بر اساس گزارش ''ورزش سه''، لقب پروفسور به شخصیتی اطلاق می‌شود که در ایران تنها به عنوان مربی موفق یاد نمی‌شود. او با موفقیت و دستاوردهایش عجین شده است؛ نامش خاطرات شیرین هواداران تیم ملی را در جام جهانی ۲۰۰۶ زنده می‌کند و همچنین یادآور احیا و موفقیت دوباره پرسپولیس پس از یک دهه ناکامی است. به نظر می‌رسد که فوتبال ایران به نوعی مدیون این هموطن اهل کرواسی است. او برای اولین بار در ۴۷ سالگی به عنوان دستیار بلاژوییچ پا به ایران گذاشت و اکنون در ۷۲ سالگی با عشق و احترام به این سرزمین صحبت می‌کند و مردم نیز او را با افتخار به یاد می‌آورند. گفت‌وگوی مفصلی با کسی داریم که شایسته احترام است، گفت‌وگویی که در انتهای آن دوباره به این نکته پی می‌بریم که نمی‌توان به «برانکو ایوانکوویچ» بی‌محلی کرد:

*بهترین روز زندگی‌ام روزی بود که برای قهرمانی با استقلال خوزستان ناکام ماندیم
*هر روز به بازیکنان می‌گفتم که پرسپولیس بزرگ است و شما نباید عادی باشید
*ما میراث مهمی برای یحیی، اوسمار و سایر مربیان به یادگار گذاشته و به آن افتخار می‌کنیم
*مهم‌ترین دستاورد من در فوتبال ایران صعود به جام جهانی ۲۰۰۶ بود
*چشم به راه بازگشت به ایران هستم تا به هواداران پرسپولیس سلام کنم
*به کررات گفته‌ام که ایران وطن دوم من است و عشق عمیقی به این سرزمین دارم
*فوتبال ایران در مسیر پیشرفت است و جوانان بااستعدادی دارد
*به شاگردان خود افتخار می‌کنم که حالا مربیان بزرگی شده‌اند
*اگر فرصتی برای دوباره انتخاب داشته باشم، باز هم ایران و پرسپولیس را برمی‌گزینم
*زخمی شدن بخشی از فوتبال است و هواداران پرسپولیس به خوبی آن را درک می‌کنند

برانکو، ۲۵ سال پیش به عنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمدی. تفاوت ۴۷ سالگی با ۷۲ سالگی چیست؟ اگر امکان بازگشت به گذشته را داشتی، باز هم همین مسیر را پیش می‌گرفتی؟
(می‌خندد) اولین تفاوت این است که من پیرتر شده‌ام و همچنین حالا به عنوان یک مربی بهتر عمل می‌کنم. بله، واقعاً به تجربیاتم در ایران افتخار می‌کنم و این مورد خوشحالی من بوده که توانسته‌ام با نتایج و نمایش‌های فوتبالی‌ام، مردم ایران را شاد کنم و به جام جهانی صعود کنیم. بی‌تردید همین مسیر را یک بار دیگر انتخاب کرده و دوباره مربی ایران می‌شوم.

تو در ایران جام‌های زیادی کسب کردی، همراه تیم ملی به جام جهانی رفتی و با پرسپولیس به فینال آسیا رسیدی. اگر مجبور شوی یکی از آنها را به عنوان بهترین دستاورد خود نگهداری کنی، کدام یک را انتخاب می‌کنی؟
این پرسش پیچیده‌ای است. هر دو موفقیت و تمام روزهایی که در ایران گذراندم برای من بسیار خاص بود. خوشی‌های زیادی را با مردمی که تیم ملی را تشویق می‌کردند و هواداران پرسپولیس داشتیم و اینها برای من به یاد ماندنی‌ترین لحظات زندگی‌ام بودند، اما اگر ناگزیر به انتخاب باشم، شاید صعود به جام جهانی واقعا شگفت‌انگیز بود زیرا تمامی مردم ایران خوشحال شده و جشن رفتن به جام جهانی آلمان را برپا کردند. از سویی دیگر، صعود به فینال لیگ قهرمانان آسیا نیز جذابیت خاص خود را داشت، به ویژه که شرایط ما دشوار بود و واقعاً فیفا با بستن پنجره نقل و انتقالات فشار زیادی به ما آورده بود. در آن زمان با بازیکنان جوانی از آکادمی باشگاه به فینال رسیدیم و این موضوع شیرینی صعود ما را دوچندان کرد.

بسیاری از بازیکنانی که در جام جهانی ۲۰۰۶ تحت تربیت شما بودند، اکنون مربیانی موفق هستند. آیا کار آنها را دنبال می‌کنی؟
بله، واقعا خوشحالم که شاگردان سابقم اکنون مربیان موفقی هستند. زیرا آنها در دوران بازیگری تجربه‌های ارزشمندی کسب کردند و می‌توانند مربیان خوبی هم به شمار آیند. این یک راه عالی برای ادامه کار در ورزش است؛ بعد از دوران بازی به مربیگری بپردازید. احساس افتخار می‌کنم و به همه آنها موفقیت آرزو دارم.

با گذشت سال‌ها از زمانی که در ایران بودی، هنوز مردم با عشق و احترام از تو یاد می‌کنند. فکر می‌کنی این ارتباط عمیق بین تو و مردم ایران چگونه شکل گرفته است؟
من حقیقتاً ارتباط بسیار خوبی با مردم ایران دارم، زیرا برای آنها، فرهنگ و سنت‌هایشان احترام ویژه‌ای قائلم. بارها و بارها گفته‌ام که ایران وطن دوم من است. عاشق این کشورم و هر بار که دوستانم به ایران سفر می‌کنند، شگفت‌زده می‌شوند و خوشحالند که آنجا را دیده‌اند. من خوشبخت هستم که بخشی از زندگی‌ام را در ایران گذراندم و عشق من به ایران و مردمش از صمیم قلب است.

آیا زمانی که به ایران بازگشتی، فکر می‌کردی که بتوانی چنین تغییرات مثبتی در پرسپولیس ایجاد کنی و فرهنگ پیروزی را در این تیم تقویت کنی؟
بله، قبل از آمدنم به ایران تمام جزئیات درباره پرسپولیس را می‌دانستم. این باشگاه بزرگ‌ترین تیم در آسیا است و میلیون‌ها هوادار دارد که هر مربی باید از کار کردن با آن افتخار کند. با انرژی تمام و به صورت کاملاً جدی به ایران آمدم و احترام عمیقی برای آقای طاهری، مدیر عامل آن زمان پرسپولیس داشتم و می‌خواستیم با هم کارهای عظیمی انجام دهیم. در دوران من و پس از آن، پرسپولیس در ۹ سال، ۷ کیفیت قهرمانی کسب کرد که این برای من بسیار رضایت‌بخش بود. با رفتنم از تیم جدایی پیدا کردم، اما همچنان نتایج پرسپولیس برای من مهم بود و آن را دنبال می‌کردم، و بله، تأثیر عمیق ما بر این تیم را شاهد بودم. با نگاه به گذشته از اینکه تصمیم گرفتم بخشی از پرسپولیس باشم و به ایران بیایم بسیار خوشحالم. چه افتخاری از این بالاتر که من شانس این را داشتم که بخشی از شادی جمعیت عظیمی از هواداران پرسپولیس باشم؟ مردمی که از صمیم قلب به آن‌ها علاقه‌مندم و اکنون با نتایج ما لبخند بر لب دارند؛ این برای من و همکارانم افتخار بزرگی بود. این شاید از زیباترین لحظات ورزشی عمرم به حساب می‌آید.

در فصل اولی که تیم را کاملاً خودت ساختی، در رقابت همانند قهرمانی با استقلال خوزستان به دلیل تفاضل گل ناکام ماندی. از آن روز و آن شرایط در استادیوم بگو.
این روز خاصی بود، ما قهرمانی را واگذار کردیم. پیش از آن در بازی با نفت تهران شکست خورده بودیم و صدر جدول را از دست داده بودیم، اما آنچه واقعاً اهمیت داشت، فضایی بود که در استادیوم به وجود آمد. هواداران پرسپولیس دارای درک فوتبالی بالایی بودند و به خوبی می‌دانستند که باخت‌ها و ناکامی‌ها بخشی از فوتبال است. ما قهرمانی را به دلیل تفاضل گل کمتر به استقلال خوزستان واگذار کردیم، اما شاید بهترین لحظه عمر من همان روز رقم خورد. در شرایط سخت و در واقع وقتی که جام از دستان‌مان رفته بود، تمام تماشاگران ایستاده ما را تشویق کردند. آنها به‌طور شگفت‌انگیزی از تیم، از بازیکنان و از همه ما حمایت کردند و این لحظه برای من و اعضای کادرفنی غیرقابل توصیف بود.

پس از آن بود که جام‌ها یکی پس از دیگری به دست آمدند: لیگ، جام حذفی و صعود به فینال لیگ قهرمانان آسیا. بین جام‌هایی که در پرسپولیس کسب کردی، کدام یک از همه ارزش بیشتری برای تو دارد؟
اولین جام. چرا که به وضوح بر صدر جدول تسلط داشتیم و یادم می‌آید که تعطیلات نوروز بود و نتایج ما شگفت‌انگیز بود. ما با نمایش هجومی و زیبا بازی می‌کردیم و چه نتایج عالیی کسب می‌کردیم، چیزی که هر مربی آرزوی آن را دارد و ما به آن رسیدیم. پیروزی ۴ بر ۲ مقابل استقلال در همان فصل برای ما به شدت ویژه بود تا فصل را با موفقیت تمام شده‌ای به پایان برسانیم. به طور خلاصه، در آن فصل ما همه از کار کردن لذت می‌بردیم.

اما بعد از ترک تو از ایران، قهرمانی‌ها کماکان ادامه داشت، به نظر می‌رسد که ساختار مناسبی در این تیم شکل گرفته بود.
بله، یکی از بهترین دستاوردهای ما این بود که بازیکنان به لحاظ روانی عقیده پیدا کردند که در یک تیم بسیار بزرگ با ویژگی‌های قهرمانانه هستند. هر روز به آنها می‌گفتم که پرسپولیس بزرگ‌ترین باشگاه آسیا است، به آنها می‌گفتم اینجا نباید عادی باشید، بایستی برای کسب جام‌های متعدد بجنگید چرا که در یک باشگاه معمولی نیستید و باید به بزرگی اسم پرسپولیس عمل کنید. در اینجا هر سال هدفی جز قهرمانی وجود ندارد و هر نتیجه‌ای کمتر از آن به عنوان شکست تلقی می‌شود؛ باید برای قهرمانی در لیگ، جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا جنگید و در تمام زمینه‌ها باید مدعی باشید. اینها مواردی بود که همه باید آن را باور می‌کردند و البته برخی نیز از نظر ذهنی آماده نبودند و راه‌حل‌های خودمان را داشتیم. پس از آن نیز همین ذهنیت را در تیم یحیی و حتی در تیم اوسمار دیدم. به هر حال این شاید میراثی است که از ما باقی مانده و به آن افتخار می‌کنم. البته اینکه یک تیم همیشه قهرمان باشد واقعاً غیرممکن است، اما آنچه اهمیت دارد حفظ رقابت و باور بزرگی پرسپولیس است. این نوع نگرش بر همگان تأثیر می‌گذارد و بسیار قابل تحسین است.

نظرت به عنوان یک مربی با تجربه که در کشورهای مختلف فعالیت کرده‌ای، اکنون درباره وضعیت فوتبال ایران چیست؟
من فوتبال ایران را در مسیر پیشرفت می‌بینم. بازیکنان جوان مستعدی وارد میدان شده‌اند و مطمئن هستم که به زودی قادر خواهند بود تیم ملی را به موفقیت‌های بزرگ هدایت کنند. آنها نیاز به حمایت دارند و به عقیده‌ام، آینده درخشانی برای فوتبال ایران در پیش است چرا که سرزمین پر از استعدادهای طبیعی است.

در سال‌های اخیر، هرگاه شایعه‌ای درباره تغییرات روی نیمکت پرسپولیس مطرح شده، نام برانکو نیز مطرح گردیده و با استقبال هواداران مواجه شده است. آیا به برگشت به ایران فکر کرده‌ای؟ حتی برای یک خداحافظی ویژه.
قطعاً. من حتماً می‌خواهم یکی از بازی‌های پرسپولیس را انتخاب کرده و برای تماشای آن به ایران بروم. می‌خواهم برای هواداران دست تکان بدهم و یک خداحافظی با آنها داشته باشم. این چیزی است که دلم می‌خواهد در آینده نزدیک انجام شود. اکنون از شما می‌خواهم سلام گرم من را به همه مردم ایران برسانید و به آنها بگویید که برانکو چقدر دوستشان دارد.

فاطمه ابراهیمی