق گزارش یورکالرت، تحقیقات جدیدی که در کنگره انجمن تنفسی اروپا در بارسلونای اسپانیا ارائه شد، نشان میدهد که باکتریهای متداولی که در گرد و غبار کلاسهای درس یافت میشوند، با کاهش کارایی ریه در کودکان پیوند دارند.
این تحقیق که تحت هدایت دکتر «سوتریک بانرجی» (Soutrik Banerjee) از گروه علوم محیطی و پیشگیری «دانشگاه فرارا» (University of Ferrara) در ایتالیا و با همکاری شرکت فناوری «آلتین» (Alten) در فرانسه انجام گرفته، ممکن است به ما بینشی درباره چگونگی اطمینان از اینکه مدارس محلهای مناسبی برای سلامتی کودکان و ریههای در حال توسعه آنان هستند، بیفزاید.
بانرجی اشاره کرد: ما میدانیم که کیفیت هوا در مدارس تحت تأثیر عوامل متعددی از جمله آلایندهها، رطوبت، سیستم تهویه، دما، وجود رطوبت و عوامل زیستی مانند قارچها و باکتریها قرار دارد. با این حال، اطلاعات بسیار محدودی در مورد ارتباط بین انواع باکتریهایی که در گرد و غبار کلاسهای درس وجود دارند و عملکرد ریه کودکان وجود دارد. ما بهویژه به دو گروه باکتریایی شامل «استرپتومایسس» (Streptomyces) و «مایکوباکتریوم» (Mycobacterium) که در محیطهای خاک، گرد و غبار و آب بهوفور یافت میشوند، توجه داشتهایم. هدف ما بررسی این بود که آیا افزایش تماس با این باکتریها در کلاسهای درس با سلامت ریه کودکان در سراسر قاره اروپا مرتبط است یا خیر.
گروه تحقیقاتی از دادههای پروژه «SINPHONIE» که شامل ۲۲ کشور اروپایی و نزدیک به ۳۰۰ کلاس درس میشود، برای اندازهگیری میزان باکتریهای استرپتومایسس و مایکوباکتریوم در گرد و غبار کلاسها استفاده کردند.
این پژوهشگران نیز عملکرد ریوی کودکان در هر کلاس را با استفاده از آزمایش تنفس استانداردی به نام «اسپیرومتری» (spirometry) مورد بررسی قرار دادند. در این آزمایش، کودک نفس عمیقی میکشد و سپس با حداکثر شدت ممکن هوا را به بیرون از یک دستگاه اندازهگیری میدمد. این ابزار، مقدار هوایی را که ریهها قادر به نگهداری آن هستند و سرعت خروج آن حجم هوایی را محاسبه میکند. کاهش عملکرد ریه زمانی رخ میدهد که ریهها نتوانند به اندازه طبیعی هوا را نگهدارند یا هوا به راحتی وارد و خارج نشود. این وضعیت، میتواند منجر به کاهش اکسیژنگیری بدن و محدودیت در تصفیه کربن دیاکسید شود که نتیجهاش میتواند خستگی و تنگی نفس باشد.
پژوهشگران به تنظیم دادهها بر اساس سن، جنسیت، شاخص توده بدنی، تأثیر دخانیات غیرفعال، حساسیت به آلرژنهای حیوانات خانگی، ویژگیهای اجتماعی-اقتصادی، سن ساخت مدرسه و سطح آلودگی هوای محلی پرداختند و به دو نتیجه کلیدی دست یافتند.
۱. کودکانی که در کلاسهایی با سطوح بالاتری از استرپتومایسس حضور داشتند، ۰.۰۸ لیتر FVC کمتری داشتند. FVC معیاری است که نشاندهنده حداکثر مقداری است که کودک پس از یک نفس عمیق میتواند خارج کند.
۲. کودکانی که در کلاسهای آموزشی با سطوح زیاد مایکوباکتریوم بودند، ۰.۰۶ لیتر FEV₁ و ۰.۱۳ لیتر PEF کمتری داشتند. FEV₁ نشاندهنده میزان هوایی است که کودک میتواند در ثانیه نخست خارج کند و PEF حداکثر سرعت هوایی را نمایان میسازد که کودک میتواند در سریعترین زمان ممکن به بیرون براند.
بانرجی افزود: هرچند کاهشهایی که مشاهده کردیم بهطور متوسط برای هر کودک محسوس بود، ولی این یافتهها از نظر آماری قابل توجه هستند و میتوانند برای جامعه گستردهتری اهمیت داشته باشند. کودکان بهطور روزانه به مدت طولانی در محیطهای داخلی مدارس قرار دارند و کاهش خفیف تا متوسط عملکرد ریه ممکن است بهعنوان نشانهای از بروز بیماریهای ریوی قابل پیشگیری در سنین بزرگسالی تلقی شود.
بانرجی بر این باور است که باکتریهای موجود در گرد و غبار ممکن است باعث تحریک مجاری هوایی یا فعالسازی مسیرهای ایمنی و التهابی شوند. او همچنین معتقد است که این باکتریها ممکن است نشاندهنده شرایطی کلیتری در کلاسها باشند مانند رطوبت، سیستم تهویه، شیوههای نظافتی یا ورود گرد و غبار از فضای بیرون به داخل ساختمان. وی اضافه کرد: این باکتریها ممکن است اثرات بیولوژیکی مستقیم داشته باشند یا نمایانگر عوامل محیطی داخلی دیگری باشند که بر عملکرد ریه تأثیرگذارند.
پایان پیام
نظرات کاربران