دنی اولمو در مصاحبه‌اش با گاردین به بازوی راستش اشاره کرده و با شگفتی می‌گوید: «ببین؛ مو به تنم سیخ شده.» او، هافبک تیم ملی اسپانیا، در مکانی در مرکز تمرینی خوان گامپر بارسلونا نشسته و در جستجوی خاطره‌ای است که برای نخستین بار در آن آگاه شد که قهرمان جهان شده‌اند.
او به یاد می‌آورد: «یک تصویر در ذهن دارم؛ در حال در آغوش گرفتن مادر فران تورس هستم و هر دو داریم گریه می‌کنیم. به او گفتم: کاری که پسرت انجام داد... کاری که همه ما کردیم... این تاریخی است. در آن لحظه‌هاست که کم‌کم آن را حس می‌کنید. در دقایق پایانی بازی، این فکر غیرممکن به ذهن شما می‌رسد: آیا موفق شدیم؟ واقعاً...؟ در همان لحظه، احساسی غریب به شما دست می‌دهد. وقتی جام را بالای سرتان می‌برید، این احساس قوت می‌گیرد. و آنگاه وقتی خانواده‌هایتان را می‌بینید؛ وقتی واکنش برادرم، شریک زندگی‌ام و پدرم را در آن لحظه می‌بینم. من معمولاً آدمی نیستم که گریه کنم، اما...»
اما آن لحظه زمانی بود که اولمو به‌طور کامل احساس کرد: اسپانیا قهرمان جهان شده است. این اتفاق در تاریخ ۱۹ جولای و در نیوجرسی روی داد؛ واقعاً اتفاق افتاد؛ اسپانیا آرژانتین را مغلوب کرده و دیگر هیچ چیزی مانند گذشته نمی‌شد.
اولمو ادامه می‌دهد: «این لحظه شما را دگرگون می‌کند؛ زندگیتان را تغییر می‌دهد. هنوز مطمئن نیستم که خودمان هم کاملاً آن را درک کرده باشیم. هرگاه در ورزشگاه‌های دیگر مورد تشویق قرار می‌گیرید، کم‌کم به عمق آن پی می‌برید، اما زمان می‌برد که واقعاً از آن آگاه شوید. احساس می‌کنید به دنیایی دیگر پا گذاشته‌اید؛ به‌نوعی به جمعی خاص و کوچک وارد شده‌اید. زمانی که بچه بودم، قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۰ را در صدر اولویت‌ها قرار می‌دادم. [آندرس] اینیستا، ژاوی، [سرخیو] بوسکتس، ژابی آلونسو، [داوید] ویا... این‌ها اسطوره‌های من بودند. ما به گذشته دل بسته بودیم و دلمان برای آن نسل عاشقانه می‌تنگید؛ نسلی که ما را به این اندازه خوشحال کرده بود. حالا به شما گفته می‌شود: تو هم جزو آنها هستی.»
حالا زمان بازگشت به کار بود؛ نسلی که باید از موفقیت‌های نسل‌های پیشین الهام بگیرد. تنها ۲۳ روز پس از قهرمانی در آمریکا، اولمو دوباره به مکانی که حالا در آن نشسته بود، برگشته بود؛ یک جلسه تمرینی دیگر به پایان رسیده و فصل جدید اروپایی نزدیک بود آغاز شود. مربی‌اش در انتظارش بود.
هانسی فلیک چه سخنی گفت؟
اولمو می‌افزاید: «او گفت: تو قهرمان جهانی هستی، دنی. من هم جواب دادم: می‌دانم، استاد.» سپس اولمو با خنده ادامه می‌دهد: «او اضافه کرد: حالا باید همین کار را با بارسلونا هم انجام دهیم.»
از ۲۶ بازیکن تیم ملی اسپانیا، هشت نفر از بارسلونا بودند و با وجود اینکه فران تورس به پاری‌سن‌ژرمن رفته است، رودری نیز از منچسترسیتی به بارسلونا پیوسته است. اولمو بر این باور است که موفقیتی که آنها با تیم ملی کسب کرده‌اند، می‌تواند به بهبود عملکرد بارسلونا در رده باشگاهی کمک کند؛ درست همان‌طور که دستاوردهایشان در کادر باشگاه هم به پیروزی تیم ملی پایان داد.
قهرمانی در جام جهانی زندگی شما را متحول می‌کند؛ این پیروزی همچنین می‌تواند ایده و ساختار خاصی را تحکیم ببخشد. اولمو در حال تحلیل تفاوت‌های میان بارسلونا و اسپانیا، فلیک و لوئیس دلافوئنته، این موفقیت را ناشی از یک ایده، تداوم و وفاداری به آن می‌داند.
او خاطرنشان می‌کند: «ما یک سال فوق‌العاده را پشت سر گذاشته‌ایم؛ قهرمانی در لیگ، سوپرجام... جام جهانی هم آخرین مرحله از این پازل بود. وجود آن پایه بارسلونا و بازیکنان با کیفیت بالا که رقابت‌جو و جاه‌طلب هستند، به تیم ملی کمک شایانی می‌کند. تفاوتی نمی‌کند که چقدر بازی کنید؛ شما یک تیم هستید. این نسل نیز در بارسلونا یک نسل برنده‌ای محسوب می‌شود. ما در اسپانیا این را به نمایش گذاشتیم و در اروپا هم برای رسیدن به اوج تلاش می‌کنیم.»
همین موضوع آنها را به حرکت وامی‌دارد. ۱۱ سال است که بارسلونا از قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا فاصله گرفته است و در این مدت، یک نسل کامل از بازیکنان از این تیم گذر کرده‌اند. هیچ کدام از بازیکنانی که آخرین بار در ژوئن ۲۰۱۵ جام را بالای سر بردند، دیگر در این تیم نیستند؛ آن زمان، اولمو تنها ۱۷ ساله بود.
او آکادمی بارسلونا را که از سن ۹ سالگی به آن پیوسته بود، در سن ۱۶سالگی ترک کرد و به‌تنهایی راه خود را آغاز کرده بود. در آن برهه، وی تنها پنج بار به عنوان بازیکن تعویضی برای دینامو زاگرب به میدان رفت؛ شروعی جسورانه و مصمم در مسیری که در نهایت در سال ۲۰۲۴، پس از تجربه‌ای در لایپزیش، او را دوباره به بارسلونا بازگرداند.
در نخستین فصل پس از بازگشت، اولمو کمک کرد بارسلونا به سه‌گانه داخلی دست یابد. سال گذشته نیز آنها دوباره قهرمان شدند. اما در سطح اروپا، بارسلونا در مرحله نیمه‌نهایی و یک‌چهارمی نهایی، به ترتیب مقابل اینتر و اتلتیکو مادرید شکست خورد.
فصل جدید با دیداری در برابر فاینورد در ورزشگاه نوکمپ آغاز می‌شود. آنها امیدوارند این مسیر را تا ۵ ژوئن در ورزشگاه متروپولیتانو مادرید به پایان برسانند. از موفقیت‌ها و شکست‌ها درس گرفته‌اند و اولمو معتقد است که قهرمانی در جام جهانی می‌تواند آنها را در مسیر اهدافشان بیش از پیش نزدیک کند.
او بیان می‌کند: «احساس می‌کنید آن اعتمادبه‌نفس اضافی را دارید. لیگ قهرمانان با جزئیات کوچک تعیین می‌شود که در دو سال اخیر به نفع ما نبوده، اما این دو سال برای آینده‌مان تجربیاتی بودند. ما تیم جوانی بودیم.»
بودید؟
اولمو با پذیرش می‌گوید: «هنوز هم هستیم.»
بارسلونا ماه گذشته در دیداری مقابل اتلتیک بیلبائو، جوان‌ترین ترکیب اصلی تاریخ خود را با میانگین سنی ۲۳.۱۸ سال به میدان فرستاد.
این نسل، نسلی منحصر به فرد است؛ نسلی که فرصت‌هایی را در اختیار دارد که اولمو در ۱۶سالگی، زمانی که راهش را آغاز کرده بود، احساس نمی‌کرد روزی برایش مهیا شود.
این بازیکن ۲۸ ساله بیان می‌کند: «هنوز جوانم... فکر می‌کنم! اما احساسم این است که یک بازیکن با تجربه‌ام. لاماسیا بیش از همیشه پویا است. همیشه بازیکنان فوق‌العاده‌ای از این آکادمی بیرون آمده‌اند، اما پیدا کردن موقعیت برای آنها می‌تواند دشوار باشد. تیاگو [آلکانتارا] کیفیت فوق‌العاده‌ای داشت و برای بازی در بالاترین سطح به بایرن مونیخ رفت. به عقیده من، بارسلونا بهترین آکادمی جهان را دارد؛ [مارک] برنال، لامین [یامال] و اکنون ژاوی اسپارت. پدری هنوز جوان است و شش یا هفت سال است که در بالاترین سطح بازی می‌کند. حالا ما این تجربه را داریم.»
چه چیزی کم بود؟
اولمو درباره شکست در مقابل اینتر در فصل اول می‌گوید: «بازی با اینتر... پوف، هضم آن دشوار بود. ما خود را در فینال تصور می‌کردیم. سال گذشته مقابل اتلتیکو... بازی اول تأثیر زیادی بر روی ما گذاشت؛ لحظاتی بود که اجازه دادیم بازی از دستانمان برباید. ما تیم جوانی بودیم و شاید فکر کنید مشکلی وجود ندارد و هیچ چیز بدی نمی‌تواند به وقوع بپیوندد. به نظر می‌رسد آموخته‌ایم که هر جزئیات، هر دقیقه، هر استارت، هر دویدن حائز اهمیت است. فرقی نمی‌کند؛ ۹۰ دقیقه، ۱۲۰ دقیقه؛ یا باید داشته باشید یا بی‌خبرید. باید ریسک‌ها را به حداقل برسانیم.»
با این حال، بارسلونا با ریسک زندگی می‌کند و حتی آن را می‌پذیرد. در واقع، این یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های آنها با اسپانیاست.
اگرچه ایده مشترکی میان دو تیم وجود دارد و می‌توان از تجربیات و درس‌ها در هر دو طرف بهره برد، اما اولمو توضیح می‌دهد که این دو تیم دقیقاً یکسان بازی نمی‌کنند.
او همچنین تأکید می‌کند که بهتر است کلمه «ریسک» را در علامت نقل‌قول قرار دهیم؛ زیرا این سبک در نهایت موفق بوده و انتقادهایی که به سیستم دفاعی بالا و ضعف‌های دفاعی بارسلونا وارد می‌شود، گاهی اوقات ساده‌انگارانه است.
اولمو می‌گوید: «فلیک همیشه به ما اعتمادبه‌نفس می‌دهد. ما به این ایده ایمان داریم و به اجرای آن ادامه خواهیم داد، زیرا این سبک برای ما عنوان قهرمانی به ارمغان آورده و نشان داده است که می‌توانیم در لیگ قهرمانان به رقابت بپردازیم. در تیم ملی، خط دفاعی‌امان را به این شدت بالا نمی‌بریم؛ این صحیح است. دلافوئنته از ما پرس و شدت بالایی می‌خواهد، اما درست است که وقتی مجبور به تحمل می‌شویم، می‌توانیم باز هم در بلوکی میانی یا متوسط رو به پایین بازی کنیم. در اینجا ما همیشه سعی می‌کنیم بدون توپ یک قدم جلوتر باشیم و به دنبال انتقالات سریع بگردیم. هر دو مربی از نزدیک با بازیکنان کار می‌کنند و اگر به چیزی نیاز داشته باشید، درهای اتاقشان به روی شما باز است. هر دو آنها انگیزه‌دهنده هستند؛ شاید لوئیس کمی بیشتر. هانسی ممکن است جدی‌تر به نظر برسد، اما گاهی خودش را رها کرده و شوخی می‌کند. ایده‌هایشان هم آغاز هماهنگی دارند: فوتبال تهاجمی و مالک بر توپ.»
اولمو درباره درس‌هایی که از شکست مقابل اینتر در نیمه‌نهایی گرفته‌اند، جایی که بارسلونا شش گل زد اما به فینال نرسید، می‌گوید: «هر سال جزئیات، تغییرات و سازگاری‌های خاص خودش را دارد. ما سخت تلاش می‌کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که حریفان نمی‌توانند به ما آسیب برسانند. می‌خواهیم به جلو برویم، اما اگر یک بازیکن در بستن فضا دیر برسد، باید بتوانیم آرامش خود را حفظ کنیم. نمی‌توانیم خود را در معرض خطر قرار دهیم تنها به این دلیل که یک بازیکن به موقع به منطقه مورد نظر نمی‌رسد. فکر می‌کنم حالا این تجربه را داریم.»
اینک، آنها رودری را در اختیار دارند؛ بازیکنی که شاید بیش از هر کس دیگری نماد کنترل و درک درست بازی باشد؛ بازیکنی که بدون این که در بارسلونا حضور داشته باشد، اکنون پیراهن این تیم را به تن دارد.
بارسلونا علاوه بر از دست دادن روبرت لواندوفسکی و فران تورس، نتوانست خولیان آلوارس را نیز به خدمت بگیرد، اما اولمو تأکید می‌کند که این مسئله غیرقابل حل نیست.
او می‌گوید: «در تاریخ هیچ‌کس مشابه روبرت نبوده است. اما ما با رافینیا در پست شماره ۹ بازی می‌کنیم. گابریل ژسوس آمده است. حمزه [عبدالکریم] هم عملکرد خوبی داشته است. مربی همچنین این گزینه را دارد که من یا فرمین [لوپس] را در آن موقعیت قرار دهد؛ پستی که من در آن احساس راحتی می‌کنم. بنابراین او گزینه‌های راه‌حل‌های مختلفی دارد.»
اولمو ادامه می‌دهد: «باشگاه در انجام امور کار فوق‌العاده‌ای انجام داده است. رودری، گابریل ژسوس، کریم [آدیمی] و [آنتونی] گوردون چیزهای زیادی به ما اضافه می‌کنند. آنتونی و کریم سریع هستند و این موضوع به ایده ما در حمله کمک می‌کند، اما اصلی‌ترین مسئله مربوط به زمان‌هایی است که توپ در اختیار نداریم؛ چیزی که برای مربی بسیار اهمیت دارد: پرس کردن و دفاع به عنوان یک تیم. و رودری بازیکنی است که شباهت بسیاری با بوسکتس دارد.»
آیا اولمو در تابستان تلاش کرد تا رودری را برای پیوستن به بارسلونا متقاعد کند؟
اولمو با لبخندی پاسخ می‌دهد: «همه چیز خیلی سریع پیش رفت. این‌طور نبود که بخواهیم در جاهای مختلف درباره خرید بازیکنان صحبت کنیم، اما وقتی شایعات آغاز شد، شاید یک پیام کوچک یا چیزی از این دست برایش فرستادیم. او تصمیمش را گرفت و ما بسیار خوشحالیم. او به خوبی با سبک بازی، سیستم و ایده ما هماهنگ است؛ سبکی که به تیم ملی نیز وابسته است. رودری یک بازیکن موقعیت‌محور است، تعادل ایجاد می‌کند و این به من آزادی بیشتری می‌دهد تا فضاها را بهتر شناسایی کنم و در آنها حرکت کنم. او ساختار تیم را حفظ می‌کند. ما می‌دانیم که سیستم ما گاهی «ریسک» دارد، اما تجربه و دانش لازم را داریم تا تشخیص دهیم چه زمانی باید جلو برویم و چه زمانی نباید این کار را انجام دهیم؛ چه زمانی باید از ناحیه خود دفاع کنیم. رودری این ویژگی را به ما نیز می‌دهد.»
زمانی که بارسلونا در سال ۲۰۲۵ قهرمان لیگ شد، چهار بازیکن این تیم برای جشن قهرمانی، دوچرخه‌های شهری برداشتند و در امتداد خیابان دیاگونال رکاب زدند.
این چند روز نخست از فران تورس آغاز شد. آنها به بیمارستان رفتند تا او را ملاقات کنند؛ مکانی که تورس پس از ابتلا به آپاندیسیت در حال بهبودی بود. اگرچه اولمو متذکر می‌شود که دوچرخه ساده‌ترین روش برای رسیدن به آنجا بود، اما از همان لحظه، این اقدام آغاز شد.
آنها در نیویورک نیز دوباره بر دوچرخه سوار شدند. اولمو، تورس و اریک گارسیا در حالی که صدای آژیرها در اطرافشان می‌پیچید، دور شدند؛ حادثه‌ای که در اوایل روزهای نزدیک به مهم‌ترین بازی زندگی‌شان، کمی پر ریسک به نظر می‌رسید.
اولمو با خنده می‌گوید: «ما قرار بود تصاویر را بعد از بازی منتشر کنیم، اما بسیار مراقب بودیم و همه چیز به خوبی پیش رفت.»
این سنت ادامه یافت و یک جام دیگر را هم بالای سر بردند؛ حالا تنها یک جام دیگر باقی مانده است.
از بارسلونا تا نیویورک.
و مادرید؟
اولمو لبخند می‌زند. شاید این بار با ماسک و کلاه ایمنی به شهر برود، به گونه‌ای که کسی او را نشناسد.
او می‌گوید: «شاید مجبور شویم برای اطمینان، اپلیکیشن را دانلود کنیم.»
همچنین بخوانید: جنجال بزرگ رودری در اسپانیا؛ اگر وینیسیوس این کار را می‌کرد، دنیا را پر از خبر می‌کردند!
نظرات کاربران