اگر اوضاع به گونهای دیگر پیش میرفت، مائوریسیو پوچتینو به احتمال زیاد تابستان امسال به تاتنهام، تیمی که همیشه به آن عشق میورزد، بازمیگشت. باشگاه با او ارتباط برقرار کرده بود و این مسئله احساسات عمیق او را تحت تأثیر قرار داده بود. هیچ چیز نمیتوانست او را از بازگشت منصرف کند، حتی احتمال سقوط تاتنهام به چمپیونشیپ.
واقعاً مائوریسیو؟ پس از تجربه درخشانش در جام جهانی به عنوان سرمربی تیم ملی آمریکا و همچنین هدایت باشگاههایی نظیر چلسی و پاریسنژرمن، او آماده بود که فصل جدید را در لیگ دسته دوم فوتبال انگلیس آغاز کند؟
پوچتینو اظهار میکند: «بله، مسلماً. تاتنهام... تنها باشگاهی است که همیشه آمادهام به آن کمک کنم؛ مهم نیست در کدام دسته از فوتبال قرار داشته باشد.»
فوتبال به زمان مناسب وابسته است و پوچتینو حالا در حال تأمل بر این است که چرا بازگشتش به تاتنهام محقق نشد. این مسئله، به همراه اشتیاق او برای بررسی گزینههای بهتر، بخشی از ویژگیهای دوران مربیگریاش به شمار میآید. او هرگز از کاوش در فرصتهای جدید واهمهای نداشته است.
پس از اخراج توماس فرانک در فوریه، برنامه باشگاه تاتنهام این بود که فصل را با ایگور تودور به عنوان سرمربی موقت به پایان برساند و سپس گزینههای متنوعتری را بررسی کند. آنها به خوبی از این نکته آگاه بودند که اگر بخواهند پوچتینو را به تیم خود بکشند، باید منتظر او بمانند، چرا که قراردادش با تیم ملی آمریکا تا پایان جام جهانی معتبر بود. او به هیچوجه نمیتوانست از این چالش کنارهگیری کند و خود نیز چنین چیزی نمیخواست.
اما شرایط به سرعت تغییر کرد. عملکرد تودور مطلوب نبود و زمانی که تنها هفت بازی به پایان فصل باقی مانده بود، تاتنهام تنها یک امتیاز بالای منطقه سقوط قرار داشت. به همین دلیل، مدیران باشگاه به سمت روبرتو دیزربی رفتند؛ مربیای که پس از برکناری فرانک، پیشنهاد تاتنهام را رد کرده بود. دیزربی به تازگی مارسی را ترک کرده بود و نیاز به استراحت داشت، اما این بار تاتنهام پیشنهادی بلندمدت به او ارائه کرد که نمیتوانست از آن چشمپوشی کند.
در نتیجه، پوچتینو احساس کرد درِ باشگاهی که از سال ۲۰۱۴ به مدت پنج سال و نیم هدایتش کرده و با آن ارتباط عمیقی دارد، به رویش بسته شده است.
او در این باره میگوید: «مسئله این بود که زمان هیچوقت مناسب نبود. در زمانی که من آزاد بودم، هیچ تماسی با من گرفته نشد و وقتی در حال کار بودم، با من تماس گرفتند، اما نمیتوانستم تصمیم به بازگشت بگیرم. کمی بدشانسی بود. شاید یک روز شرایط به گونهای دیگر فراهم شود و این اتفاق بیفتد. اگر آزاد بودم، حتماً برمیگشتم. اما اکنون آزادی نداشتم. مشغول آمادهسازی برای جام جهانی بودم.»
آیا واقعاً درب تاتنهام برای پوچتینو باز بود؟ این باشگاه تأکید کرده است که دیزربی پیش از آنکه مجبور شود زودتر از برنامه به کار بپردازد، گزینه شماره یک آنها برای فصل تابستان بوده است. شاید هرگز نتوانیم به این سوال جوابی پیدا کنیم. اما یک واقعیت روشن است: این گمانهزنیها و صراحت پوچتینو در ارتباط با آنها، بخشی از داستان مربیگری او به حساب میآید و جذابیت و اعتمادبهنفس خاصی به او میبخشد.
در دنیای فوتبال که محتوا به شدت کنترل میشود و مربیان به دلیل رعایت سیاستهای رسمی با محدودیتهایی مواجهاند، شنیدن حرفهای صریح و بیپرده پوچتینو حس خاصی دارد.
این مربی ۵۴ ساله از زمان آغاز کارش در اسپانیول، جایی که در سال ۲۰۰۹ به عنوان سرمربی منصوب شد، به عنوان مربیای آیندهنگر و کاریزماتیک شناخته شده و همواره گزینههای متعددی برای مربیگری داشته است. او همواره نمیداند که این گزینهها را تا چه زمانی به نزدیکی خود نگاه خواهد داشت.
آیا فدراسیون فوتبال آمریکا باید نگران باشد؟ پوچتینو به تازگی قراردادی چهار ساله جدید امضا کرده که او را تا جام جهانی ۲۰۳۰ در این سمت نگه میدارد. با این حال، شاید نگاه به موضوع از این زاویه چندان معقول نباشد. بهتر است فدراسیون بر این نکته تأکید کند که یکی از مربیان نخبه فوتبال جهان را در اختیار دارد و بپذیرد که او در آینده ممکن است فرصتهای دیگری نیز داشته باشد.
پوچتینو در دوران مربیگریاش بارها با شرایطی روبهرو شده که با اندکی تغییر، سرنوشتی متفاوت میتوانست رقم بزند. در نوامبر ۲۰۱۷، در زمانی که شایعات درباره احتمال برکناری زینالدین زیدان از رئال مادرید مطرح شد، نام پوچتینو به عنوان یکی از گزینههای جانشینی او مطرح گردید. اما سرمربی فرانسوی در سمتش ماند و همان فصل هم لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد.
دو روز پیش از فینال مقابل لیورپول، پوچتینو قراردادی بلندمدت جدید با تاتنهام امضا کرد. فقط پنج روز بعد از آن، زیدان به شکل شوکهکنندهای از سمت خود کنارهگیری کرد. این نخستین و آخرین بار نبود که نام پوچتینو در ارتباط با رئال مادرید مطرح میشد.
نام او در مقاطع مختلفی مرتبط با منچستریونایتد نیز مورد توجه قرار گرفت. این باشگاه در سال ۲۰۱۶ که لوئی فانخال را برکنار کرد، پوچتینو را به عنوان یکی از گزینهها مدنظر داشت. همچنین در سال ۲۰۱۸، پس از برکناری ژوزه مورینیو و انتخاب اولهگنار سولشائر به عنوان سرمربی موقت، نام پوچتینو به عنوان گزینهای مطرح شد. سولشائر در نهایت توانست جایگاه خود را تثبیت کند. همچنین پیش از انتخاب اریک تنهاخ در سال ۲۰۲۲، بار دیگر نام پوچتینو به چشم آمد.
پس از آن، نوبت به تیم ملی انگلیس رسید. زمانی که اتحادیه فوتبال انگلیس به دنبال جانشینی برای سر گرت ساوتگیت در پس از یورو ۲۰۲۴ بود، پوچتینو نیز به عنوان یکی از گزینههای مطرح شناخته میشد. به گفته پوچتینو، او در آگوست همان سال به تیم ملی آمریکا متعهد شده بود؛ یعنی قبل از شروع جستوجوی جدی اتحادیه فوتبال انگلیس برای یافتن سرمربی جدید. در نهایت، انگلیس توماس توخل را انتخاب کرد.
آیا پوچتینو روزی به هدایت انگلیس خواهد رسید؟ او آگاه است که ملیت آرژانتینیاش ممکن است باعث ایجاد مسئله شود؛ به دلیل جنگ فالکلند و همچنین رقابتهای تاریخی دو کشور در زمین فوتبال. دیدار این دو تیم در نیمهنهایی جام جهانی در ماه جولای نیز با تنشهای زیادی همراه بود و آرژانتین موفق به پیروزی ۲-۱ شد. با این حال، پوچتینو این موضوع را غیرقابل حل نمیداند.
او درباره احتمال هدایت انگلیس میگوید: «شاید، بله. اگر درباره چند سال آینده صحبت کنیم، ممکن است... اگر پیشنهادی دریافت کنم. چیزی که نمیخواهم این است که عنوان کنم: «مائوریسیو به هدایت انگلیس فکر میکند.» این طرح طوری به نظر میرسد که من در حال حاضر در حال برنامهریزی برای آن هستم. نه، در حال حاضر اینطور نیست. اگر در آینده آزاد باشم... احترام من به این موضوع از اینجا میآید که فوتبال، فوتبال است. من اولین کسی هستم که احساسات مردم آرژانتین را درک میکنم، اما در نهایت، این فقط فوتبال است. نیمهنهایی جام جهانی تنها یک مسابقه فوتبال بود، هرچند مردم میخواستند آن را به موضوعات دیگری گره بزنند. درست است که این مسئله میتواند جنجالی باشد؛ زیرا یک فرد آرژانتینی شاید روزی بخواهد از انگلستان دفاع کند و ما درگیر یک جنگ هم بودهایم...
پوچتینو هنوز هم خانه خانوادهاش را در شمال لندن حفظ کرده و ارتباط عاطفی عمیقی با این شهر و کشور دارد.
او خاطرنشان میکند: «ما آرژانتینیها و انگلیسیها از نظر عاطفی و عشق و اشتیاقی که نسبت به فوتبال داریم، بسیار شبیه به هم هستیم. من هم به زیباییهای روستاهای اینجا علاقهمندم. فکر میکنم شما برای تمام مسائلی که من نیز در کشور خودم با آن بزرگ شدم، احترام قائل هستید. در آرژانتین، در شهر مورفی زندگی میکردم که اطرافش پر از ساکنان ایرلندی و بریتانیایی بود. و همه آن باشگاهها... راسینگ کلاب، ریورپلاته، نیولز اولد بویز. نامهایشان انگلیسی است، درست است؟ حالا من اینجایم و در حال انجام کاری هستم که عاشقش هستم، یعنی فوتبال؛ پس چرا نمیتوانم برای انگلیس کار کنم؟ چرا باید اینطور باشد؟ این دیوانگی است. من واقعاً به مسائل دیپلماتیک باور دارم؛ اینکه باید با یکدیگر صحبت کنیم و بهترین راهحلها را پیدا کنیم.»
پوچتینو به دلایل متعددی قراردادش را با تیم ملی آمریکا تمدید کرد که یکی از آنها اعتمادی بود که فدراسیون به او نشان داده بود. آنها پیش از آغاز جام جهانی، قراردادی چهار ساله به او پیشنهاد کردند؛ موضوعی که پوچتینو به شدت از آن قدردانی میکند. او قرارداد را در اوت امضا کرد.
این چالش او را هیجانزده میکند؛ اینکه چگونه دیدگاه مردم نسبت به فوتبال در آمریکا را متحول کند و به ساخت چیزی جدید بپردازد. او همچنین با آغاز خوبی پیش رفته است.
با این حال، و در حالی که جام جهانی با شکست ۴-۱ مقابل بلژیک در مرحله یکهشتم نهایی به شکلی تاسفبار به پایان رسید، این مسابقه به واسطه جنجالی که حول فلورین بالوگان به وجود آمد، تحت تأثیر قرار گرفت؛ ماجرای محرومیتی که تداوم آن تحت فشارهای دونالد ترامپ باعث جنجالی برای فدراسیون شد.
این واقعه میتوانست به عنوان یک امتیاز مثبت باشد، اما در نهایت به یکی از چالشها تبدیل شد و تأثیر آن روی بالوگان و تیم، انگیزه بیشتری به بلژیک بخشید. با این حال، پیش از این، اوضاع برای آمریکا بسیار خوب پیش رفته بود.
پیروزی باوقار و تماشایی ۴-۱ در برابر پاراگوئه در بازی افتتاحیه، جوی مثبت ایجاد کرده بود. آمریکا سپس با پیروزی راحت مقابل استرالیا، صعودش را با یک بازی مانده تا پایان مرحله گروهی قطعی کرد. بوسنی و هرزگوین نیز در مرحله یکهشتم نهایی به راحتی از دور رقابتها کنار رفت. پوچتینو بیان میکند: «ما چیزی فوقالعاده ایجاد کردیم. هواداران فوقالعادهای داشتیم. هرگز انتظار نداشتم چنین حمایتی از فنربازان داشته باشم. بازیکنان به خوبی توانستند ذهنیت خود را تغییر دهند.»
با این حال، حال و هوای پوچتینو با وجود قرارداد طولانیتر متفاوت به نظر میرسد؛ دستکم از منظر خود او.
او توضیح میدهد: «اکنون شرایط متفاوت است. وقتی در آگوست ۲۰۲۴ به فدراسیون قول همکاری دادیم، قرار بود کار خود را آغاز کنیم و پس از جام جهانی به اتمام برسانیم. برای ما آن زمان، زمانی بود که گفتیم: «اگر باشگاهی با ما تماس بگیرد، غیرممکن است.» همیشه میتوان درباره قراردادها صحبت کرد و گفت که میخواهید کار را متوقف کنید. اما در آن زمان این کار برای ما معقول نبود که چنین دسیسههایی را ترتیب دهیم. حالا قرارداد چهار ساله داریم و این شرایط بسیار متفاوت است. شاید در فصل آینده کوپا آمریکا یا گلدکاپ را ببازیم و آنها از ما رضایت نداشته باشند و ما را اخراج کنند. یا ممکن است خودمان نیز بگوییم: «خب، این همان چیزی نیست که تصور میکردیم.» چهار سال به طور قابل توجهی طول میکشد. شاید اگر در آینده تماسهایی دریافت کنیم، اوضاع کاملاً متفاوت باشد. ما هیجانزدهایم و به این فکر میکنیم که چهار سال آتی را چگونه تا جام جهانی بعدی سپری کنیم. اما در حال حاضر زمان زیادی در پیش داریم.»
سخن به تاتنهام بازمیگردد؛ مسألهای که با وجود پوچتینو چندان غیرمعمول نیست. او اظهار داشته که هری کین، مهاجم سابقش که اکنون در بایرن مونیخ بازی میکند، شایسته کسب توپ طلای امسال است.
او همچنین ابراز خوشحالی میکند که دیزربی در تابستان بیش از ۳۰۰ میلیون پوند برای خرید بازیکن در اختیار داشته است؛ رقمی که خودش تنها میتوانست بر سر آن آرزو کند.
پوچتینو میگوید: «خوشحالم، چون احساس میکنم تاتنهام... هنوز هم باشگاه من است.»
او همچنین در حین صحبت درباره کنار گذاشته شدن دنیل لوی، رئیس باسابقه تاتنهام، در سپتامبر سال گذشته، احساسات دیگری را ابراز میکند؛ مدیری که او را از سمتش اخراج کرده بود.
پوچتینو میگوید: «فکر میکنم او احساسی مشابه با احساسی که من هنگام اخراج خود داشتم، تجربه میکند. من هنوز هم با او در ارتباط هستم و هرگز این موضوع را شخصی نکردهام، زیرا میتوان یک مربی را برکنار کرد. احساسی که در آن لحظه داشتم... شما نامه را دریافت میکنید، وسایلتان را جمع میکنید و دیگر نمیتوانید به آن ۲۰۰ یا ۳۰۰ نفر که خانوادهتان شدهاند، خداحافظی کنید. شما حتی نمیتوانید یک پیام ارسال کنید؛ هیچکاری نمیتوانید بکنید. آن دوره واقعاً و به شدت دشوار بود و در این مورد با او [لوی] صحبت کردم. قطعاً خوشحالی ندارم که او نیز اکنون همان احساس را تجربه میکند، چرا که فرد کینهجویی نیستم. اما بله، شرایط برای او و خانوادهاش نیز دشوار است و واقعاً برایش متأسفم.»
پوچتینو اکنون آماده است که ورود به مرحله جدیدی از ماجراجوییاش را در تیم ملی آمریکا تجربه کند؛ همانطور که همیشه، ذهن و قلبش پر از پتانسیلها و فرصتهای پیش روست.
همچنین بخوانید: سونامی اعتراض علیه اینفانتینو پس از رفاقت با ترامپ؛ ۱۰۰ هزار امضا برای تحقیق درباره رئیس فیفا
نظرات کاربران